KARANLIK KAPKARANLIK

iş gereği çok seyahat edenlerden daha az az ya da hiç seyahat etmeyenlerden daha çok seyahat ediyorum. iş nedeni ile gittiğiniz seyahatlerde normalde kalabileceğiniz otellerden daha iyilerinde kalma ihtimaliniz olabiliyor. belki belli olmuştur, şu an da da bir iş seyahati söz konusu. bu iş seyahatlerinde iş sebebi ile görüştüğünüz insanlar ile çok fazla zaman geçirmeniz gerekiyor. sabah kalk aynı adamlar, tüm gün çalış aynı adamlar, yemeğe git aynı adamlar. benim de dün bu feci sıkıcı döngüden kurtulmam gene 11.30 u buldu. ve ne oldu sabah 8 de yine aynı döngü başladı. oof off patlamak üzereyim. ama aslında asıl konu bu diil. asıl konu otel odalarının geceleri zifir karanlık olması. zaten kasvetli odalarda, gece tv yi de kapattıktan sonra en ufak bir aydınlık bile olmuyor. sıfır. ve ben bundan hiç hoşlanmıyorum. mezar gibi galiba. dün gecede uyuyamazken bunu düşündüm. göz gözü görmeyecek tek yer bir otel odası bir de toprak altıdır herhalde. çok karanlık bir odadan çok karanlk bir çıkarıma yolculuk temalı feci postumu burada sonlandırıyorum zira karşımda bir adam benimle konuşmayı beklemekte. ben de ona dedim ki "iş ile ilgili önemli bir mail yazıyorum, kusura bakmayın!!" işte böyle. post için her şey mübah. öpmek isterim gözlerinizden.

there is a light that never goes out- yine de her şeye umutla bakın, pozitif enerji cart curt... yemezleeeeeer..

the HATRED WILL TEAR US APART

şu hayatta sevmediğim şeyler arasında bir grup oluşturan "sevmediğim müzik grupları" kategorisinde baş sıralarda yerini alan radiohead ile ilgili haberler, şarkılar ve thom yorke un tipi beni bi kötü yapıyo. sevdiğim şarkılarınız var tabii ki ama genelinizi sevmiyorum be çocuklar. az biraz uzak durun!! bu listede yer alan diğer grupları da sayarak bu post u zenginleştirmek gerekirse, tahammül sınırlarımı zorlayanlar listesi işte şu şekilde oluyor;

* greenday
* metallica
* off spring
* placebo
* aerosmith
* travis
* the prodigy
* the smashing pumpkins
* the cranberries


aklıma geldikçe bu listeyi güncellemeye yemin verdim, zira hiçbirinizi eskik bırakmak istemem.

YAAAAŞŞŞŞAAAAAAAASSSSSSSSINNNNNNNNNNNN

haftasonunun, oldukça durağan geçmesi ve pazar günü yaşadığım alışveriş krizi ve kalbimin bana yaptığı küçük oyunları hariç, en sevindirici tarafı yaklaşık 4 gün süren arabamın müzik sorunsalı durumunun müthiş bir final ile sonlanması oldu. sorunsal bizi çok uğraştırdı ama nihayetinde hem cd, hem radyo, hem cd, hem radyo, bir de cd, bir de radyo vee birdee ipod dinleyebilecek duruma geldim. ohhhh.... gel keyfim gel durumları. radyodaki şarkıyı mı beğenmedim, çat nick cave, reklamlar uzun mu sürdü çat paul weller, uyutucu müzik mi çalıyo çat mando diao, canım mı sıkkın çat bruce, eskiye mi gitmek istedim çut the cars, daha da mı eskiye pat fleetwood mac, vesaire vesaire.. bu arada babam da bayıldı bu işe. dün de ona ajda- nilüfer karışımı bi şiler çaldım arabada, öyle ki en son eve geldiklerinde "dur bi şu şarkı bitsin de öyle inelim" dedi!!!!

yaa sevgili dünyalılar olaylar böyle gelişti, siz siz olun sizi sevmiyenleri siz de sevmeyin !!

USAIN BOLT 9: 58

HALF A PERSON !!

gençlik yıllarından beri bir gariplik var bende. bon jovi grubunda herkes jon bon jovi için saçlarını süpürge ederken ben insan irisi richie sambora'ya (hemen yukarıda), wham de kızlar george michael için bileklerini jiletlerken ben andrew ridgeley'e (richie ye yapışık), the rolling stones'da kızlar erkekler mick jagger fanatiği olmuşken ben keith richards'a (en yukarıda) kafayı takmıştım. bu iş öylesine değildi. özelllikle richie ve andrew duvarlarımı süsler, defterlerime de, jon ve michael i makas yolu ile egale ettikten sonra, fotolarını yapıştırırdım. keith'e ise içten içe feci sempati besledim ve hala the rolling stones söz konusu olunca kendisinin yeri ben de ayrıdır. o grubun asi kişiliği, çılgın oğlanı, zırdelisi ve kural tanımazıdır. giyimi farklıdır, makyajı harikadır. bence kendisi 10 numaradır. buradan nereye gelicem.?? valla bir yere gelemiycem, zira pek de havamda diilim ama ben çoğunlukla bir nevi diğerinden daha az sevilen ya da arka planda duran, ama aslında içinde ne cevherler barındıran, bıraksan uçacak kaçacak müzik adamlarına takıldım. tabii tüm takıntılarım bunlar diil de daha küçücük bir kız iken ben neden bu arka planlara kafayı takmışım işte bu psişik bi şi olabilir, ee olmayadabilir. ama maksat takılmak olsun, gönüller neşeyle dolsun. işte size bir de kolaj:

last chirstmas i gave you my heart but the very next day you painted it black, so now i can say that you give love a bad name!!! (rezillik!!!)

vur patlasın çal oynasın!!

NAZİLER BU İŞİ BİLİYOR!!

hafta sonu -çoğunluk talebi üzerine- kalpazanlar adlı "nazilerin yahudilere ettikleri" temalı filmi seyrettim. bu filmde şöyle bir nazi işkencesinden bahsediliyor; naziler yahudilere kendi ayak numaralarından daha küçük numaralı ayakkabılar giydirerek koşturuyorlar, bu koşular sonunda ölenler dahi oluyor. ben bunu duyduğumda içim fena olmuştu ama bugün bu türden bir işkencenin ne kadar feci olduğunu daha iyi anladım. neden? çünkü şimdi ayağıma küçük geldiğine karar verdiğim bir ayakkabı ile tüm iş gününü geçirmek zorunda kaldım. ayy ne kötü bi şi. yürüyemiyosunuz, koşamıyosunuz, tuvalete gitmek zorunda kalmıyım diye dua ediyosunuz.

bu işler de tam jazzy nin müzik sorunsalı sebebi ile tamirde olduğu güne denk geliyo. bak bak. şeytan pabucumu bana ters giydirdi !! işte şimdi anlıyorum ki sevgili dünyalılar, ayaklarımıza küçük gelen ayakkabılar ile 2 gün koşsak gerçekten ölebiliriz.

bir de, bile bile lades diye bir durum vardır. bu ayakkabıyı ilk kez giymiyordum ama- türk tarihi gibi - ben de tekerrür ettirmekten geri kalmadım. bile bile lades benim en favori salaklığımdır. her daim lades her daim lades. sonra bi bakmışım elimde patlamış, pat!!

ders almaz mıyım, almam cicim!!! almıyım kalsın.

