IT S ALWAYS BETTER ON HOLIDAY, SO MUCH BETTER ON HOLIDAY!!

not: bu aralar ingilizce yazageldiğim başlıklar için sorry!!! ama böyle oluyor. buna dikkat etmek için çaba harcayan bir insan değilim. umursamıyorum da.

işte yeni bir hafta sonu geldi çat-tı. yazın son ayının ilk haftasonusu. bu akşam bizim damaaadın doğum günü. bu vesile ile bir kutlama var. müzikler benden, içkiler kaptandan. bu müzik konusuna ayrıca sonra döneceğim. yarın bir moda kahvaltısını mütakiben takılmaca ve akşamına kısmet ise kendimi kadıköy e atıvericem. yine kısmet ise dans bile ederiz belki. bu arada santral istanbul da bedavaya bir etkinlik düzenleniyor. plaklar mı almak istersiniz, oyuncaklar mı istersiniz, müzik mi istersiniz, sergi mi gezmek istersiniz, çimlerde bira mı içmek istersiniz, kızları- oğlanları mı kesmek istersiniz, işte hepsi orada var. hiçbirini istemez misiniz? o zaman gelmeyin, bizim de keyfimizi kaçırmayın! bir maaani olmazsa ben bunları yapacağım, gidip orada neler oluyor kontrol edeceğim.

sonra pazartesi sabahı olduğunda yine bu masada oturuyor olacağım.

dipnot: eğer başıma bir şey gelirde burada olamazsam feci komik olur kanımca.

echo&the bunnymen bana çaya gelsin

evet, istanbul un en gözde gruplarından echo&the bunnymen ekim de yeni album çıkarıyormuş, ingiltere ve amerika turuna da başlıyomuş. hadi hayırlısı çocuklar! hani böyle "bizden biri" gruplar var ya işte e&b den onlardan. bakın şuraya çiziyorum, bu kış yine bir istanbul konseri gözüktü ufukta. buyrun gelin, biz hep orda oluyoruz. bu sefer çaya da bekliyoruz.

not: donnie darko ve echo&the bunnymen birleşince tadından yenmez bir karışım ortaya çıkması sebebi ile yerleri ayrıdır, ıssız bir orman yolunda bisiklete binerken arka ses olarak size de the killing moon çalsalar, siz de donnie darko olursunuz, ne olacaydınız?

how could anybody possibly know how they feel?

yakın geçmişte erkeklerin psikolojileri hakkında orda burda bazı yazılar okuyup duruyorum. bu yazıların yardımı ile toplumumuzdaki erkekleri düşünüyorum. aslında benim toplumum büyük şehirlerden ibaret. yani bence oldukça kısıtlı ama yine de gördüğüm kadarı ile erkeklerin üzerinde yoğun baskı var. küçüklükten itibaren kodlanarak geliyoruz. omuzlarına yükler biniyor da biniyor. hangi karakter özelliği ya da gen ile doğmuş olurlarsa olsunlar, hep "erkek" adam olmak zorundalar. güçlü olmak, mantıklı olmak, duygularından arınmak ya da en azından açığa vurmamak, ağlamamak, belli bir dövüşçü ruhuna sahip olmak durumundalar. bunlar da onlara küçüklükten itibaren ince ince işleniyor. büyüyüp de belli bir yaşa geldikten sonra da, iyi bir iş sahibi olmak, varsa ailesini geçindirmek, onların sorumluluğunu almak, iyi bir baba olmak, örnek olmak durumundalar. kadınlara baktığınızda onların bu türden hiç bir derdi olmayabilir, tabii eğer isterlerse. düşünsenize hayatını hiç çalışmadan evde geçiren bir sürü kadın var. çalışmak zorunda değiller, para kazanmak zorunda değiller, ağlayabilirler, duygularını dibine kadar dışa vurup kendilerini yerden yere vurabilirler, zayıf ve güçsüz olabilirler...

bizim ülkede, mesela, hem erkekler hem de kadınlar çok çabuk hayatın gerçekleri ile yüzyüze kalıyor. 30 una gelmeden evlenip, çocuk sahibi olup, göreceli olarak daha oturaklı, sakin ve ciddi bir hayata atılıyorlar. sonra bir bakıyorsunuz, yaş 35 ve hala herkes çok genç, ve yaşanması gereken bir sürü heyecan yaşanmamış, ve insanlar kilitli pencerelerin ardından dışarıda oyun oynayan çocuklara bakar gibi bakıyorlar. erkekler küçük yaşlarda bahsettiğim tüm sorumlulukları yüklenmek zorunda kalıyor.

merak ediyorum, bu kodları bize yüklemeselerdi nasıl olurduk acaba?

bu konunun bir de dış görünüş yönü var. bizde,erkekler bu konuda da gönüllerince özgür değil. canlı renkler giymek, modaya uymak, aksesuar kullanmak, çok dikkat çekici oluyor. genelde onlar sade, düz, göze batmayan "erkek" kıyafetler giyiyorlar. erkeklere yönelik moda kavramı bizim ülkede ne kadar kısır kalmış durumda bir düşünün. halbuki kadınlar ne isterlerde onu giyebilirler, pantolon da...

velhasıl, erkeklerin işi çok zor sevgili dünyalılar... isterdim ki erkek kadın sınıflandırması yerine insan birleşmesi olsun. herkes insan olsun. kimse ile cinsiyeti sebebi ile iletişim kurmak zor olmasın. hep dönem dönem bazı erkeklerin beyninin içinde dolaşmak ve tüm düşünce balonlarını görmek isterim, çünkü onlar düşünce balonlarını hiç göstermezler. biz kızlar da hep kendimize göre tahminlerde bulunup, çoğunlukla da yanılırız.

not: kadınların çektikleri de artık başka bahara!!

binamızdan sigara yasağı manzaraları/ elektrik tellerindeki güvercinler

şu adreste bir haber var ki ama ne haber!!! düşünmemeye çalışıyorum, ama hep aklıma geliyor.

haydi sağ ayakla bismillah!

I'm gonna clear out my head
I'm gonna get myself straight
I know it's never too late
To make a brand new start

evet benim gerçek hayattaki haftam yeni başlıyor. gerçek hayata yeni bir başlangıç yapsam mı naapsam? yoksa eski tas eski hamam devam mı etse? iki gün tatile gittim diye şimdi kendime çeki düzen vermem mi gerekir? tatile gittim de düşündüm de ne oldu? yapabileceğim en radikal şey ne olsun? istifa edip yeni bir şehre gideyim.. ohh bundan daha iyi "yeni başlangıç olur mu?".. ya da iş çıkışı hemen moda ya gidip oradan yeni bir ev kiralayıp. hafta sonu taşınayım. vaaay, süper bir başlangıç be!!

aman bu başlangıç işinde sağ ayak atalım uğursuzluk olmasın. ananemin beynime kazıdığı şeylerden biridir, uçağa binerken, otobüse binerken, yeni bir eve girerken filan falan hep sağ ayakla girmem gerekir. yoksa uğursuzluk olur, bööööö... şu an okuduğum kitapta da (franny&zooey) bir ailenin küçük kardeşlerinin beynine, kendi inandığı dinin vecibelerini aşılayan bir abi sebebi ile bütün çocuklar yemeklerine başlamadan önce bildik duayı okumaktan kendilerini alamıyorlar, hem bundan nefret edip hem de yapıyorlar. işte bilinçaltı kazı çalışması buna diyorlar. ince ince, arkeolojik kazılardaki küçük fırçalar ile süpür kazı süpür kazı.... bir de mesela yine ananemin bize küçükken kazıdığı şey yemeğini yemezsen taş olursun afırması idi ki, biz uzun süre gerçekten taş olacağımıza inanmış ve hatta sokaklardaki heykellerin de bu yolla oluştuğunu sanmıştık.. halbuki ne olduk, her daim rejim yapmak zorunda kalan şahıslar.

ayy neyse nereden nereye geldim, yeni başlangıç.... ama küçük çaplı başlangıç, tatil sonrası gerçek hayata başlamak ile yetineceğim şimdilik. kimbilir belki mesela leonard cohen den sonra hayatım değişir. ben de monk lara bulaşırım.

bu arada paul weller ı anmışken, o güzelim açıkhava konseri, kendisinin pembe t şörtü ve benim "you do something to me" çaldığında yanımdakinin omzuna yaslanıp ağlamam geldi- ki onun da konu ile 1.dereceden alakası vardı. bir gün konserlerde ağladığım şarkıları yazmalıyım zira oldukça çoktur.

bismillah!

en büyük rakibimiz kim?

bizim ailede genelde 3 e 1 bir muhalefet durumu işliyor. 3 kişi babama neler yapmaması gerektiğini sürekli söyleyip duruyor. onu yeme bunu yeme tatlı yeme güneşte yürüme top oynama o kıyafeti giyme hoplama zıplama. oysa ki babamın ruhu o kadar genç ki bizim söylediklerimiz ona anlamsız geliyor çünkü o bunların hepsini yapmamak için hiç bir neden göremiyor. biz de zaten söylediğimizle kalıyoruz. onun için sağlıklı yaşam demek istediği şeyleri kısıt olmaksızın yapabilmek demek. bu sahnede kameraları kendi üstüme çevirip yerime babamı koyduğumda o da herhalde benim şu an olmam gereken yerin çok daha farklı bir yer olması gerektiğini düşünüyordur. ne yazık ki ruhumun kendisini halen 25 yaşında filan hissetmesi sebebi ile onun istediği yerde olamıyorum. daha 10 yıl da geçse ben de hep bu ben olmaya devam edeceğim. umarım bedenim ruhuma çok fazla direnmez. bu durumda aslında bu hayattaki en büyük rakibimizin bedenimiz olduğunu söylemeden edemeyeceğim. babamın durumunda da onu engelleyen bir şey var ise-ki bu da tartışılır- o da biz değil bedenidir. velhasıl babamın istediklerini yaptığı sürece süper mutlu insan olduğunu gördükçe artık bedenine verdiği zararı görmezden gelmeye karar verdim, galiba o da benim hayatım ile ilgili endişelerini dile getirmekten artık vazgeçti.