Thursday goes too slow, I've got Friday on my mind!!

bugün aslında cuma ve herkes yanlış biliyor.

en azından bana göre cuma ve beynimi bugünün perşembe olduğuna ikna edemiyorum, gerçekten. istiyorum ki cuma olsun, herkes neşe dolsun. haftasonu çılgın eğlenceler, ilginç tesadüfler, kitap okumalar, temiz hava almalar, harika ve can yakan müzikler, sevinçler, güzel haberler, hediyeler ve yeni keşifler olsun.

ama gözünüzü seveyim cuma oldu diye friday i m in love çalmasın...

huuuuuuuuuuuuu, umarım mesajlarımı almışsındır ve bu sevgili dünyalına bi kıyak geçersin. göz kırptım. öperim, yine...

bir varmış bir yokmuş

geçen gün roll dergisinde okudum, can yücel demiş ki ; "bana bir varmış bir yokmuş deme, bir varmış de". bunu çok sevdim. günlerdir de aklımın köşelerinde gezip duruyor.

maalesef kimsenin bunu deme şansı yok. masallar bile bir varmış bir yokmuş ile başlıyor. sahip olduğunuz şeyler bir gün elinizde birgün ise değil. bir var bir yok. bunları düşünmek çok üzücü o yüzden çok dramatik örnekler vermiyeceğim ama mesela kediniz bugün var yarın yok, japon balığınız bugün var yarın yok, gençliğiniz bugün var yarın yok, sevdikleriniz bugün var yarın yok.
bugün var olan ve hep var olacak olan şeyler ise eşyalarınız. bebeklik ayakkabılarınız-eğer anneniz sakladıysa- dün vardı bugünde var, 5 yaşındaki fotolarınız dün vardı bugün de var, orta okulda çalmaya çalıştığınız gitarınız dün vardı bugün de var. işin garip tarafı- siz kurtulmadığınız sürece- tüm eşyalarınız ömrünüz boyunca ve sonrasında da hayatlarını devam ettirebilirler.

neden biliyor musunuz? sizlere zamanın geçtiğini ve eski fotoğraflardaki ananelerinizin artık olmadığını, çocukluk arkadaşlarınızın nerede olduğunu bilmediğinizi, gitarınızı çalmak için artık eskisi kadar heyecanlı olmadığınızı, kısacası zamanın geçtiğini, o eşyaları kullandığınız günlerdeki bazı diğer faktörlerin artık var olmadığını göstermek için... geçmişle yüzleşmek pek bana göre değil ama eşyalarımdan da öyle kolaylıkla kurtulamıyorum. ben bakmıyayım ama onlar orda öyle asker şeklinde beklesinler istiyorum.

"şimdi napalım yani" diye soruyosanız, kaybetme ihtimaliniz olan şeylerin zamanında değerini bilin bence. velhasıl bir varmıııııııııış bir yokmuuuuuuş, develer tellal iken pireler berber iken....

kafamı karıştıran bir faith no more konseri var. gideyim mi gitmeyeyim mi gideyim mi gitmeyeyimmi gideyim mi gitmeyeyim mi gideyim mi gitmeyeyeim migideyim mi gitmeyeyim migideyim mi gitmeyeyim migideyim mi gitmeyeyim mi.gideyim mi gitmeyeyim migideyim mi gitmeyeyim migideyim mi gitmeyeyim mi...

NEREYE GİTSEK İZ BIRAKIR?

şimdi bugün bir gazete eki olarak, insanlarda iz bırakan 10 şehrin kısa tanıtımı geldi. bu şehirler;

1- küba- havana - görmedim, pek meraklı değilim
2- rio de jenerio- brezilya- görmedim, beni çekmiyor
3- bankgkok- tayland- görmedim, çekici
4- dubrovnik- hırvatistan- görmedim, yakın bir zamanda göreceğimi hissediyorum
5- semerkand- özbekistan- görmedim, aklıma düştü
6- firueres- ispanya- görmedim, ilgilenmiyorum
7- amsterdam- hollanda- gördüm, 3-5 kez daha gitmek isterim

görüldüğü gibi ben bu yaşıma gelmişim daha iz bırakan yerlerden sadece 1 ini görmüşüm. peh. galiba ben yanlış yerlerde gezmişim. hem de o gezdiğim yerlerden bazıları iz de bırakmış bende. gezdiklerim benim olsun da ben size şunu söyliyeyim ki benim yerim kraliçenin yanıdır :) başkası da ister izini bıraksın, ister yalayıp geçsin hepsi hikaye. bu arada turist olmakla gezgin olmak aradındaki dağlar kadarlık olan farkı da bilmek lazım. gezgin olmak isterdim ama bazen şartlar turist olarak takılmaya el veriyor. sağlık olsun bir dahaki sefere gezgin olurum inşallah.

bu arada insanlar üzerindeki bu güney amerika çılgınlığı devam ede dursun, oraların beni neden hiç çekmediğini artık kendim de merak etmeye başladım. kiminle karşılaşsam "ayy ben en çok küba ya gitmek istiyorum" diyo, "ah ah bi arjantine gitsem" diyo, "brezilya yı görsem gözüm açık gitmez" diyo. ve ben ne yapıyorum, manaaasız bir ifade ile onlara öyle mal mal bakıyorum. "ben istemiyorum" diyorum. yüce tanrım, acaba ben neden buralara gitmek için bir istek duymuyorum, güney amerika firijitimiyim neyim? acil cevaplarını bekliyorum. öperim.

bu aralar

son zamanlarda;

- şu gördüğünüz kağıttan atları yapmayı
- buraya bir şeyler saçmalamayı
- burada listesi olan ve olmayan blogları takip etmeyi
- yeni dövme motifleri aramayı
- bayramdaki kaş tatilimi
- yemek yerken sienfeld seyretmeyi
- arctic monkeys in crying lightning şarkısını arabada son ses dinlemeyi
- babamla zaman geçirmeyi

çok çok çok seviyorum.

her zaman;

- fıkra dinlemekten
- forward karikatür okumaktan
- facebook daki videolardan
- benzin istasyonundan sorulmadan camlarımın silinmesinden
- el kol işareti yapmama rağmen önümde duran ya da korna çalan taksi ve dolmuşlardan
- restoran önlerindeki valelerden
- içten davranışlarımı yanlış anlayan insanlardan
- ilgilenmediğim konulardan konuşmak zorunda kalmaktan

hiç hoşlanmıyorum.

çok gıcık birisi olduğum anlaşılmasın diye sevdiği ve sevmediğim şeyleri eşit sayıda sıraladım, sevdiğim ve sevmediğim başka şeyler de çıkabilir. bu liste nereden çıktı derseniz, o da hafta sonundan önce iç dökme durumu...

özgürlüğe dakikalar kalmıştı sevgili dünyalılar. bugün cuma- saat 16:47- hava bulutlu- ortam yapış yapış- küpeler mavi- ayakkabılar topuklu- ojeler kırmızı.

ne diyorsun?

entellektüel camianın renkli kişilerinden tuğrul eryılmaz bugün radikal e leonard cohen konseri ile ilgili bir yazı yazmış. yazısında "dance me to the end of love" şarkısının "dance me" kısmına "f.ck me" koyarak söylediğini ve bunu yapınca da keyfinin yerine geldiğini yazmış. bu küçük oyununu da pornografi merakına bağlamış!! yani "f.ck me to the end of love" ?? ne demek oluyor şimdi? eğer pornografiye o kadar meraklıysan "f.ck me to the end of time" diye söyle!! yani o kadar ki ölene kadar!! ya da ölesiye!! haha.... adam durup dururken bakın nelere maaal oldu. bi de şöyle bir laf vardır ki bunu bu kişi için söylemek yerinde olur herhalde. insanın fikri neyse zikri de odur. (böyle miydi ayy?)

YAŞAMIM BOYUNCA ESEN EN GÜZEL RÜZGAR DÜN GECEKİYDİ

dün geceden sonra kendimi biraz daha toparlamış olarak leonard cohen konserine dair hissiyatımı döküyorum. bu döküntüler tamamen amatör bir dinleyiciye aittir, ahkam kesmek gibi de hiç bir derdim yoktur. aslında dün geceden beri düşünüyorum bu konser ile ilgili bir şey yazmasam mı diye, çünkü benim için ne yazılsa yaşanmışı ile uzaktan yakından ilgisi olamayacak. yine de bir gün geriye dönüp baktığımda hatırlamak isteyeceğim bir hadise olduğundan, izlerini buraya düşmeye karar verdim.

öncelikle çok üzüntülü bir durum sebebi ile ben çok guzel bir yerde oturdum. tam tamına en önden 6.sıra yani en pahalı bilet sırası, çünkü funda nın yaşadığı talihsiz olay sebebi ile konsere gelemeyecek olması onun biletini bana vermesi ile sonlandı. leonard cohen, gözlerimin seçtiği mesafedeydi, beklediğimden daha ufak tefek ve daha yaşlı... maalesef saat 9 da sessiz sedasız sahneye gelerek take me to the end of love ile başladığında, bizim müthiş izleyicilerimiz halen yerlerine oturmamıştı ve bir kaos yaşanıyordu. ne yapsak boş biz hep böyle olacağız! ancak 3. şarkıda herkes yerini bulmuş oturmuş ve çıt çıkarmadan dinlemeya başlamıştı. ekip müthişti, tüm müzisyenler harikaydı, baş vokalist ve leonardın sağ kolu sharon karizması ve küllü sesi ile, diğer iki vokalist ise yumuşacık ve büyülü sesleri ile bizi hipnotize ediyordu.

aslında her şey daha çok konserin 2.yarısında başladı. seyirci leonard'a veda etmenin yaklaştığını görünce bir panik ve can havli ile kontrolü elden yitirdi ve her şarkıdan sonra, dakikalarca ayakta alkışladı, bağırdı, çağırdı, ağladı ve loenard tüm bu sevgi gösterisine mütevazi bir şekilde cevap verdi. galiba 3 ya da 4 bis yapıldı. ben waiting for a miracle dan sonra koptum ve gözyaşlarımı konser sonuna kadar serbest bıraktım. neden? çünkü karşınızda 74 yaşında müthiş bir insan size elinden gelen herşeyi yaparak müthiş şarkılar söylüyor, dünyaca kabul edilmiş bir ozan sizinle öyle bir empati kuruyor ki onun mükemmelliyi karşısında kendiniz çaresiz hissediyorsunuz, şarkılaırn tümü içinizdeki o en kırılgan noktaya değiyor.

konser sırasında şunu düşündüm ki, eğer tanrı seslendirilecek olsaydı bunu en iyi leonard cohen yapabilirdi.

oturduğum yerden dolunayı göremedim ama yaşamım boyunca bana çarpan en güzel esinti- ferah ve huzur dolu, serin ama üşütmeyen- dün geceki esintiydi.


Yeah let's do something crazy,
something absolutely wrong
while we're waiting
for the miracle to come.

not: bu akşam ki konsere de gitmeyi planlıyorum, dün gece gitmediyseniz bu gece mutlaka...

ŞU DURUMDA LEONARD COHEN KONSERİ İLE İLGİLİ SÖYLİYEBİLECEĞİM TEK ŞEY ÇOK AĞLADIĞIMDIR

5 ağustos gecesi saat 24:30

işte bugün O gün... leonard cohen şehrimize geliyor. tam da dolunay gecesinde bizi şereflendiriyor. bundan daha güzel nasıl bir rastlantı olabilirdi? isterse gelsin ve sadece tek şarkı söyleyip gitsin, bu bile beni mutlu edecektir. yıllardır beklediğim anlardan biri inşalllah bugün gerçekleşecek, hadi bakalım belki bu diğerlerine de vesile olur :) leonard cohen in ne kadar yakışıklı bir adam olduğunu görmek ve bilmek lazım, işte bu foto da o sebeple burada...

nick cave yi göresim var

bana bir şeyler oluyor, nick cave yi canlı canlı göresim var. şöyle gelse de o güzel silüeti ve takım elbisesi ile bizlere güzel sesiyle şarkılar söylese. ama kötü tohumları da getirsin, yalnız takılmasın. böyle kimseyi çok sık göresim gelmez ama toprağa mı yaklaştım nedir, ben de anlamadım. kendisi kötü tohumlarını beynimize saçıp oradan bizi yönetiyor olabilir mi? en çok da babe, i m on fire yi dinleyesim var. mercy seat i de söylesin, bir de i m your man i kavırlasa daha ne isterim. do you love me zaten allahın emri olarak gelir. buradan organizatörlere sesleniyorum, getirin nick cave yi de havamızı bulalım. bir bulutlu ve serin istanbul akşamında gel, ya da yağmurla gel :)

o kız ona olmamış durumları!!

kızların arasında ağır dedikodudan sayılan "o kız ona olmamış" durumları konulu geyiğimi açıyorum. hani böyle bulunduğunuz sosyal çevrelerde bildik karakterler vardır. çok samimi olmasanız da bir şekilde birbirinizi bilirsiniz. takip edersiniz. bu sosyal oluşumlar içindeki bazı erkekler size karizmatik gelir, düzgün insan dersiniz, "cool" dur filan. bu erkeklerin yanında hep şöyle -kendinizce uygun bulduğunuz ve sizce nispeten hoş, havalı, farklı, karizmatik kızlar görmeyi beklersiniz. sonra bir gün ilginç gerçekle karşılaşırsınız. o da şudur ki, o erkek yanında evgilisi ile gelir, ve kız sizin hayal ettiğiniz kızla yakından uzaktan alakalı dahi değildir. burada kötü bulma ya da hor görme gibi bir şeyden bahsetmiyorum sadece farklılıktan bahsediyorum. tarz olarak sizin beklediğiniz tarzda değildir. ben bu türden o kadar çok vakkaaa ile karşılaştım ki artık erkeklerin seçimleri ile ilgili olarak hiç bir fikrim olmadığına karar verdim. erkekler ile kızlar arasındaki algılama o kadar değişken ki, ortak ufacık bir noktada bile bir araya gelmek mümkün değil. beğeniler fecii şekilde farklılaşıyor. burada bana sorulacak sorular;

1- bu saçmalık da nereden çıktı?

2- bir çiftin uygun olup olmadığına sen mi karar vericen?

3- insanları tanımadan dış görünüşleri ile değerlendirmeye utanmıyor musun?

4- önemli olan fikren anlaşmaktır cicim, buna ne diyceksin?

5- peki kimya tutmuşsa bir kere bunun önüne ne geçebilir ki?

eğer benim saçmaladığıma inanıyorsanız, etrafınızdaki kızlara sorun ve böyle bir dedikodu yapılıyor mu yapılmıyor mu kendi kulaklarınız ile duyun... bu kızlar arasında süper zevkli bir sohbet konusudur ve ne yaparsanız yapın konuşulması engellenemez bir durumdur.

not:arasıra bir dizi bu türden durumla karşılaşıyoruz, izini buraya koymadan geçemedim.