şimdi kendisi kara kara buradaki antreman arkadaşlarına 2 gün sonra nasıl veda edeceğini düşünüyor, zira bunu söylediğinde çocuklar bir travma geçirecek. plajda diğer büyükler sürekli fikir yürütüyor "söylemeyin çocuklara gideceğinizi!!!" - "söylemeyin çocuklara gideceğinizi !!"

not: hep bir şeye veda edeceğiniz gün o şey süper gözükür gözünüze, deniz, güneş, aileniz, arkadaşlarınız eviniz. benim her bir yerden ayrılmam bir hüzünlü oluyor. karakterim zayıf yahu her şeyden çat diye etkileniyorum!!

if you can't get here fast enough, i will swim to you!

size hiç olur mu? bana oluyor çok. dönemsel olarak bir şarkıya, sadece bir şarkıya takıyorum kafayı. sonra arka arkaya dinliyorum. kaç kere olduğu önemli değil. ama çok kez. gece yatmadan önce son yaptığım hayati etkinlik olarak sabah ilk uyandığımda hayata başlamadan önce, sonra da gün içinde bir sürü kez. bu durum kafamdaki bazı düşüncelerden kaynaklanıyor. şu anda da böyle bir durum söz konusu...

ben lisedeyken yeni taşınmış olduğumuz lojmanlarda bana fecii şekilde aşık olan bir çocuk benimle "slow" dans edebilmek için kendi aramızda düzenlediğimiz partide arka arkaya hiç değiştirmeden hotel california yı çaldırmıştı. biz de hiç durmadan dans etmiştik. herhalde diğer insanlar benden nefret etmişti ama bir şey diyememişti çünkü o çocuk fazlasıyla iktidar sahibi idi..

aşk süper bir şey değil mi? kimyanız değişiyor, gözünüz değişiyor, yüzünüz değişiyor, hayata bakışınız değişiyor. ve çoğu zaman mutluluğumuzu aşka bağlıyoruz. eğer aşık değilseniz mutlu bir hayat yaşamıyorsunuz gibi bir şey oluyor sonunda. ben buna katılmak istemiyorum ama etrafımda herkesin aşık olmasını ve yalnız kalmamasını isiyorum. yeni ilişkilere başlayanlara sürekli nasıl gittiğini soruyorum, sevgilisi olmayanları bir araya getirmenin çok faydalı bir hareket olduğuna inanıyorum. hiçbirşey öylesine yaşanmasın istiyorum. buradan aktarabiliyormuyum bilmiyorum ama gerçekten insanların aşk ilişkileri yaşaması beni feci ilgilendiriyor. aşık olduğunuz zaman bunun koşulsuz olması gerekli, öyle içten pazarlıklı ve bencil olursanız gerçek aşkı yaşamazsınız bence. sonuna kadar teslimiyet!!!!

İşte bu aralar sabah akşam tekrar tekrar dinlediğim şarkı şöyle diyor,

Wanna feel my heart break, if it must break, in your jaws
Want you to lick my blood off your paws

bu durum harika değil mi? ben de böyle olsun isterim. yani kalbini yiyip kanını pençelerimden yalamak !! haha

songs: ohia

not: bu yazı benim aşık olduğumu göstermez. olmadığımı da göstermez düzeltmek isterim

yol,deniz,babam, blog, müzik

evet, otobüs yolculuğunu tekrar yapmak istersem birilerinin beni engellemesini rica ediyorum. 15 saat dile kolay.

hafta sonu istanbul da olmam gerektiğini anladım biraz önce ama artık çok geç.

babam her akşam saat 6 da çocukları toplayıp onlara plajda antreman yaptırıyor. hepsi saat 2 de babamın peşinden koşmaya başlıyorlar. "engin amca ne zaman antreman yapacağız" diye. süper şekerler, babam da hepsi ile müthiş ilgileniyor. antremanda 1.olanlara kola ısmarlayıp istanbul dan getirdiği wwf eşantiyonlarını dağıtıyor. bence tatilin en önemli olayı budur. babam harika ! onun dışında sabahtan gelip havlu ile şezlong tutup akşamın 4 ünde plaja gelenler ile kavga edip diğer vatandaşların hakkını savunuyor. o tam bir anarşist!!! bu arada annem deli oluyor.

franny ve zooey i okumaya başladım ve çok sevdim.

bu tatilde çoktandır dinlemediğim müziklerimi dinliyorum. yolculuk esnasında tüm pulp albümlerini, bruce un tm albümlerini, biraz nilüfer dinleyerek geçirdim. sahilde ise bugün çoğunlukla pj harvey dinledim.

bugünün ana fikri-

One day
I
Know
There'll be
A place
Called
Home

birgün belki...

BİR ACAYİP YOL GİDİCEM

şu an almış olduğum kararın arkasında tam olarak duramasam da, bu akşam otobüs ile datça ya doğru yola çıkıyorum. yol süresi 13 saat!! hep yatılı okuduğum için aslında hayatımın bir çok evresinde ikide bir otobüse binmem gerekti, bu yüzden de alışık olduğum bir durum ama bu özel havayolu şirketleri çıktı çıkalı böyle uzun yol tepmemiştim. şimdi neden tepiyosun derseniz, bunun güzel bir macera olacağını düşünüyorum, yol gidip biraz düşünücem- hayal kurucam- okumaya fırsat bulamadığım şeyleri okuyacağım... tüm hafta boyunca kendimi bu akşam için motive etmeye çalıştım lakin psikoloji bu durduğu yerde durmuyor. söylendiği kadarı ile otobüste internet varmış, ben de yolculuğumu bunun üzerinden planladım. lap top ı yanıma alıp şarjı gittiği kadar takılıcam. sonra i pod u devreye sokucam, böylellikle 5 saat kadar oyalanabilirim, sonra biraz uyurum 3 saat, geriye 5 saat kalır onda da kitap ve dergi okunucak. datça ya vardığımda annemle babam beni heyecanla bekliyor olacak ve bu da bir çok çileye değebilir. otobüsle gidiyorum ama sadece 4 gün sonra dönüyorum, ben napıyorum?

ooof offff... hayat zor, yollar uzun sevgili dünyalılar.

ian brown- maymunlar cehenneminden kaçış, michael jackson'ın thriller ını kavırlamış, duydunuz mu? neredeyse ben orijinalinden daha çok beğenicem o kadar olur yani. işte şuracığa embed ediyorum, kulakları ile duymak isteyenlere... bu arada billy jean i de yapmış ama thriller daha güzel. bu arada ben ofisten youtube a ulaşıyorum evden ulaşamıyorum, püf noktası nedir çözemiyorum. bir de ian brown un love bug şarkısınının türkçe mealini vermek istiyorum sonra, canım çok istiyor.

HENÜZ YAŞANMAMIŞ AÇIKHAVA ANILARI !

sürekli sigara içesim var. bir de şunlara gidesim var.

bu sene farkettim ki hiç açık havaya gitmemişim. sonra bir bakayım dedim neler var neler yok. tespit ettiğim "gidesim var" konserleri; nilüfer, duman ve goran bregovic. nilüfer e gitmek istiyorum çünkü şöyle kendi dilimde bir efkarlanasım var, dumana gitmek istiyorum çünkü şöyle kendi dilimde efkarlanasım var, goran bregovic e gitmek istiyorum ki buna "hayırdır" demek lazım, balkan müziği dinleyesim var. balkan kökenim var mı? yok. arizona dream olmasaydı goran bregovic goran bregovic olur muydu, bence biraz zor olurdu. ayrıca kendisinin yanında azman vurgulu çalgıcısı olmayınca da konserleri iyi olmuyor ama yine de goran ın sahnede takdir edilesi bir karizması var beni hep etkilemiştir. bir de hani 3 tane al yanaklı tombiş bulgar komşuları getiriyor ya- orkestrası ile birlikte, işte onlar ne kadar tatlı oluyor, canlarım benim. velhasıl olaylar böyle..

bu arada baktım da leonard cohen biletlerinin sadece en ucuz versiyonları tükenmiş. bu ne demek olur, en ucuz bilet alan bizler ışıklar hafif karardıktan sonra koyun sürüsü gibi ön koltuklara kayar konseri de güzel bir açıdan seyrederiz.

allahaşkına neden açıkhavanın adı cemil topuzlu oldu ben orayı kaçırmışım. bir de mazhar alanson erdoğan ların kankası oldu ben orada iyice kopmuşum. bu sebeple mfö konserini listeye eklemeye gönlüm razı gelmedi.

sevmek eskidenmiş güzelim, şimdi artık takılmak var diyerek özlü bir söz ekleyesim de var...

GECE BİZ UYURKEN NELER OLUYOR?

hiç düşündünüz mü gece biz uyurken evin içinde neler oluyor??? uyuyoruz ve bilincimiz tamamen kapanıyor. etrafımızda birileri mi dolaşıyor, eşyalar form mu değiştiriyor, perde kıpırdıyor mu, kapıya biri geliyor mu, otoparkta kimler dolaşıyor, arabanızın içine gelip kimler bakıyor...

ben gerçekten bunları merak ediyorum. koca evde, bir yatakta evin içinde neler olup bittiğinden bi haber uyorsunuz, ne oluyor yani, herşey olduğu gibi hareketsiz mi duruyor? o da ilginç değil mi? onca eşya, alet, edevat aynen koyduğunuz gibi, put gibi orada öyle duruyor. bu merakı gidermek için yapılacak en iyi şey, gece eve bir kamera kurmak ve kayıt etmek, sonra da oturup seyretmek... tabii yerse.. ben almıyım.. bilmemeyi tercih ederim. bir de çocuklarının bakıcılarını gizlice kameraya çeken aileler var, o da başka bir tuhaf hikaye..

ŞARKI BULMA OYUNU

şöyle bir oyun oynuyorum. radyo dinlerken bilmediğim bir şarkı çalarsa kimin söylediğini tahmin etmeye çalışıyorum. tahminimi içimde yüksek sesle söylüyorum. sonra radyoya bakıyorum. radyo eksen de o an hangi şarkının çaldığı ve kimin söylediği gözüküyor çünkü... %90 doğru tahminde bulunuyorum. ve doğru olunca da çok seviniyorum. neden seviniyorum? çünkü çok müzik dinliyorum ve bunun kulağımda ve beynimde yarattığı birikimi ve etkiyi görmüş oluyorum. genelde yeni bir şarkı çıktığında bu oyunu oynuyorum tabii ki. şarkının gidişi, melodisi, söyleyenin sesi, hangi enstürmanların ağır bastığı kendini ele veriyor. benim gibi şarkılarda çok şey bulan insanlar bu oyunun ne kadar zevkli olduğunu tahmin edebilir. aaa işte yeni bir şarkı. bunu da bildim :)

not: şarkılarda yaşamı bulabilmek için şarkı sözlerinin sizin için anlamlı olması gerekir, şarkıyı anlamanız gerekir, bu sebeple iyi bir enstrumental ya da jaz ya da klasik müzik dinleyicisi değilim. müzikle kafayı bozmuşsun kızım sen diyorsanız, diyin fikrim değişmeyecek!!! bu durumda partnerler önemlidir bi de, müzik sözkonusu olunca siz aya o da konyaya gidiyor ise vay halinize- mize...

GÜNEŞİMDEN KAAAÇ

BBC NEWS | In Pictures | In pictures: Solar eclipse over Asia (ben fotoğrafı buraya koyamadım ama lütfen şu linke bi tıklayasınız)

HAHAAAAAA.. ay bu hintliler gerçekten garipler...

bugün güneşimiz tutuldu ama biz göremedik.. bu tutulmayla ilgili olarak bir çok kötü olaylar sinsilesi olacağı söyleniyor. savaşlar filan çıkacakmış. hayırlısı olsun!! benim korkum istanbul da deprem olması. her doğa olayı depreme bağlanıyor ya ben de bağlayıverdim. ama gerçekten de gece yatarken deprem olursa yanar biter kül olurum. allahım allahım lütfen gece yatarken deprem neyin olmasın. yerküremiz durduğu yerde dursun. savaşlar olmasın hep barış içinde yaşayalım, 2012 de de dünyanın sonu gelmesini sadece mayalar takvim yazmaktan sıkılmış olsun. AMİN!

DUYDUK DUYMADIK DEMEYİN !!

evet sevgili dünyalılar, şu an elimde mando diao nun son albümü give me fire ve önceki albümlerinden biri olan hurricane bar ı tutuyorum!!!!!!!!!!!!!!!!! yihuuuuuuuuuuuuu!!!!!! mutluluktan uçuyorum !!!

hedef jazzy de sesi sonuna kadar açıp, bağıra çağıra şarkıları söyleyip heyecandan delirmek. "neden albüm aldın da internetten indirip cd ye çekmedin" derseniz, benim soylu arabam kopya cd çalmıyor, " e hadi bakalım yarın sabah bağıra çığıra işe gidersin" derseniz işte bu imkansız, "neden?" derseniz çünkü ıssız adam çılgınlığı sırasında dinlediğim film cd si jazzy de takılı kaldı. 4 aydır çıkmıyor, çıkartmak için 250 tl istediler!!!! yuuhh dedim ama başka bir usta 100 tl ye yapabileceğini beyan etti. artık umarım ıssız adamdan kurutulurum ve "Honey you just left me for a new one, It doesn’t matter baby cause your hair is ugly too....So touch me down in the past where my mother will last , And it’s true that I’m in for a punch and a blaaaaaaaast" diye, " gloriaaaaaaaaaaaa" diye, "give me fiiiiiireee" diye deliririm.

bu arada son günlerde düşündüm de nihayet beni en mutlu edecek işin ne olduğuna karar verdim; high fidelity de john cusack'ın sahip olduğu gibi bir müzik dükkanı, ben ona krıtasiye malzemeleri de eklerim biraz ... sahip olabilirim, orada çalışıyor olabilirim, aşık olabilirim, bunlar mümkün. haa "bunlardan hiçbiri oldu mu?" derseniz, bunu da sonra anlatabilirim.

not: stheç e bana taaaa berlin den bu cd leri yetiştirdiği için çook teşekkürü bir borç bilirim, beyin bilirim. bir de beni mutlu eden şeyler oldu, bunu da söylermek isterim.

SİGARA YASAĞININ İLK GÜNLERİ

korkulan 19 temmuz geçti de 21 temmuz geldi bile. çok merak ediyorum ülkede bu yasaktan sonra neler oluyor diye. o tarihten bu yana sosyalleşmemiş olmanın verdiği cahillik ile yazıyorum. benim hissettiğim tek etki, eskiden ofisin yangın merdivenlerinde sigara içerken şimdi aşağıya binanın dışına çıkmak gerekiyor. bu da işten daha çok kaytarmak demek oluyor ama daha az içmek de oluyor. bazen ofisin çoğu aşağıda oluyor. bence patronlar bu işe de bir sınır getirecek ve bizim de kaytarma süremiz ebediyete kavuşacak.. bu arada toplumun bazı kesimlerinin ayıpladığı "kadınların sokakta sigara içmesi" durumu da tarihe gömülecek ve tüm hatunlar ellerinde sigara yürüyüp gidecek. oohhhhhhhhhhhhhhh !!

ROCK'N COKE UN ORGANİZASYON ŞEMASI

yahu bu hayatta her şey ne de çabuk tüketiliyor ve de unutuluyor. aradan sadece 1 gün geçti ama hafta sonu dimaaaağlarımıza gömüldü. bu organizasyon işi ile ilgili olarak yazacaklarımı dahi unuttum, ama seneye bakıp da hatırlamak için bir kaç not düşücem yine de;

1. istanbul park a gitmek hazerfan a gitmekten daha kolay
2. otopark ile festival alanı arası, yanan güneşi de dikkate alırsak çok uzak ve bir o kadar da tehlikeli çünkü hem yaya olarak otoyol geçmek zorundasınız hem de gece dönüşte yollar çok karanlık ve bir tarafı ormanlık
3. her yer beton ve bu ortamı daha da sıcak yapıyor, ama glastonbury e gitsek her yer çamur diyemeyiz değil mi?
   
4. insanları serinletmek için yapılan fıs fıs lar güzel çaba ama nafilee
5. bira kuyruğu uzun ve senelerdir hep uzun
6. alanda 2 gün program aradık ama bir türlü sahip olamadık
7. konserler zamanında başladı ve bitti, hiç aksaklık olmadı
8. 1.gün her yer temizdi ancak ikinci günün akşamında masaların üzeri çöp doluydu, bence temizlik görevlileri isyan edip gittiler
9. tuvalete girmedim ama aldığım bilgiye göre tuvalet kağıdı ve sabun varmış, ama bu iyi niyet tuvalet ile ilgili iyi düşünmeye yetmiyor
10. giriş çıkışlar zahmetsiz ve kolaydı
11. her şeye rağmen insanları mutlu etmeye odaklanmış iyi niyetli bir organizasyon diyebilirim.

bi tarihte kilyos da yapılmış olan starsailor ın headliner olduğu festivalimsi rezillik aklıma geliyor da, oradan nasıl dönemeyip tozlu yollarda gecenin 3 ünde süründüğümüz geliyorda, bunlara binlerce şükürler ediyorum. kıssadan hisse, kötüyü yaşamadan iyinin değerini bilemezsiniz, peehh..

RUBY RUBY RUBY RUBEEEEEEEEE!!!!!!

işte bir rock'n coke daha üzerimizde bıraktığı ter ve mutlulukla sona erdi. ben katıldığım saatler dahilinde her dakikasından çok zevk aldım. tabii tüm müzik otoriteleri yazmaya başladı bile ve yazacaklar da... onlar çok daha iyi bilir ama ben kendimce düşündüğüm şeyleri şuracığa bir-iki not şeklinde yazayım.

cumartesi
juliette lewis in sonuna yetiştim ama iyi ki de yetişmişim, hatun çatlak, bu ne enerji, bu ne sempatiklik. açıkçası onu seyretmekten ne söylediğinin farkına varamıyorsunuz. yüzünüzde bir tebessüm ile büyülenmiş şekilde bakakalıyorsunuz. sonuç olarak o koşuşturdu biz acıktık ve 2 dilim pizzayı yedikten hemen sonra jane's addiction için hazırlandık.
açıkçası benim jane's addiction ile ilgili fikrim, evde bulunan bir albümü ve radyoda dinlediklerimi geçmez. ancaaaaaaak. o da ne. sahnede zorro mu desem, bir aslan terbiyecisi mi, bir boğa güreşçisi mi, bir büyücü mü, bir walt disney kahramanı mı? perry farrell (solist) üzerinde bordo tayt, bordo atlet, ayağında siyah zımbalı uzun çizmeler, belinde kalın siyah kemer (yanlarından püsküller sarkıyor) elinde bir siyah tüy ve yine siyah bir silahşör şapkası, saçlar kahve-sarı meçli, vücut son derece sağlıklı ve fit, sürekli bağırıyor "we came aaaaaaall the way from los angeles californiaaa" diye.. gerçek üstü bir durum. hareketler deseniz şaşırtıcı. yani görmek lazım. harikaydı, ben hiç beklemediğim bir şeyle karşılaştım. bu arada gitaristleri seyircilerden bir kızla french kiss usulü olmak üzere öpüştü. bol bol gitar sololar, hiç düşmeyen bir performans. bayıldım da bayıldım.

biz bu iki performansın ardından juliette ile perry nin bir çift olması gerektiğini düşündük. ikisi de süper üşütük ama perry gay olabilir bilgim yok hissiyatım var!