HANG THE DJ!!! HANG THE DJ!!!!

herkesin bir gece eğlencesinden beklediği farklı şeyler vardır. kimi sadece dibine kadar içip sarhoş olmak, kimi kızları erkekleri kesmek, kimi farklı müzikler dinlemek kimi de bildik müziklere dans etmekten hoşlanır. tabii bunların hepsi bir pakettir de ağır basan nedenler vardır diyorum. ben de sevdiğim müzikleri dinleyip, eğer ortam yeteri kadar gürültülü ise bağıra çağıra çalan şarkları söylemek ve dans etmek için giderim. tüm bunların yanında elimde biram da olur.

bu yaz bir furya ile biz kendimize orta büyüklükte bir tekne bulup her bir kutlama bahanesinde bu tekneyi kiralayıp boğazda gündüz gece gezintiye çıktık. boğaz güzel, deniz güzel, yemekler güzel, bir de ne güzel olmalı? tabii ki müzik. eğer müziği miçolara bırakırsanız muhtemelen serdar ortaç ve hande yener dinlemeye mahkum olursunuz. işte biz bu facia karşısında kendi müziğimizi götürmeyi tercih ettik. ilk gezide, gezinin kardeşimin bir kutlaması da olması sebebi ile, müzikleri yapmak bana görev oldu. benim de canıma minnet çünkü binlerce kötü huyumdan bir tanesi de bilmediğim ve sevmediğim müzikleri dinleyememek. teknede müzik sistemi cd çalarlı bir araba teyibi ve kolonlardan ibaret. bu sebeple cd leri audio olarak doldurup götürmek zorundasınız. ben de oturdum sırf kızların olduğu bir teknede ne çalınır diye düşünüp yavaş ve hızlı müziklerden oluşan bir sürü cd hazırladım. böyle bir şey hazırlarken tabii ki kendi müziklerimi kullandım ama herkesin bildiği ve seveceği şeyleri seçtim. benim hoşlanmadığım bir durumda başkalarının olmasına gönlüm razı gelemezdi. o gece herşey süperdi, kızlar müziklere bayıldı, hiç oturmadan dans ettik. bunun üzerine bir daha ki sefere yine görev bana verildi. hafif hafif bu işin üzerimde yarattığı sorumluluğu hissetmeye başladım. ve sonunda geçen gece kızlı erkekli karışık bir grupta yapılan doğum günü kutlaması için dj ben tayin edildim. öyle acayip bir iş ki... öncelikle öyle ortamın havasına göre müzik değiştirme şansım yok. çekicem cd lere arka arkaya şarkıları ve onlar çalınacak. hal böyle olunca kendimi teknede gibi hissederek hangi şarkıdan sonra hangi şarkı olmalı diye düşünerek, erkekler ne sever, kızlar neye oynar filan falan derken bir çok cd oluşturdum. itiraf etmeliyim ki insanları mutlu etmek üzerine yapılan her iş stres yaratıyor, müzik işi de... neyseki herkes memnun kaldı.

buradan şunu da belirtmek isterim, müzik camiasında isim yapmış bazı insanlar dj lik yapıyor. bazen o kadar dinleyenleri düşünmüyorlar ki kimsenin bilmediği, sadece kendilerini yansıtan şarkıları arka arkaya sıralıyorlar. e o zaman dinleyiciler havaya giremiyor, bu da hoş olmuyor bence. amatör ruhla çalan ve bizi aşşırı şekilde eğlendiren dj lere buradan şerefe diyorum. bunu sadece ben demiyorum bakın the smiths de ne diyor;

Burn down the disco
Hang the blessed DJ
Because the music that they constantly play
IT SAYS NOTHING TO ME ABOUT MY LIFE
Hang the blessed DJ
Because the music they constantly play

tabii ya, bize hayatımız ile- anılarımız ile- gençliğimiz ile- şimdiki zaman ile ilgili bir şeyler diyin de havamızı bulalım !!!

not: uzun şeyler yazıp da sıkıcı olmak istemiyorum çünkü benim de uzun yazıları olan blog yazarlarından okuduğum nadir insanlar var ama ne yapayım yazdım bi kere, okumak şart değil. kısalara beklerim.

bunu yazmak için radikal gazetesinin web sitesini güncellemesini beklemek zorunda kaldım ve sonunda bu gerçekleşti. cumartesi günü kaan sezyum un yazısını okumadıysanız işte buracığa eklenti yapıyorum. her hafta çok gülerek ve severek okuyordum da bu hafta bir tuhaf oldum. çok beğendim. güldürürken düşündürüyor vallahi, allah sizi inandırsın!!

sezyum un yazısı için buraya tik tak.

sanırsınız ki cinnet geçiren aile babası ard arda 5 kişi katletti

şuracıkta oturup takılırken birdenbire yukarıdan feci sesler ve gürültüler gelmeye başladı.. müziğin sesini kıstım, kalbim 100 atmaya başladı. birileri deli gibi böğürüyor.. kulak verdim. kesin yukarıdaki baba cinnet geçiriyor ve evdekileri katletmeye başladı, bir baba bağırıyor, bir kurbanlar çığırıyor. ilk önce feci tırstım sonra aklıma geldi fenerbahçe beşiktaş maçı var. tv yi açtım acaba orada bir şeyler mi oluyor yoksa gerçek bir katliam ile alt altamıyım diye. bir de ne göreyim fenerbahçe penaltı kazanmış. yukarıdaki manyak da "penaltıııı penaltıııı" diye böğürüyormuş. oh bir derin nefes çektim sonra da ben de onlara uyup sussunlar diye kalörifere vurmaya başladım. hahah. canavarla canavar olmak işte buna denir, çıldırtmayın beni ayol, sevinecekseniz de adam gibi sevinin. yanınızdakini kucaklayın, koltukta zıplayın, karınızı öpün ama pliiiiz böğürmeyin!!

sigara sevdası müziğin önüne geçmiş

çoooooooook uzun zamandır gece eğlencesi demek kadıköy demek benim için. gittiğim de tek bir yer var, oraya gitmemin sebebi öncelikle müzik ikincil olarak da tanıdıklarım olması sebebi ile güvenli olması. bu sigara meselesinden sonra ilk kez cumartesi akşamı kadıköy ün yolunu tuttum ve her zaman olduğu gibi arabayı otopark a bıraktım ve barların olduğu sokağa dalınca bir de ne göreyim. herkes dışarıda masalarda oturuyor, barların içi bomboş. ilerileyip de hedefime ulaştığımda da gördüm ki bizim mekan da bomboş, arka bahçesi dopdolu ve bahçede müzik yok!! anlaşılıyor ki kimse müzik için değil de sigara içebilmek için gidiyormuş buralara. bu durumda müzik yapan kişinin motivasyonunu düşünün. kimse yok ve siz bir şeyler çalıyorsunuz, hoş değil. bence bu durum değişmeli, başka formuller bulunmalı.

cep telefonumun 3g özelliğine yazarım adını: EY ÖZGÜRLÜK!

tutkulu karakterime karşılık ideolojik tutkularım hiçbir zaman olmadı, ama lise hayatım boyunca-çoğu liselinin yaptığı gibi- yoğun bir şekilde benim de zülfü livaneli dinlemişliğim vardır. tüm şarkı sözlerini ezbere bilir, özellikle okul gezilerinde otobüse verilen kaset eşliğinde bağıra çağıra söyler, kendimizi sosyalist sanardık- tıpkı zülfü nün de sandığı gibi... benim gözlemlediğim kadarı ile özellikle komünist geçinen kişiler parayı gördümüğdü kapitalist dünyaya balıklama atlıyor. dolayısıyla bu işin suyu çoktandır çıkmış durumda. yine de artık yuh dediğim bir şey çalınıyor kulağıma son bir kaç gündür. hangi operatör bilmiyorum ama 3G reklamlarında zülfü nün ey özgürlük şarkısı cıngıl olarak dönüyor. sözleri de olsaydı şöyle mi olurdu?