bu iki enerji topu ve amerikalılara özgü gösterişten sonra duman geldi sahnemize. öncekiler ne kadar enerjik ve sağlıklı ise kaan bi o kadar her zaman ki gibi :) ama tabii ki her zaman ki gibi de harikalar. al jileti eline, fışk fışk fışk kes kolları bilekleri olsun bitsin! bu arada onca grup arasında michael a bir selam gönderen sadece onlardı (tabii benim seyrettiklerim içinde).bu da tarz hareketti. bir de bir de eski köprünün altında ile bitirdiler, bu benim çok hoşuma gitti - hadi gel buluşalım eski köprünün altında, kimseler görmesin, mehtaba karşı uzanalım eski köprünün altında, kimseler bilmesin, kimseler duymasın!

bizim için bu gün böylelikle bitti, NIN ve prodigy bize göre olmadığından dağıtılıp evlerimize gittik..

pazar
iki hedefim var. razorlight ve kaiser chiefs.

razorlight bir boy band i andırıyor, ama söylemeye başlayınca bu çocuktan bu ses nasıl çıkıyor dedirtiyorlar. umduğumdan daha çok seyircisi ve seveni var, iyi bir performans bence ve biz de hakkını vererek bol bol dans ediyoruz. razorlight sonlanınca bu sefer yine yemek peşine düşüyoruz ve günlerdir- aylardır- yıllardır direndiğimiz mc donalds menulerine def ile kendimizi bırakıyor, güle oynaya big mac ve mac chicken menuleri yiyoruz. çok fazla aylaklık edemeden kaiser chiefs anonsu geliyor ve biz koşarak sahnedeki yerimizi alıyoruz- bu arada aramızdan biri (def) alternatif sahnede Janelle Monae yi seyretmeye gidiyor. (o da aramıza katılsa da anlatsa yaşadıklarını :))

kaiser chiefs çıkıyor ortalık yıkılıyor. hele ki iki ya da üçüncü şarkıda ruby gelince deliriyoruz. avazımız çıktığı kadar ruby ruby rubeeeee diye bağırıyoruz. solist ricky wilson çok yakışıklı, hiper enerjik, deli, şeker ve bir çok şey. seyircileri coşturdukça coşturdu, her şarkıda eşlik ettirdi, bizleri hiç yalnız ve kendi başımıza bırakmadı. seyircinin arasına atlamamak için kendini zor tuttu daha doğrusu korumalar onu zor tuttu. sürekli "we r kaiser chiefs" dedi, beynimize bunu kazımak istedi, seyircilerin arasında giderek hareketli kameradan bizlere bakıp el salladı, ve sonunda "Oh my, god I can't believe it, I've never been this far away from home! Oh my, god I can't believe it, I've never been this far away from home!" diye bağıra bağıra bir hal olduk ve onları da bu şekilde uğurladık.

mutlu son.. ve biz de evlerimize gittik...

her şey çok guzel, tüm grup ve solistler süperdi. gitme imkanı olup da, bu grup ve solistleri sevip de, sırf poposunu kaldırmadan dream tv ye takılanlar, yansınlar kaçırdıklarına...

not: eğer sıkılmazsanız sonra bir de organizasyon düşüncelerimi yazıcam. napalım, kolay değil, senede bir kere "" festival"e gidiyoruz !!!

MÜZİK RUHUMUZUN GIDASI OLSUN VARSIN

evet bu hafta sonu ülkemizin kapitale vurgu yapan en büyük müzik festivali cereyan edecek. kimse kusura bakmasın ama güzel müzik yapılacağı için kapitalmiş, coca cola ymış, bilmem neymiş ben gidiyorum. gerçi hafif misafir durumunda olacağım ama olsundu. cmts juliette lewis, jane s addiction, duman pazar razorlight ve kaiser chiefs. bu kadar. dolayısıyla akşam bir saatte girip kısa bir süre sonra da çıkacağım. bir keresinde 2 sene önce mi ne, yine rock'n coke da duman ı seyretmiştim ve acayip beğenmiştim, süper bir ortam vardı, bu yüzden bu sene de böyle olmasını temenni ediyorum. bu sene daha da daha da steril bir ortam olacakmış hadi hayırlısı. bizler festivale gidiyoruz ama yok oram toz olmasın, burama su gelmesin, aman çişimi tutayım orada wc lerin yakınına dahi gitmeyeyim, konserde sıkışmayayım, kimse de bana değmesin şeklinde prensiplerimizi de belirliyoruz. kokoş toplumuz vesselam. bu arada diyette olan ben ve benim sosyal sorumluluk sahibi arkadaşım orada az kalorili bir şey bulamayacağımız için en düşük kalorisi olan biraya vereceğiz kendimizi. gıdamız da müzik olacak.

bu arada bu hafta obey yani namı değer shepard fairey nin jane's addiction posterini konuk ettim zira yarın da canlı dinlemesini yapacağız. durumlar budur. haydi çocuklar festivale!!!

bunu hak edecek ne yapmalı?

Ill do anything you ask me to
And if you want another kind of love
Ill wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
Im your man

If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
Ill examine every inch of you
If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
Im your man

işte bu sözler biz kadınları hayal alemine götürüyor..





sonra gerçek hayatı görünce daaaaaaaaaaaaaannnn yere çalıyor.




biliyorsunuz sevgili dünyalılar gezegenimizde nesli tükenen bazı canlılar var, siz siz olun bu sözlere az biraz benzeyen şeyler söyliyecek erkeklere iyi bakın, siz de onların istediklerini yapın, ellerini sıcak sudan soğuk suya sokmayın, gerekiyorsa yemek yapın, masaj yapın, ne bileyim yapın!

ne dediniz? vardı da biz mi yapmadık mı???

cık cık cık.... duymasınlar!!

not: sözler leonard cohen, şarkı im your man. devamı da burada

BİR HABER BEKLİYORUM- çakralar çakralar

birisinden bir haber bekliyorum ama kimden ne haberi beklediğimi bilmiyorum. tabii ki güzel bir haber olucak. ve sanki bu gerçekleşmiş gibi içimde bir heyecan oluyor. bunun hafif hafif üşütme belirtileri olduğunu düşünüyorsanız, yanılmıyorsunuz. bugünlerde beni çakkkra lar galiba çok açık. ne düşünsem oluyor. ona göre haberiniz olsun. bir bakasınız sizi düşünürüm !! inanmıyor musunuz? bakın bir örnek. en nadide metworking kanalı feysbuk ta en son 8 sene önce gördüğüm ve çok sevdiğim bir arkadaşıı gördüm. meğer ortak arkadaşlarımızda varmış. sonra ona bir mesaj yazdım. dün. bana cevap vermesini beklerken yine aynı günün akşamı. dün. def ile asmalımescitte otururken birden kendisi karşıma çıktı. bakın gördünüz mü? sonra başka bir sürü şey daha... ona göre korkun benden. işte bu çakkra meselesi sebebi ile bana iyi bir haberin geleceğini seziyorum. eğer gelirse burada yazıcam, hadi bakalım, olaylar nasıl gelişecek sevgili gezegen!!

19 TEMMUZ DUMANSIZ HAVA SAHASI GÜNÜ

19 temmuz da ülke karışacak. bakalım nerelerde ne kavgalar çıkacak ve kaç garson ya da işletme sahibi katledilecek. öyle bu ülkedeki yiğitlere sigara içmeyi yasaklayamazsınız. çeker vururlar vallahi. hakikaten ne olacak merak ediyorum. ben bir sigara içicisi olarak çok iyi olacağını düşünüyorum, duman altı olmak feci bir şey, içsem de rahatsız oluyorum. hadi restoranlarda idare edilirde, meyhane ve barlarda biraz zorlanabilinir. ama sevgili dünyalılar insan her şeye alışmıyor mu? buna da alışırız bee. bir zamanlar otobüslerdehatta belediye otobüslerinde, uçaklarda, vapurlarda içiliyordu sigara, şimdi o günleri düşününce inanasım gelmiyor. işte bar ve restoranlarda da böyle olacak. muhtemelen işletmeler bir çok teknik geliştirecek mekanlarda sigara içtirebilmek için, ve kışın bar ve restoranların önünde, dışarıda, yeni bri sosyalleşme durumu ortaya çıkacak, kadın erkek sigarasını alıp mekanın önünde buluşacak. (trip te neler olacak acaba?) uzun lafın kısası ben olsam barların yerinde 19 temmuz da "dumansız hava sahası" gecesi yapar en eğlenceli müzikleri çalar ve bu güne olumlu bakmaya çalışırdım. haha pozitif evren güveyiyim ben. duyurulur.

bu sabah uzayın derinliklerine david bowie den bir şarkı gönderiyorum.

in the heat of the morning, in the shadow I'll clip your wings.

bu sabah budur.

şarkının ta kendisi burada

sarah wilmer

AYSE KIZIMIZ ve SOSYAL SORUMLULUK PEŞİNDEKİ DİNİ BÜTÜN VATANDAŞLAR

ayyyy!! duydunuz mu ayşe arman ın yaptıklarını... bu sabah ofise geldim, herkes bunu konuşuyor ben görmemiştim ama hemen ofisteki hürriyete baktım görmüş oldum. bilmiyorsanız söyliyeyim ayşe arman adlı çizgi film karakteri "ayşe türban tak" serisi çerçevesinde giymiş türbanını, atmış kendini sokaklara, yemiş içmiş, yürümüş, oturmuş kalkmış, inmiş binmiş. e iyi de, yani ne oldu şimdi? bu eylemin sonucu ne? sıkıyosa boşa kocanı, türbanlı kadınlardan başkasını almayan bir kocaya var, o zaman bak bakalım gerçekten türbanlı kadın olmak neymiş.. hem bi kere, türbanlı kadınlar türbanları çıkarıp minileri giyip kendilerini senin yerine koyuyor mu? sen neden bunu yaptın? ben anlamadım ama süper manaaasız geldi... bir de bu, gerçek türbanl eşlere sahip, bazı sosyal sorumluluk grupları topkapı sarayında yapılan idil biret konserinde şarap satıldığı gerekçesi ile konseri basmış. ne kadar da bizlerin sağlığını, imanını, günahlarını düşünüyorlar, tebrikler. buna sosyal sorumluluk denmezse ne denir? bu sosyal sorumluluk projesi çerçevesinde CRR de gerçekleşen konserlerde makina kahvesi dışında bir şey içilmiyor. işte böyle. kıssadan hisse; kendin gibi ol, başkalarını kendin gibi yapmaya da çalışma!!