Okulda lap top ıma

cebim de iphoe uma

Yazarim adini


eyyy özgürlüüüüüüüüük....

herşey para sevgili dünyalılar, zülfü nün ey özgürlük şarkısı dahi...

IT S ALWAYS BETTER ON HOLIDAY, SO MUCH BETTER ON HOLIDAY!!

not: bu aralar ingilizce yazageldiğim başlıklar için sorry!!! ama böyle oluyor. buna dikkat etmek için çaba harcayan bir insan değilim. umursamıyorum da.

işte yeni bir hafta sonu geldi çat-tı. yazın son ayının ilk haftasonusu. bu akşam bizim damaaadın doğum günü. bu vesile ile bir kutlama var. müzikler benden, içkiler kaptandan. bu müzik konusuna ayrıca sonra döneceğim. yarın bir moda kahvaltısını mütakiben takılmaca ve akşamına kısmet ise kendimi kadıköy e atıvericem. yine kısmet ise dans bile ederiz belki. bu arada santral istanbul da bedavaya bir etkinlik düzenleniyor. plaklar mı almak istersiniz, oyuncaklar mı istersiniz, müzik mi istersiniz, sergi mi gezmek istersiniz, çimlerde bira mı içmek istersiniz, kızları- oğlanları mı kesmek istersiniz, işte hepsi orada var. hiçbirini istemez misiniz? o zaman gelmeyin, bizim de keyfimizi kaçırmayın! bir maaani olmazsa ben bunları yapacağım, gidip orada neler oluyor kontrol edeceğim.

sonra pazartesi sabahı olduğunda yine bu masada oturuyor olacağım.

dipnot: eğer başıma bir şey gelirde burada olamazsam feci komik olur kanımca.

echo&the bunnymen bana çaya gelsin

evet, istanbul un en gözde gruplarından echo&the bunnymen ekim de yeni album çıkarıyormuş, ingiltere ve amerika turuna da başlıyomuş. hadi hayırlısı çocuklar! hani böyle "bizden biri" gruplar var ya işte e&b den onlardan. bakın şuraya çiziyorum, bu kış yine bir istanbul konseri gözüktü ufukta. buyrun gelin, biz hep orda oluyoruz. bu sefer çaya da bekliyoruz.

not: donnie darko ve echo&the bunnymen birleşince tadından yenmez bir karışım ortaya çıkması sebebi ile yerleri ayrıdır, ıssız bir orman yolunda bisiklete binerken arka ses olarak size de the killing moon çalsalar, siz de donnie darko olursunuz, ne olacaydınız?

how could anybody possibly know how they feel?

yakın geçmişte erkeklerin psikolojileri hakkında orda burda bazı yazılar okuyup duruyorum. bu yazıların yardımı ile toplumumuzdaki erkekleri düşünüyorum. aslında benim toplumum büyük şehirlerden ibaret. yani bence oldukça kısıtlı ama yine de gördüğüm kadarı ile erkeklerin üzerinde yoğun baskı var. küçüklükten itibaren kodlanarak geliyoruz. omuzlarına yükler biniyor da biniyor. hangi karakter özelliği ya da gen ile doğmuş olurlarsa olsunlar, hep "erkek" adam olmak zorundalar. güçlü olmak, mantıklı olmak, duygularından arınmak ya da en azından açığa vurmamak, ağlamamak, belli bir dövüşçü ruhuna sahip olmak durumundalar. bunlar da onlara küçüklükten itibaren ince ince işleniyor. büyüyüp de belli bir yaşa geldikten sonra da, iyi bir iş sahibi olmak, varsa ailesini geçindirmek, onların sorumluluğunu almak, iyi bir baba olmak, örnek olmak durumundalar. kadınlara baktığınızda onların bu türden hiç bir derdi olmayabilir, tabii eğer isterlerse. düşünsenize hayatını hiç çalışmadan evde geçiren bir sürü kadın var. çalışmak zorunda değiller, para kazanmak zorunda değiller, ağlayabilirler, duygularını dibine kadar dışa vurup kendilerini yerden yere vurabilirler, zayıf ve güçsüz olabilirler...

bizim ülkede, mesela, hem erkekler hem de kadınlar çok çabuk hayatın gerçekleri ile yüzyüze kalıyor. 30 una gelmeden evlenip, çocuk sahibi olup, göreceli olarak daha oturaklı, sakin ve ciddi bir hayata atılıyorlar. sonra bir bakıyorsunuz, yaş 35 ve hala herkes çok genç, ve yaşanması gereken bir sürü heyecan yaşanmamış, ve insanlar kilitli pencerelerin ardından dışarıda oyun oynayan çocuklara bakar gibi bakıyorlar. erkekler küçük yaşlarda bahsettiğim tüm sorumlulukları yüklenmek zorunda kalıyor.

merak ediyorum, bu kodları bize yüklemeselerdi nasıl olurduk acaba?

bu konunun bir de dış görünüş yönü var. bizde,erkekler bu konuda da gönüllerince özgür değil. canlı renkler giymek, modaya uymak, aksesuar kullanmak, çok dikkat çekici oluyor. genelde onlar sade, düz, göze batmayan "erkek" kıyafetler giyiyorlar. erkeklere yönelik moda kavramı bizim ülkede ne kadar kısır kalmış durumda bir düşünün. halbuki kadınlar ne isterlerde onu giyebilirler, pantolon da...

velhasıl, erkeklerin işi çok zor sevgili dünyalılar... isterdim ki erkek kadın sınıflandırması yerine insan birleşmesi olsun. herkes insan olsun. kimse ile cinsiyeti sebebi ile iletişim kurmak zor olmasın. hep dönem dönem bazı erkeklerin beyninin içinde dolaşmak ve tüm düşünce balonlarını görmek isterim, çünkü onlar düşünce balonlarını hiç göstermezler. biz kızlar da hep kendimize göre tahminlerde bulunup, çoğunlukla da yanılırız.

not: kadınların çektikleri de artık başka bahara!!

binamızdan sigara yasağı manzaraları/ elektrik tellerindeki güvercinler

şu adreste bir haber var ki ama ne haber!!! düşünmemeye çalışıyorum, ama hep aklıma geliyor.

haydi sağ ayakla bismillah!