ÖSS NİN ŞEREFİNE

bugün öss sınav sonuçları açıklandı. her sene etrafta bir kaç kişinin kardeşi, çocuğu filan falan sınava girdiğinden ve benim nedense ayrıca saçma bir ilgim olduğundan, puanları, sıralamaya girenleri takip ediyorum ve her sene bu zamanda da- muhtemelen sizin de olduğu gibi- kendi zamanlarım aklıma geliyor. milattan önce bir yılda girdiğim öys sınavında- o zaman öss+öys vardı- %1 e girmenin önemli olduğu bir yılda, ben de katıldım bu geleneğe. lise son da acayip bir hırs basmıştı beni, sabahları erken kalkıp çalışıyordum. ne için? o zamanların en moda bölümleri işletme/iktisat kazanmak için.. haha şu an tabii çok komik geliyor. sınav sonuçlar açılandığında kazandığım üniveristeyi duyunca ağlamaktan helak olmuştum, kazandığım yer i.ü. ing.iktisat idi. peh. ben tatilde olup da annemlerden uzakta olduğu için, babam ile telefonda konuşurken ağlamaya başlayınca babam fırçayı basmıştı, zira o sırada yanımda sınavı kazanamamış bir kaç arkadaşım vardı. bende ki de ne küstahlıkmış! zaten nerde nasıl davranacağımı hala kestirebilmiş değilim... galiba o gün de kesitirememişim. şimdi ne oluyor diye sorarsak, mezun olduktan 12 sene sonra başlamış olduğum sanat yönetimi yüksek lisans programını atılmadan bitirmeye çalışıyorum. tez yazamayıp yaz okuluna gidiyorum.

onun dışında hayat zor ve dünya küçük.

KİTAP ALMA TÖRENİ

ara ara bana kitap alma krizi geliyor. duruyorum duruyorum sonra birden bire 6 kitap kolumun altında eve geliyorum. bir ara internetten- pandora dan- alıyordum kitapları ama o zevk vermedi. şimdi suadiye deki remzi yi seviyorum ama sonra kimi severim bilinmez. nick hornby var ya. ingiliz yazar. ben onu çok seviyorum. öyle ağdalı karmaşık metinler yazmıyor, düz- basit ve eğlenceli. günlük hayat. hani biliyorsunuz high fidelity. müthiş film, sıkıldıkça izlediğim film. işte onun yazarı. velhasıl geçen gün onun hece cümbüşü adlı kitabını okudum biraz. kitapta hornby nin aylık olarak aldığı ve okuduğu kitaplar var. ben de dün remzi ciğime gittim. önce hece cümbüşünü buldum oradan gözüme kestirmiş olduğum kitaplardan birini buldum ve dahası da işte şunları aldım;
* franny and zooey- j.d. salinger (hornby tavsiyesi üzerine)
* villa meçhul- tom robbins (kensidini sevdiğim için)
* yaban koyununun izinde- haruki murakami (kendisine bayıldığım için)
* istridye çocuğun hüzünlü ölümü- tim burton (hem kendisine hayranım hem de altıkırkbeş kitabı)
* büyük sanatçıların gizli hayatları- elizabeth lunday (magazin olsun eğleneyim diye)

son yazdığım kitabı sevin okyay çevirmiş. ben de kitapları aldıktan sonra remzinin kafesinde oturdum aldıklarımı okuyup kek yemek için. aaa bir baktım sevin okyay geldi, bir börek bir kek yedi. şimdi bunları neden yazdım, ben de nick hornby olmak istiyorum.

hava kapadı, ben de şimdiden sonbaharı özlediğimi düşündüm. tam sinema havası değil mi? sinema zevkimizde hiç oldu. eskiden kadıköy de sinemaya giderdik şimdi rezil avm sinemaları bizi kolumuzdan tutup içine çekiyor. hüüüüüüüüüp..

jaz festivali jızzzz festivali

eğer gazete filan okuyorsanız son günlerin favori etkinliği 16.istanbul caz festivali (kaçıncı olduğunu kopya çektim). tüm müzik otoriteleri ve onların da otoriteleri caz festivalinin konserlerini yazıyor. hepimiz biliyoruz ki SMV:Stanley Clarke-Marcus Miller-Victor Woot konseri 4 gözle bekleniyordu ve müthiş geçti. bunun haricinde geçmişe kıyasla az ve öz etkinlik var ama çoğu konser caz severler tarafından 4 gözle bekleniyor. ben bir caz dinleyicisi değilim. evde otururken hadi bir george benson çalayım da kulağımın pası gitsin demem. ancak son yıllarda, müzik konusundaki tutuculuğumu yenmek adına artık farklı türlerde müzik yapan insanların canlı performanslarına gitmeye çalışıyorum. hatta benim tutuculuğumu bilen insanlarda şaşırıyor ve "e sen biliyo musun ki o adamı da konserine gidiyorsun" diyor. ee kardeşim illa bilmem mi lazım öğrenmek istiyorum, tepemin tasını attırmayın!! bu minvalde, caz festivali sanatçılarından brad mehldau konserine gitmeye niyetlendim. aa bi baktım bilet bitmiş. ama iyi haber benim gibi gitmek isteyen de bilet bulamayanlara duyurulur, brad konserinin ardına ek bir konser konuldu, 13 temmuz pzts saat 21.00 de. hem de kendisi tek başına doğaçlama tarzında bir şeyler yapacakmış. bir aile ortamı gibi yani, o çalar, biz alkışlarız, biraz sohbet muhabbet. işte haberiniz olsun. crr konserlerinin en kötü yanı içki olmaması bence. ama mekan çok guzel, tabii klimalar çalışmazsa caz festivali olur cızz festivali.. honda jazz var bi de, o ayrı bir konu.

SARI SAÇ DURUMLARI

dün yaptığımız bir kız grubu konuşmasında türkiye de erkeklerin sarı saçlı her kıza baktığı konuşuldu. her kız demek güzel, az güzel, küçük, büyük kızlar. dikkatimi çeken başka bir şey ise genelde anne diyeceğimiz yani annemizin yaşındaki çoğu kadının (55-70 aralığı filan gibi) sarı saçlı olması. bizim ülkede sarı saç durumları sosyologlar tarafından irdelenesi bir durum sanki... yalnız şunu söylemeliyim ki sarı saç herkese yakışmıyor sevgili sarışınlar! neden kendi saçınızın doğal rengini beğenemiyorsunuz bir türlü? bu durumun tam tersine, benim gördüğüm kadarı ile türk kızlarının sarışın erkeklerden çok esmer ya da kumral erkeklere ilgisi var. bu da bizlerin elimizdekilere razı olup, onlarla mutlu olduğumuzu gösteriyor!!!!

geyiğin sonu yok!

JİNEKOLOG OLMAK

bugün ki oturumumuzda son derece ilginç bir konu ve aynı zamanda da tıbbın bir dalı olan jinekolojiyi irdeliyeceğiz. daha doğrusu sorumuz jinekolog olmak nasıl bir şeydir? bence feci şekilde garip bir şeydir. kadın jinekolog olmak da ilginçtir, erkek jinekolog olmak da... bir de erkek jinekoloğun erkek arkadaşı olma konusu var ki, o daha da ilginç bir şeydir. bence o arkadaş hayatı boyunca jenekolog arkadaşını kıskanır, ondan hikayeler dinlemek ister, onu gözünde yüceltir, ona sürekli sorular sorar. halbuki bence jinekolog olmak öyle özenilecek bir şey değildir. sabah akşam kadın hastalıkları ve bu hastalıkların bağlı olduğu mecralar ile ilgilenmek yer yer sıkıcı yer yer bıktırıcıdır. hele bir de erkek jinekoloğun karısı olmak nasıldır? kıskanç mıdır bu kadın? sürekli başka kadınlar ile mukayese mi ediliyordur? kocası ile fiziksel münasebeti iyi midir? (bana pek iyidir gibi gelmiyor). bir de kadın jinekolog olmak var, o da garip- o da çok sıkıcı. tabii ben burada tüm düşüncelerimi detaylı olarak yazamayacağım ama siz düşünün oldukça garip durumlar olduğunu hayalinizde kurarsınız artık (tabii eğer düşünmek isterseniz, bu konunun saçma olduğunu da düşünebilirsiniz). ingilizce de bizarre diye bir kelime var ya tuhaf-garip anlamında ben bayılıyorum bu kelimeye, fonetik olarak tam da anlamı gibi diye düşünüyorum. konuya dönersek bence tüm doktorlar gibi jinekologlar da otomatiğe bağlamış durumda ve artık önlerine ne gelirse bakıp geçiyorlar, bir meslek gurubu daha var böyle önlerine ne gelirse kıyan, onlar da nikah memurları !!!

bu fotoğrafın güzelliği karşısında ne yapmalıyız? biz de iki davul alıp onun üzerinde amuda mı kalkmalıyız yoksa arctic monkeys in crying lightning single ını mı dinlemeliyiz. yeni albümleri humbug yakında çıkıyor.