I'm gonna clear out my head
I'm gonna get myself straight
I know it's never too late
To make a brand new start

evet benim gerçek hayattaki haftam yeni başlıyor. gerçek hayata yeni bir başlangıç yapsam mı naapsam? yoksa eski tas eski hamam devam mı etse? iki gün tatile gittim diye şimdi kendime çeki düzen vermem mi gerekir? tatile gittim de düşündüm de ne oldu? yapabileceğim en radikal şey ne olsun? istifa edip yeni bir şehre gideyim.. ohh bundan daha iyi "yeni başlangıç olur mu?".. ya da iş çıkışı hemen moda ya gidip oradan yeni bir ev kiralayıp. hafta sonu taşınayım. vaaay, süper bir başlangıç be!!

aman bu başlangıç işinde sağ ayak atalım uğursuzluk olmasın. ananemin beynime kazıdığı şeylerden biridir, uçağa binerken, otobüse binerken, yeni bir eve girerken filan falan hep sağ ayakla girmem gerekir. yoksa uğursuzluk olur, bööööö... şu an okuduğum kitapta da (franny&zooey) bir ailenin küçük kardeşlerinin beynine, kendi inandığı dinin vecibelerini aşılayan bir abi sebebi ile bütün çocuklar yemeklerine başlamadan önce bildik duayı okumaktan kendilerini alamıyorlar, hem bundan nefret edip hem de yapıyorlar. işte bilinçaltı kazı çalışması buna diyorlar. ince ince, arkeolojik kazılardaki küçük fırçalar ile süpür kazı süpür kazı.... bir de mesela yine ananemin bize küçükken kazıdığı şey yemeğini yemezsen taş olursun afırması idi ki, biz uzun süre gerçekten taş olacağımıza inanmış ve hatta sokaklardaki heykellerin de bu yolla oluştuğunu sanmıştık.. halbuki ne olduk, her daim rejim yapmak zorunda kalan şahıslar.

ayy neyse nereden nereye geldim, yeni başlangıç.... ama küçük çaplı başlangıç, tatil sonrası gerçek hayata başlamak ile yetineceğim şimdilik. kimbilir belki mesela leonard cohen den sonra hayatım değişir. ben de monk lara bulaşırım.

bu arada paul weller ı anmışken, o güzelim açıkhava konseri, kendisinin pembe t şörtü ve benim "you do something to me" çaldığında yanımdakinin omzuna yaslanıp ağlamam geldi- ki onun da konu ile 1.dereceden alakası vardı. bir gün konserlerde ağladığım şarkıları yazmalıyım zira oldukça çoktur.

bismillah!

en büyük rakibimiz kim?

bizim ailede genelde 3 e 1 bir muhalefet durumu işliyor. 3 kişi babama neler yapmaması gerektiğini sürekli söyleyip duruyor. onu yeme bunu yeme tatlı yeme güneşte yürüme top oynama o kıyafeti giyme hoplama zıplama. oysa ki babamın ruhu o kadar genç ki bizim söylediklerimiz ona anlamsız geliyor çünkü o bunların hepsini yapmamak için hiç bir neden göremiyor. biz de zaten söylediğimizle kalıyoruz. onun için sağlıklı yaşam demek istediği şeyleri kısıt olmaksızın yapabilmek demek. bu sahnede kameraları kendi üstüme çevirip yerime babamı koyduğumda o da herhalde benim şu an olmam gereken yerin çok daha farklı bir yer olması gerektiğini düşünüyordur. ne yazık ki ruhumun kendisini halen 25 yaşında filan hissetmesi sebebi ile onun istediği yerde olamıyorum. daha 10 yıl da geçse ben de hep bu ben olmaya devam edeceğim. umarım bedenim ruhuma çok fazla direnmez. bu durumda aslında bu hayattaki en büyük rakibimizin bedenimiz olduğunu söylemeden edemeyeceğim. babamın durumunda da onu engelleyen bir şey var ise-ki bu da tartışılır- o da biz değil bedenidir. velhasıl babamın istediklerini yaptığı sürece süper mutlu insan olduğunu gördükçe artık bedenine verdiği zararı görmezden gelmeye karar verdim, galiba o da benim hayatım ile ilgili endişelerini dile getirmekten artık vazgeçti.

şimdi kendisi kara kara buradaki antreman arkadaşlarına 2 gün sonra nasıl veda edeceğini düşünüyor, zira bunu söylediğinde çocuklar bir travma geçirecek. plajda diğer büyükler sürekli fikir yürütüyor "söylemeyin çocuklara gideceğinizi!!!" - "söylemeyin çocuklara gideceğinizi !!"

not: hep bir şeye veda edeceğiniz gün o şey süper gözükür gözünüze, deniz, güneş, aileniz, arkadaşlarınız eviniz. benim her bir yerden ayrılmam bir hüzünlü oluyor. karakterim zayıf yahu her şeyden çat diye etkileniyorum!!

if you can't get here fast enough, i will swim to you!

size hiç olur mu? bana oluyor çok. dönemsel olarak bir şarkıya, sadece bir şarkıya takıyorum kafayı. sonra arka arkaya dinliyorum. kaç kere olduğu önemli değil. ama çok kez. gece yatmadan önce son yaptığım hayati etkinlik olarak sabah ilk uyandığımda hayata başlamadan önce, sonra da gün içinde bir sürü kez. bu durum kafamdaki bazı düşüncelerden kaynaklanıyor. şu anda da böyle bir durum söz konusu...

ben lisedeyken yeni taşınmış olduğumuz lojmanlarda bana fecii şekilde aşık olan bir çocuk benimle "slow" dans edebilmek için kendi aramızda düzenlediğimiz partide arka arkaya hiç değiştirmeden hotel california yı çaldırmıştı. biz de hiç durmadan dans etmiştik. herhalde diğer insanlar benden nefret etmişti ama bir şey diyememişti çünkü o çocuk fazlasıyla iktidar sahibi idi..

aşk süper bir şey değil mi? kimyanız değişiyor, gözünüz değişiyor, yüzünüz değişiyor, hayata bakışınız değişiyor. ve çoğu zaman mutluluğumuzu aşka bağlıyoruz. eğer aşık değilseniz mutlu bir hayat yaşamıyorsunuz gibi bir şey oluyor sonunda. ben buna katılmak istemiyorum ama etrafımda herkesin aşık olmasını ve yalnız kalmamasını isiyorum. yeni ilişkilere başlayanlara sürekli nasıl gittiğini soruyorum, sevgilisi olmayanları bir araya getirmenin çok faydalı bir hareket olduğuna inanıyorum. hiçbirşey öylesine yaşanmasın istiyorum. buradan aktarabiliyormuyum bilmiyorum ama gerçekten insanların aşk ilişkileri yaşaması beni feci ilgilendiriyor. aşık olduğunuz zaman bunun koşulsuz olması gerekli, öyle içten pazarlıklı ve bencil olursanız gerçek aşkı yaşamazsınız bence. sonuna kadar teslimiyet!!!!

İşte bu aralar sabah akşam tekrar tekrar dinlediğim şarkı şöyle diyor,

Wanna feel my heart break, if it must break, in your jaws
Want you to lick my blood off your paws

bu durum harika değil mi? ben de böyle olsun isterim. yani kalbini yiyip kanını pençelerimden yalamak !! haha

songs: ohia

not: bu yazı benim aşık olduğumu göstermez. olmadığımı da göstermez düzeltmek isterim

yol,deniz,babam, blog, müzik

evet, otobüs yolculuğunu tekrar yapmak istersem birilerinin beni engellemesini rica ediyorum. 15 saat dile kolay.

hafta sonu istanbul da olmam gerektiğini anladım biraz önce ama artık çok geç.

babam her akşam saat 6 da çocukları toplayıp onlara plajda antreman yaptırıyor. hepsi saat 2 de babamın peşinden koşmaya başlıyorlar. "engin amca ne zaman antreman yapacağız" diye. süper şekerler, babam da hepsi ile müthiş ilgileniyor. antremanda 1.olanlara kola ısmarlayıp istanbul dan getirdiği wwf eşantiyonlarını dağıtıyor. bence tatilin en önemli olayı budur. babam harika ! onun dışında sabahtan gelip havlu ile şezlong tutup akşamın 4 ünde plaja gelenler ile kavga edip diğer vatandaşların hakkını savunuyor. o tam bir anarşist!!! bu arada annem deli oluyor.

franny ve zooey i okumaya başladım ve çok sevdim.

bu tatilde çoktandır dinlemediğim müziklerimi dinliyorum. yolculuk esnasında tüm pulp albümlerini, bruce un tm albümlerini, biraz nilüfer dinleyerek geçirdim. sahilde ise bugün çoğunlukla pj harvey dinledim.

bugünün ana fikri-

One day
I
Know
There'll be
A place
Called
Home

birgün belki...