BENİM GİBİLER İÇİN KOLAYLIKLARIN ARDI ARKASI KESİLMİYOR

şimdi bu post kimileri için utanç verici olabilir. beni kınayanlar olabilir, ayy ne yüzeysellik diyenler olabilir. göğsümü her türlü eleştiriye gerdim yazıyorum.

bazı şeyler vardır ki, onlar için içinizden pratik bir yolun bulunmasını geçirirsiniz. siz içinizden geçirdikçede bu pratik yollar önünüze çıkar (tabii bazen). mesela araç muayenesi için sizin yerinize her şeyi halleden şirketler, vize başvurunuzu sizin adınıza yapan insanlar, siz uçak ile giderken aracınızı tatil yörelerine götüren şoförler, köpeğinizi sizin yerinize gezdiren insanlar, evinizi sizin yerinize temizleyen kadınlar filan falan. işte benim için tam da bunlara benzer bir şey oldu. ben bilinçli bir insan haline geldim geleli -ki çoğu tanıdığımın bu konuda şüphesi var- dünya klasikleri kitaplarını okumuşluğum yok, bundan da üzüntü duyuyorum ama bir türlü de içim almıyor. naapsam naapsam diye dalgakıranın ucundaki kayada otururken birden NTV yayınlarının benim gibi az akıllılar için çıkartmış olduğu "dünya klasiklerinin çizgi roman versiyonu"nu gördüm. hem de sevin okyay çevirmiş. diyorum ki " ee sevin okyay bu taşın altına elini koyduysa, bunları okumak o kadar da utanç verici olmasa gerek" ve 10 tl vererek ediniyorum ilk çizgi romanı. yani macbeth!! biraz da okudum. çizimlerden ötürü bana sanki shakespeare diil de zagor, conan filan okuyorum gibi geldi ama neymiş? bitirdiğimde macbeth de ne anlatıyor olduğunu bilecekmişim. öyle mal mal bakmayacakmışım. işte böyle sevgili dünyalılar. teşekkürler türkiye, teşekkürler neteve.

4444154

bu hattan haberiniz var mı? 4444 154. istanbul daki en iyi dostunuz. arıyorsunuz size nerede nasıl trafik durumları yaşanıyor söylüyorlar. eğer arayanlara ilişkin istatistik tutuyorlarsa şu konuşma sebebi ile;

- trafik kontrol merkezi
-iyi günler hanfendi/beyfendi, bir şey öğrenmek istiyorum, anadolu yakasından avrupa yakasına geçişte köprülerin durumunu öğrenebilir miyim?
- açık/ kapalı/ altunizade den itibaren trafik var (filan falan)
- teşekkerler, kolay gelsin

şimdi ben ne safım. birincisi tabii ki aradıysan bi şey sorucam, sapık gibi susmıycam ama nedense direkt konuya giremiyorum. ikincisi murat kazanasmaz gibi konuşuyorum, teknik ve kalıp halinde, üçüncüsü kolay gelsin lafına hepsi bayılıyor, hemen bir yumuşak iyi günler lafı geliyor.

bir gün bu hattan biri arayıp bana trafik kontrol merkezi plaketi verebilir ya da avrupa yakasına taşınamamı öğütleyebilir. işte böyle. şimdide anadoludan avrupaya geçiş yapıcam. ho hooooyytt..

bir pazar sabahı moda kahvaltısı... bakın söylüyordum da inanmıyosunuz değil mi? işte bu kadar güzel.

FEE DEE RRREEEEEEEEERRRRRRRRRRRRRRR

8 haziran 2001

pulp istanbul a gelip gideli 8 yıl olmuş. ben burada saksı gibi otururken aklıma jarvis düştü. yaa bunlar nasıl oldu da istanbul a geldiler dedim. daha da önemlisi, o akşam ben ve kardeşim tuvalete gitmiştik ve ben işimi bitirip kendisini beklerken jarvis de tuvalete geldi, dibimden geçti, erkekler tuvaletine girdi sonra ben kalakaldım sonra o da işini bitirdi ve yine yanımdan geçti ve ben yine kalakaldım. sonra kardeşim işini bitirdi, sonra ben ona demin jarvis tuvalete geldi çişini yaptı dedim. sonra biz konseri seyrettik. buradaki 2 yanlışı bulun. 1- ben jarvis e "hey jarvis" diyebilirdim, 2- boynuna sarılıp koala takidi yapabilirdim. buradan çıkarılacak hayat dersi geçmişi düzeltemezsiniz sevgili dünyalılar.

joe jackson

bu akşam ki joe jackson konserine gidemiyorum. joe orada söylüyor ben burada yazıyorum. demek ki durumlar hiç iyi değil.

MAYO

ne kadar iyi bakarsanız bakın mayolar eskiyecek sevgili dünyalılar. isterseniz bir deniz tatilinde, yıpranmayı engellemek için, 10 çift bikini 15 adet mayo giyin- ben diyeyim 3 siz diyeyin 2 yaz mevsimi sonunda- mayoların lastikleri olsun, bağcıkları olsun, renkleri olsun eskiyor. bağcıklar lastiksi hallerini unutup sanki kolalı kurdele kıvamına geliyor. renkler canlılığını kaybediyor ve asıl parçalar elastik fazdan uzaklaşıp oranızın buranızın gözükmesine neden oluyor. çok sevdiğim bir bikinimi bu şekilde kaybetmenin üzüntüsü içindeyim.

AKDENİZ DE GEMİLERİM BATTI

PEYNİRSİZ SİMİT OLMAZ OLSUN

peynirsiz simit olmaz olsun sevgili dünyalılar! sevgili en sevgili arkadaşım ile simit rejime girmiş bulunuyoruz. bugün "gün3", daha 4 gün var. sevgili en sevgili arkadaşım gayet ince olmasına rağmen bana eşlik etmek ve metabolizma deneyimizi gerçekleştirebilmek için bu rejime beminle birlikte başladı. bu deney için gereken şeyler bir elin 10 parmağı değil 5 parmağı kadar; simit, yeşillik, et, tavuk ve 2 kadın bedeni. düşünün bakın bir daha düşünün, KOCA YEDDDDİİİ GÜÜÜNN ve bu kadarcık malzeme. şimdi siz de içinizden "vaaaaaaaaay" esaslı deneymiş bu cesur kızların yaptığı diyorsunuz değil mi? diyin diyin... ancak deney sırasında bazı problemler yaşıyoruz. 3 gündür 15. simitimizi yediğimizden gözyaşlarımız susam olarak akıyor. bunun dışında her şey yolunda- diyemiycem- AÇIIIIIZ!! peh sayın dünyalılar, herşey bu kadar ilerledi; teknolojiydi, ufoydu, glastonbury di derken neden hala kilo problemi diye bir şey var? arkamızdan oyunlar çeviriyorlar. uzun lafın, küçük diyetin kısası, çok sevdiğim güzelim simit peynirsiz yenmiyormuş, öğlenleri salatalar ton balıksız olmuyormuş !!

KUS KUS

datça daki kargı koyunda 10 tl ye almış olduğum deniz ayakkabılarım ile güneşleniyorum. datça ya gidince aklıma hep eski günler geliyor. eski derken feci eski. 1986- 1995 arası gibi. o zamanlar gençler olarak klan şeklinde dolaşır, datça nın ne kadar can sıkıcı bir yer olduğunu günde 20 kez tekrarlardık. zaten aslında tatilin tadını bile çıkarmaya çalışmıyomuşuz. ben şahsen her akşam en az 2 saat jetonlu telofon başında "çıktığım çocuk" la konuşmaya çalışır. datça daki arkadaşlarıma beni jetonlu telefonun oraya götürmeleri için yalvarırdım, çünkü telefon uzak bir yerdeydi. ne saçmaymış. sonra bir keresinde de aç karnına 2 bira içtim diye bayılmıştım. sonra da ayılmıştım. sonra da bayılmış olmamı hiç önemsememiştim. şimdi bayılsam akşamına emar, tomografi, kan testi hepsini yaptırır 1 hafta acaba neden bayıldım diye düşünürüm. bir de insanlar ne acayip. datça dayken eski günler aklıma geldiği için o zamanlardan çok çok iyi arkadaşım olan birine e-posta gönderdim. "datçadaydım süperdi, hani şöyle yapardık, böyle yapardık, nasılsın? " filan diye, tık yok. herkes selam verip borçlu kalmamak derdinde. geçen gün" güya" yakınımdaki birisine ben tatildeyken benim için bir şey yapmasını istedim. kıyamet koptu. istediğim şeyi aşağılamaktan tutun da bunun yapması ne kadar zor olduğuna dair bir ton da laf işittim. pes dedim doğrusu. ben nelerle uğraşmışım bunca zaman. bu yazının teması ne diye sordum kendi kendime. zihinsel kusma hali olduğuna karar verdim.

GLASTONBURY -2

Springsteen: a god among men. (demişler, doğru demişler)

funda nın yardımı ile bu fotoları buldum. müthişler. kedinin ciğere baktığı gibi bakıyorum. hani şu "ölmeden önce yapmanız, etmeniz, gezmeniz, yemeniz gereken 100 şey" kitapları var ya onlarda umarım vardır. en azından benim yapmam gerek, yapmalıyım, noolur yapıyım !!

GLASTONBURY HABERLERİ -1

* michael eavis = glastonbury nin kurucusu

geçtiğimiz haftasonu glastonbury 2009 toz, bulut, yağmur, çamur, güneş altında gerçekleşti ve dedikodulara göre şimdiye kadar ki en iyisiydi. neredeyse jay z (böyle mi yazılıyordu) headliner olmasından sonra seyircileirn tepkisi üzerine bu sene neil young, bruce springsteen ve blur headliner olarak seçildi. cumartesi sahneye çıkan bruce springsteen i önce herkes çok beğense de sonrasında çok sıkılmış, çok uzun sürdüğünü düşünmüş (ben öyle düşünmezdim, bruce cuğumu sonuna kadar bağıra çağıra seyrederdim) . pazar gecesi ise blur sahneye çıkınca anladığım kadarı ile yer yerinden oynamış. e nasıl oynamasın; bakın neler çalıp söylemişler;

'She's So High'
'Girls And Boys'
'Tracy Jacks'
'There's No Other Way'
'Jubilee'
'Badhead'
'Beetlebum'
'Out Of Time'
'Trimm Trabb'
'Coffee And TV'
'Tender'
'Country House'
'Oily Water'
'Chemical World'
'Sunday Sunday'
'Parklife'
'End Of A Century'
'To The End'
'This Is A Low'
'Popscene'
'Advert'
'Song 2'
'For Tomorrow'
'The Universal'

işte tam insanı delirtecek bir playlist. damon albarn ülkemize the good, the bad & the queen ile geldi ve bence o konser üzerine bir daha gelmez. koca park orman da ben diyeyim 100, siz diyin 200 kişi vardı. neyse konumuza dönecek olursak michael jackson ın vedasının da festivale denk gelmesi sebebi ile - ki ne kadar tuhaf bir rastlantı- festivalin ana konusu mj olmuş, şık da olmuş.

allahım glasto bu sene olmadı seneye inşallah. dedikodular devam edicek.