BİR ACAYİP YOL GİDİCEM

şu an almış olduğum kararın arkasında tam olarak duramasam da, bu akşam otobüs ile datça ya doğru yola çıkıyorum. yol süresi 13 saat!! hep yatılı okuduğum için aslında hayatımın bir çok evresinde ikide bir otobüse binmem gerekti, bu yüzden de alışık olduğum bir durum ama bu özel havayolu şirketleri çıktı çıkalı böyle uzun yol tepmemiştim. şimdi neden tepiyosun derseniz, bunun güzel bir macera olacağını düşünüyorum, yol gidip biraz düşünücem- hayal kurucam- okumaya fırsat bulamadığım şeyleri okuyacağım... tüm hafta boyunca kendimi bu akşam için motive etmeye çalıştım lakin psikoloji bu durduğu yerde durmuyor. söylendiği kadarı ile otobüste internet varmış, ben de yolculuğumu bunun üzerinden planladım. lap top ı yanıma alıp şarjı gittiği kadar takılıcam. sonra i pod u devreye sokucam, böylellikle 5 saat kadar oyalanabilirim, sonra biraz uyurum 3 saat, geriye 5 saat kalır onda da kitap ve dergi okunucak. datça ya vardığımda annemle babam beni heyecanla bekliyor olacak ve bu da bir çok çileye değebilir. otobüsle gidiyorum ama sadece 4 gün sonra dönüyorum, ben napıyorum?

ooof offff... hayat zor, yollar uzun sevgili dünyalılar.

ian brown- maymunlar cehenneminden kaçış, michael jackson'ın thriller ını kavırlamış, duydunuz mu? neredeyse ben orijinalinden daha çok beğenicem o kadar olur yani. işte şuracığa embed ediyorum, kulakları ile duymak isteyenlere... bu arada billy jean i de yapmış ama thriller daha güzel. bu arada ben ofisten youtube a ulaşıyorum evden ulaşamıyorum, püf noktası nedir çözemiyorum. bir de ian brown un love bug şarkısınının türkçe mealini vermek istiyorum sonra, canım çok istiyor.

HENÜZ YAŞANMAMIŞ AÇIKHAVA ANILARI !

sürekli sigara içesim var. bir de şunlara gidesim var.

bu sene farkettim ki hiç açık havaya gitmemişim. sonra bir bakayım dedim neler var neler yok. tespit ettiğim "gidesim var" konserleri; nilüfer, duman ve goran bregovic. nilüfer e gitmek istiyorum çünkü şöyle kendi dilimde bir efkarlanasım var, dumana gitmek istiyorum çünkü şöyle kendi dilimde efkarlanasım var, goran bregovic e gitmek istiyorum ki buna "hayırdır" demek lazım, balkan müziği dinleyesim var. balkan kökenim var mı? yok. arizona dream olmasaydı goran bregovic goran bregovic olur muydu, bence biraz zor olurdu. ayrıca kendisinin yanında azman vurgulu çalgıcısı olmayınca da konserleri iyi olmuyor ama yine de goran ın sahnede takdir edilesi bir karizması var beni hep etkilemiştir. bir de hani 3 tane al yanaklı tombiş bulgar komşuları getiriyor ya- orkestrası ile birlikte, işte onlar ne kadar tatlı oluyor, canlarım benim. velhasıl olaylar böyle..

bu arada baktım da leonard cohen biletlerinin sadece en ucuz versiyonları tükenmiş. bu ne demek olur, en ucuz bilet alan bizler ışıklar hafif karardıktan sonra koyun sürüsü gibi ön koltuklara kayar konseri de güzel bir açıdan seyrederiz.

allahaşkına neden açıkhavanın adı cemil topuzlu oldu ben orayı kaçırmışım. bir de mazhar alanson erdoğan ların kankası oldu ben orada iyice kopmuşum. bu sebeple mfö konserini listeye eklemeye gönlüm razı gelmedi.

sevmek eskidenmiş güzelim, şimdi artık takılmak var diyerek özlü bir söz ekleyesim de var...

GECE BİZ UYURKEN NELER OLUYOR?

hiç düşündünüz mü gece biz uyurken evin içinde neler oluyor??? uyuyoruz ve bilincimiz tamamen kapanıyor. etrafımızda birileri mi dolaşıyor, eşyalar form mu değiştiriyor, perde kıpırdıyor mu, kapıya biri geliyor mu, otoparkta kimler dolaşıyor, arabanızın içine gelip kimler bakıyor...

ben gerçekten bunları merak ediyorum. koca evde, bir yatakta evin içinde neler olup bittiğinden bi haber uyorsunuz, ne oluyor yani, herşey olduğu gibi hareketsiz mi duruyor? o da ilginç değil mi? onca eşya, alet, edevat aynen koyduğunuz gibi, put gibi orada öyle duruyor. bu merakı gidermek için yapılacak en iyi şey, gece eve bir kamera kurmak ve kayıt etmek, sonra da oturup seyretmek... tabii yerse.. ben almıyım.. bilmemeyi tercih ederim. bir de çocuklarının bakıcılarını gizlice kameraya çeken aileler var, o da başka bir tuhaf hikaye..

ŞARKI BULMA OYUNU

şöyle bir oyun oynuyorum. radyo dinlerken bilmediğim bir şarkı çalarsa kimin söylediğini tahmin etmeye çalışıyorum. tahminimi içimde yüksek sesle söylüyorum. sonra radyoya bakıyorum. radyo eksen de o an hangi şarkının çaldığı ve kimin söylediği gözüküyor çünkü... %90 doğru tahminde bulunuyorum. ve doğru olunca da çok seviniyorum. neden seviniyorum? çünkü çok müzik dinliyorum ve bunun kulağımda ve beynimde yarattığı birikimi ve etkiyi görmüş oluyorum. genelde yeni bir şarkı çıktığında bu oyunu oynuyorum tabii ki. şarkının gidişi, melodisi, söyleyenin sesi, hangi enstürmanların ağır bastığı kendini ele veriyor. benim gibi şarkılarda çok şey bulan insanlar bu oyunun ne kadar zevkli olduğunu tahmin edebilir. aaa işte yeni bir şarkı. bunu da bildim :)

not: şarkılarda yaşamı bulabilmek için şarkı sözlerinin sizin için anlamlı olması gerekir, şarkıyı anlamanız gerekir, bu sebeple iyi bir enstrumental ya da jaz ya da klasik müzik dinleyicisi değilim. müzikle kafayı bozmuşsun kızım sen diyorsanız, diyin fikrim değişmeyecek!!! bu durumda partnerler önemlidir bi de, müzik sözkonusu olunca siz aya o da konyaya gidiyor ise vay halinize- mize...