(nme.com aracılığı ile)

tatil sonrası travması

şu 3 günlük dünyada ve 5 günlük tatilimde ne ne çok önemli olay oldu da ben yakalayamadım. pes .

dalaman da istanbul a dönen pazar akşamı uçaklarının hali içler acısı. acayip tipler oluyor uçakta. hali vakti yerinde genç çiftler ve onların guzel, ingilizce konuşan, şık ve oldukça şımarık 2-5 yaş grubu çocukları. annelerin kolunda çokça LV ya da başka ünlü marka çantalar, 34 bedenler, yanık ten ve uzun dalgalı saçlar. babalar janti, hafif göbekli, sanki anneyi eve bırakıp gece alemlerine akacakmış hissi veren tipler. hoşlanmıyorum ben bu tiplerden. muhtemelen onlar da benden hoşlanmıyor. ne 34 bedenim, ne marka çantam var, ne de sarı saçlarım. ortak noktamız ben de bir pazar akşamı dalaman dan eve döndüm. hem de exit koltuğunda. exit parayla değil ya peh !! yer hostesi ben uzun boyluyum diye bana direk exit verdi. kendisine öpücük. bir de ilginç olan şey plansız programsız, balayından dönen kardeşimi dalaman havalimanında gördüm. dünya küçük, ozon deliği büyük.

bir yeni hafta travması yaşamaktayım.

YARINDAN İTİBAREN TATİİİİİİİİL

evet sevgili dünyalılar, ben yarından itibaren pazar a kadar datça dayım. annemlerin yazlığına huzuru bulmaya gidiyorum. tamamen minimal şartlarda bir 5 gün geçireceğim. aslında başka bir plandan bu noktaya geldim. hayırlısı olsun. datça sessiz ve sakindir şimdi. sabahtan akşama kadar kitap okuyup, denize girip, bol bol müzik dinleyeceğim. öğlenleri gözleme ve karpuz yiyeceğim. akşamları bir şey yapmıyacağımdan biraz sıkıcı olacak. tabii ben gidiyorum diye burada bir sürü şey kaçırmam allahın emri olduğundan bir sürü şey kaçırıyorum. uzun zamandır gitmek istediğim bir duman konseri, geçen kış babylon a gelmelerine rağmen benim kıl payı kaçırmış olduğum firewater konseri (maçkada balkan soundz festivali diye bir şeye geliyorlar), ve gitmeyi istediğim ama muhtemelen burada olsam da gitmeyeceğim karga mecmua tekne gezisi.

bunlar haricinde moda kahvaltıları ve kadıköy gezilerimden de mahrum kalacağm ama arasıra şarj olmak lazım. bu sebeple beni okuyan, arasıra ne yazdım diye bakan kişilere duyurulur. pazar a kadar yazı yok, saçmalık yok, çocukluk yok, şikayet, hayalkırıklığı, durum bildirimi yok, haberiniz olaaaaaaaa...

not: belki de var..... siz yine de arasıra tık tıkkkkk..

rock n coke- 5 N 1 K GİBİ

yine bir rock n coke geliyo çatıyo;

headliner tabir edilen linkin park- the prodigy adlı gruplar ile hiç işim olmaz. ama ilk gün juliette lewis, jane's addiction, duman- ikinci gün razorlight, kaiser chiefs görmeyi arzu ettiklerimdir. bakalım neler olucak. bu sene ki performansım kötü gidiyor, bu sebeple kendimi istanbul parka atarmıyım bilinmez. ama en son iki sene önce yapılan rock n coke a sadece ve sadece badly drawn boy u seyretmek için gitmiştim. kendisi vasat bir performans göstermiş ve beni heyecanlandıran şarkılarının çoğunu söylememişti. ama haksız da sayılmaz çünkü 35 derece sıcaklıkta kendisi yün bere ve parka ile sahneye çıkmış, beyin haşlaması sebebi ile söylemesi gereken şarkılarını söyleyememişti. tam bir hayal kırıklığı yaşanmıştı bizim cephede... ne geyik oldu. nevada çölünde bir rüzgar fanının önünde oturan zenci gibiyim.

BUNLAR HOŞUMA GİTTİ

son günlerde hoşuma giden laflar;

* arabesk nedir? hayal ettikleri ile yaşadıkları arasında dağlar kadar fark olan insanların kültürü (bir tv kanalında yapılan tanım)

* tünelin ucunda ışık göründü ama bu ışık gün ışığımı yoksa üstümüze gelen arabanın ışığımı o belli değil (maliye bakanı ya da merkez bankası başkanının kriz ile ilgili yaptığı açıklamadan bir benzetme

* bana verilen yetki ile sizleri eş ilan ediyorum (kardeşimin nikah memuru karı-koca ilan etmek yerine eş ilan etti onları, sevdim bu işi)

TESADÜFİ DURUMLARIN FANATİZMİ OLUR MU?

yine düşünüyordum da, fanatik olmanın ve bazı şeyleri savunmanın ne kadar anlamsız olduğuna karar verdim. bu dünyaya gelirken bizim tercihimize bırakılmayuan şeyler neler?

* anne- baba
* ülke
* din
* cinsiyet

e peki eğer biz tercih etmediysek bunların fanatiği olmamız mümkün mü? (burada anne babayı bu kategori dışında bırakıyorum). hepimiz budist, zenci, afrikalı, erkek/ kız doğabilirdik. ve o zaman da bunların savunucusu olabilirdik. benim bu konularda hiçbir taraf olma durumum yok çünkü seçmediğim şeyin nesinin tarafı olucam. bu işler tesadüfiiiii sevgili insanlar, bu sebeple başıma gelmiş olan bazı tesadüflere şükredebilirim ancak. peki hiç mi fanatik olunmaz. bal gibi de olunur. kendi geliştirdiğimiz şeylerin fanatiği olunur, kendi tercihlerinizin savunucusu olunur. bu sebeple ideoloji, takım tutma, müzik ve diğer görsel sanatlar, meslekler ve kişilerin fanatiği olabilirim ama seçmediğim şeylerin olamam. bu iş nerden çıktı diye soran olursa, ben de bilmiyorum. vahi geldi.

hafta sonu bu dünyaya kardeşim olarak gelen bebeğin düğünü var. heyecan tufanı. kardeşler de seçilmez ama gönlünüzce eğitilir. hihihii... şakaaa..

MANDO DİAO- BİR CUMA GÜNÜ İÇİN EN İYİ BAŞLANGIÇ!!!!!!

bakın, her şey bir yana dünyada süper şeyler olmuyo da diil. eğer gerçekten müthiş enerjik, ve delireceğiniz ve kanınızın kaynayacağı bir şeyler dinleyerek bu hafta sonuna girmek istiyorsanız bunları dinleyin. bir dinleyin pir dinleyin sonra tekrar dinleyin. ben şu an kulaklıkla dinliyorum ve ofisin ortasında delirmemek için kendimi zor tutuyorum.

kimdir bu bizi delirten insanlar "mando diao"- hiç bir anlamı olmayan 2 sözcüğün birleştiği çatının altında buluşan yakışıklı isveçliler.

şimdi buraya 3 şarkılarını iz olsun diye koyuyorum, canımız istedikçe dinleriz. hepsi de çok canlı, heyecanlı, hareketli, manaaalı, yeri geldiğinde 70 ler, yeri geldiğinde 80 ler, yeri geldiğinde 2000 ler....


1- DANCE WITH SOMEBODY !!!!!LİLİLİLİLİİİİİİİİİİİİİİİİİ

bu şarkı ilk duyulduğunda bir arkadaşım bana; " bu şarkıyı duyunca aklıma sen geliyorsun" dedi.. ne güzel bir imaj allahım, hihihi yaşaaaşaşşaşaaaaaaaasııııııııın. bugün yine delirdim. kusura kalmayın.

Mando Diao - Dance With Somebody from rooroo on Vimeo.

2- DOWN IN THE PAAAAASTTTTTTTTT


3- GLORIAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

AH BU ÜLKE

bu ülkede çok garip şeyler oluyor, siz de farkında mısınız? artık öyle haftada bir filan diil sabah öğle akşam farklı gariplikte işler meydana geliyor;

• fenerbahçe- efes maçında, efes in maç bitiminde 3 sayı ile galip gelmesini izleyen 10 saniye içinde tüm fenerliler sahaya inip basketçileri ve herhalde efesli yöneticileri dövmeye başlıyor, şampiyon olan takım bunu kutlama zevkine dahi sahip olamadan soyunma odasına kaçıyor. sen bütün sene çalış didin paralar harca filan falan, e nooldu sonunda şampiyon oldun diye dayak ye!!
• 19 yaşlarında bir insan evlilikten sıkıldı diye 17 yaşındaki karısını silahla vurup öldürmüş, yahu bari kendini öldürseydin yiyorsa, neden kızı öldürdün? bakın cahil zihniyete bakın. zaten o yaşta evlenirsen sıkılırsın tabii, ama madem sıkıldın bundan kurtulmak için aklına gelen ilk şey kızı yok etmek mi?
• sonra nedeni dahi belli olmayan bir şekilde birisi kız arkadaşını öldürüyor, öldürmek ne kelime, kızı parçalara ayırıyor, bunu yapmak için gidip züccaciyeden testere alıyor, ve sonra kızı çöpe atıp gidiyor. bildiğiniz testere, alıyor, kesiyor, atıyor, gidiyor. bu "yıka ve çık" tadında bir şey.
  
• trafikte kendisine yol vermeyen sürücüyü enseleyip, durdurup boğazda denize atıyor mesela aklı evel bir şahsiyet ve adam gece vakti boğazda boğuluyor. yahu bırak geçsin, bu kadar hsırlanıcak ne var? beynin var mı? neyin var? hasta mısın?
• adam karısına hayatı zindan etmiş, kadın dayanamayıp evden kaçmış, adam kadını bulmuş dannn! arkasından vurmuş. ee o zaman sen de çekilebilir bir insan olsaydın. hem kadını kaçır hem de kaçtı diye arkasından vur. yok öyle yağma!!
  

neyse işte bunun kadar garip binbir olay, binbir gece masalı. binbir gece korku masalı. sado mazo (böyle garip bir sözcük tamlaması vardır) durumlarının ortasındayız da haberimiz yok.bu olayların hepsi öyle doğuda filan gerçekleşmiyor, direk istanbul un göbeğinde PAT lıyor. yani biri spor musabakası sevgili insanlar, guya toplumun her kesimine örnek olacak spor işte bu halde. artık ben de korkuyorum sokakta yürürken, şimdi bir manyak mı çıkacak elinde taramalı tüfekle, eski zamanlardan beni sevmeyen bir insan kapıma mı dayanacak, komşular cinnet geçirip birbirlerini mi doğruyacak? sabah işe gelirken düşündüm de, 2-3 yıldır arabaya biner binmez kapıları kilitliyorum. aynı emniyet kemerini bağladığım gibi. hani kemer bağlı değil ise bir boşluk olur ya, kapılar kilitli değil ise de aynı boşluk oluyor. sonra mesela bir kırmızı ışıkta dururken yanımdan insanlar geçerse hemen kilitleri tekrar kontrol ediyorum. bu ne sapkın bir durumdur? 5 sene önce böyle bir güvenlik mekanizması aklımızdan geçiyor muydu? işte tüm bu durumlar her gün daha da kötüye gidiyor. sanki zombi filmlerindeki virüsün yavaş yavaş herkese yayılması gibi bir şey. vahşet her gün çoğalmakta ve yayılmakta!!!

not: hani şöyle bir geyik vardır ya "bu dünyaya çocuk getirip onu bu kötülüklerin ortasına atmak istemiyorum, bu sorumluluğu alamam" derler. ben bununla dalga geçerdim ama doğru mu acep??

IS THIS LOVE ??? YA DA KARTLARIMI AÇIK OYNADIM

I m willing and able, So I throw my cards on your table! I wanna love you and treat you right; I wanna love you every day and every night: Is this love, is this love is this love that Im feelin?

dedi demin
****************************************************************************

ben de tam bugünlerde bunu düşünüyordum. ben de bob marley gibiyim. içimde bir şey duramıyor. kartlar hep açık... bunun faydasını gördün mü derseniz, valla gerçekten bilemiyorum. birisine gidip açıkça duygularınızı söyleyememenin derdi ve karın ağrısı, gidip açık açık hissiyatınızı dile getirmek ve kartları onun masasına atmaktan daha zor geliyor bana. iç rahatlatıcı olması açısından süper bir durum ancak siz kartları açtıktan 2 gün sonra kendinize kızmaya başlayabilrsiniz, bu bir ihtimal. bu durumun bir yönü de yanlış anlaşılmak olabilir. siz kendinizce, çok naif bir şekilde duygularınızı ifade ederken, karşınızdakinin sizin dediklerinizi sadece ortamın verdiği bir gaz ya da öylesine atılmış bir olta- kaba ve günümüz tabiri ile- olarak algılayabilir. bu en istenmedik durumdur. ben öylesine yapılan her türlü davranışa karşıyım bu sebeple yaptığım herşey çok gerçek oluyor. neyse işte bu kartları açık oynama durumları böyle. kartınızı açık oynarsanız, bol bol hayal kırıklığını da göze almanız gerekir, ama içinizde sizi bir şey kemirmeden yolunuza devam edersiniz. esas konuya dönersek bob marley in bu şarkısı süperdir. harika bir aşk ilanıdır. çok güzel duyguların dışavurumdur. dinlemek isterseniz işte burada.
http://www.youtube.com/watch?v=WIq9x2Cu0Cw

not: imkansızlıklar karşısında yine de tanıştığımıza memnun oldum :)

YANIMIZDA BİRİLERİ ÖPÜŞMEYE BAŞLARSA NE YAPARIZ KILAVUZU

HAHA!! kendim buldum kendim güldüm. bu resim müthiş yahu.

bugünkü konumuz french kissing- fransız usulü öpüşme durumu. etken- edilgen-seyirci olarak bir çok kez bu duruma tanık olunmuştur. biz de haftasonu çok yakından seyirci pozisyonunda tanık olduk. mesela siz bir barda elinizde bira müziğe uygun şekilde salınırken birden ama gerçekten aniden yanınızda bir çift belirip öpüşmeye başlıyor. bu durumda ne yapılması gerekir. çok garip bir durum, çünkü bir yandan çok özel bir şey paylaşılırken bir yandan da bu paylaşma bir topluluğun içinde gerçekleşiyor. bu durumda yapılacaklar şöyledir;

1- sanki etrafta özel hiçbir şey olmuyor ve ortam 5 dakika öncesindekinin aynısı gibi takılmaya devam edilir. müziğin ritmine ayak uydurulur, gözler başka yönlere bakar

2- öpüşme anından itibaren yanınızdaki arkadaşlarınızın kolunu dürtüp gülmeye başlarsınız, öpüşme yarım saat aralıksız devam ederse kendi aranızda "yok artık" filan diyip yine gülersiniz.

3- dibinizde öpüşen çiftin ateşine göre arasıra size de dokunmaları sebebi ile 1 dakika sonra sizi de öpmeye başlıyacakları korkusuna kapılıp çaktırmadan biraz daha arkadaşlarınızın yanına yanaşırsınız

4- "aaaa ayıp yahu evleri yok mu bunların" der, muhafazakar bir tavır sergiler, gergin davranışlarda bulunursunuz ki o zaman siz hiç sevmemişsiniz sevgili sevgililer

5- kendi başınızdan geçen tüm bu durumlar gözünüzün önünden geçer içinizden hem "ne güzeldir be böyle öpüşmek" der, hem de "ayyyyy ne acayip gözüküyormuşum meğer" demeden de duramazsınız. sonra yanınızdaki arkadaşlarınıza bu seriden bir kaç anınızı anlatırsınız.

bakın seyirci olarak dahil olduğunuz bir öpüşme sizi ne kadar çok madde ile başbaşa bırakıyor. benim bu yazdıklarım bir durum tespitidir, insanların özgürce istediklerini yapmaları taraftarıyım ama tabi bizi de dahil edecek kadar yaklaşmasınlar, az biraz kol mesafesinde yapsınlar.

not: eğer bir konserde tam önünüzdeki çift öpüşmeye başlarsa konseri izlemek için sahneye bakmanız gerektiği için ister istemez tüm öpüşme sekansını da izlemiş olursunuz. bu da saçmadır.

DOĞUM GÜNÜ VESİLELERİ

kutlamalar söz konusu olduğunda aileler "kutlayanlar" ve "kutlamayanlar" olarak ikiye ayrılıyor. bu gezegendeki yaşam tecrübeme göre bazı aileler yılbaşı ve doğum günlerini pek önemsemeden geçiyor. hediye almalar, pastalar, hindiler, maskeler, gramafon kağıtları, yemekler olmuyor. bazı aileler ise bütün "özel" günleri içlerinden geldiği şekilde çoşkulu ve vecibelere sadık şekilde kutluyor. benim ailem ikinci grup. kendimi bildim bileli bizde yılbaşı ve doğumgünleri çok şenlikli ve ritüelli kutlanır- aman yanlış anlaşma olmasın anneler, babalar ve sevgililer günü bu "özel" günler içinde değildir. esas konu bugün benim doğum günüm. hayatımda ilk kez bu sene kutlama yapmayacak ve sadece ailemle yemek yiyecektim ancak hafta sonuna denk gelen doğum günlerinin güzelliği bu hedefimi gerçekleştirmeye engel oldu. 3 gün 3 gece kutlamalar yapıldı. 2 gecesi kadıköy bir gecesi aile yemeği ve arkadaş buluşmaları olmak üzere cuma, cumartesi ve pazar çok hareketli geçti. buruk bir tarafı olmasına rağmen çok çok güzeldi. emeği geçenlere teşekkür teşekkür...

kutlamalar geleneğine sahip bir aileden gelen ben, bu geleneği etrafımdakilere yaymaya devam etmek istiyorum, lakin bir ufak hediye, 2 telefon, bir pasta ve 3 mum insanın kendisini özel hissetmesine yetiyor. zaten koşuşturma, hayal kırıklıkları, sinir, stres, beton, trafik, iş, güç ve sevgisizlik içinde geçen bu "modern" hayatımızda bu kadarcık ilgi ve alakayı hak ediyoruz bence.

bu arada eksen de bir şarkı dönmekte; bu modern dünyada; şeker oğlanlar, plastik kızlar, kırık kalpler ve hasta eden boşluk hissinden yoruldum demekte. valla sevgili şarkı yazarı ben de yoruldum ne diyeyim. şu plastik kız meselesi de ilginç bir mesele. ama konu dağılmadan ben bu doğum günü postumu yayınlayayım.

sevgili insanlar, yaş almaktan hoşlanmıyor değilim ancak bir süre sonra vücut ruha ayak uyduramayınca ne olacak bu konuda biraz endişeliyim ee ne de olsa artık yirmili yaşlarda değilim. işte bu şekilde kafiyeli cümleler yazma üstadıyım bir de... herkes kendi doğum gününü gönlüne göre geçirsin. diyeceğim budur.