GÜNEŞİMDEN KAAAÇ

BBC NEWS | In Pictures | In pictures: Solar eclipse over Asia (ben fotoğrafı buraya koyamadım ama lütfen şu linke bi tıklayasınız)

HAHAAAAAA.. ay bu hintliler gerçekten garipler...

bugün güneşimiz tutuldu ama biz göremedik.. bu tutulmayla ilgili olarak bir çok kötü olaylar sinsilesi olacağı söyleniyor. savaşlar filan çıkacakmış. hayırlısı olsun!! benim korkum istanbul da deprem olması. her doğa olayı depreme bağlanıyor ya ben de bağlayıverdim. ama gerçekten de gece yatarken deprem olursa yanar biter kül olurum. allahım allahım lütfen gece yatarken deprem neyin olmasın. yerküremiz durduğu yerde dursun. savaşlar olmasın hep barış içinde yaşayalım, 2012 de de dünyanın sonu gelmesini sadece mayalar takvim yazmaktan sıkılmış olsun. AMİN!

DUYDUK DUYMADIK DEMEYİN !!

evet sevgili dünyalılar, şu an elimde mando diao nun son albümü give me fire ve önceki albümlerinden biri olan hurricane bar ı tutuyorum!!!!!!!!!!!!!!!!! yihuuuuuuuuuuuuu!!!!!! mutluluktan uçuyorum !!!

hedef jazzy de sesi sonuna kadar açıp, bağıra çağıra şarkıları söyleyip heyecandan delirmek. "neden albüm aldın da internetten indirip cd ye çekmedin" derseniz, benim soylu arabam kopya cd çalmıyor, " e hadi bakalım yarın sabah bağıra çığıra işe gidersin" derseniz işte bu imkansız, "neden?" derseniz çünkü ıssız adam çılgınlığı sırasında dinlediğim film cd si jazzy de takılı kaldı. 4 aydır çıkmıyor, çıkartmak için 250 tl istediler!!!! yuuhh dedim ama başka bir usta 100 tl ye yapabileceğini beyan etti. artık umarım ıssız adamdan kurutulurum ve "Honey you just left me for a new one, It doesn’t matter baby cause your hair is ugly too....So touch me down in the past where my mother will last , And it’s true that I’m in for a punch and a blaaaaaaaast" diye, " gloriaaaaaaaaaaaa" diye, "give me fiiiiiireee" diye deliririm.

bu arada son günlerde düşündüm de nihayet beni en mutlu edecek işin ne olduğuna karar verdim; high fidelity de john cusack'ın sahip olduğu gibi bir müzik dükkanı, ben ona krıtasiye malzemeleri de eklerim biraz ... sahip olabilirim, orada çalışıyor olabilirim, aşık olabilirim, bunlar mümkün. haa "bunlardan hiçbiri oldu mu?" derseniz, bunu da sonra anlatabilirim.

not: stheç e bana taaaa berlin den bu cd leri yetiştirdiği için çook teşekkürü bir borç bilirim, beyin bilirim. bir de beni mutlu eden şeyler oldu, bunu da söylermek isterim.

SİGARA YASAĞININ İLK GÜNLERİ

korkulan 19 temmuz geçti de 21 temmuz geldi bile. çok merak ediyorum ülkede bu yasaktan sonra neler oluyor diye. o tarihten bu yana sosyalleşmemiş olmanın verdiği cahillik ile yazıyorum. benim hissettiğim tek etki, eskiden ofisin yangın merdivenlerinde sigara içerken şimdi aşağıya binanın dışına çıkmak gerekiyor. bu da işten daha çok kaytarmak demek oluyor ama daha az içmek de oluyor. bazen ofisin çoğu aşağıda oluyor. bence patronlar bu işe de bir sınır getirecek ve bizim de kaytarma süremiz ebediyete kavuşacak.. bu arada toplumun bazı kesimlerinin ayıpladığı "kadınların sokakta sigara içmesi" durumu da tarihe gömülecek ve tüm hatunlar ellerinde sigara yürüyüp gidecek. oohhhhhhhhhhhhhhh !!

ROCK'N COKE UN ORGANİZASYON ŞEMASI

yahu bu hayatta her şey ne de çabuk tüketiliyor ve de unutuluyor. aradan sadece 1 gün geçti ama hafta sonu dimaaaağlarımıza gömüldü. bu organizasyon işi ile ilgili olarak yazacaklarımı dahi unuttum, ama seneye bakıp da hatırlamak için bir kaç not düşücem yine de;

1. istanbul park a gitmek hazerfan a gitmekten daha kolay
2. otopark ile festival alanı arası, yanan güneşi de dikkate alırsak çok uzak ve bir o kadar da tehlikeli çünkü hem yaya olarak otoyol geçmek zorundasınız hem de gece dönüşte yollar çok karanlık ve bir tarafı ormanlık
3. her yer beton ve bu ortamı daha da sıcak yapıyor, ama glastonbury e gitsek her yer çamur diyemeyiz değil mi?
   
4. insanları serinletmek için yapılan fıs fıs lar güzel çaba ama nafilee
5. bira kuyruğu uzun ve senelerdir hep uzun
6. alanda 2 gün program aradık ama bir türlü sahip olamadık
7. konserler zamanında başladı ve bitti, hiç aksaklık olmadı
8. 1.gün her yer temizdi ancak ikinci günün akşamında masaların üzeri çöp doluydu, bence temizlik görevlileri isyan edip gittiler
9. tuvalete girmedim ama aldığım bilgiye göre tuvalet kağıdı ve sabun varmış, ama bu iyi niyet tuvalet ile ilgili iyi düşünmeye yetmiyor
10. giriş çıkışlar zahmetsiz ve kolaydı
11. her şeye rağmen insanları mutlu etmeye odaklanmış iyi niyetli bir organizasyon diyebilirim.

bi tarihte kilyos da yapılmış olan starsailor ın headliner olduğu festivalimsi rezillik aklıma geliyor da, oradan nasıl dönemeyip tozlu yollarda gecenin 3 ünde süründüğümüz geliyorda, bunlara binlerce şükürler ediyorum. kıssadan hisse, kötüyü yaşamadan iyinin değerini bilemezsiniz, peehh..

RUBY RUBY RUBY RUBEEEEEEEEE!!!!!!

işte bir rock'n coke daha üzerimizde bıraktığı ter ve mutlulukla sona erdi. ben katıldığım saatler dahilinde her dakikasından çok zevk aldım. tabii tüm müzik otoriteleri yazmaya başladı bile ve yazacaklar da... onlar çok daha iyi bilir ama ben kendimce düşündüğüm şeyleri şuracığa bir-iki not şeklinde yazayım.

cumartesi
juliette lewis in sonuna yetiştim ama iyi ki de yetişmişim, hatun çatlak, bu ne enerji, bu ne sempatiklik. açıkçası onu seyretmekten ne söylediğinin farkına varamıyorsunuz. yüzünüzde bir tebessüm ile büyülenmiş şekilde bakakalıyorsunuz. sonuç olarak o koşuşturdu biz acıktık ve 2 dilim pizzayı yedikten hemen sonra jane's addiction için hazırlandık.
açıkçası benim jane's addiction ile ilgili fikrim, evde bulunan bir albümü ve radyoda dinlediklerimi geçmez. ancaaaaaaak. o da ne. sahnede zorro mu desem, bir aslan terbiyecisi mi, bir boğa güreşçisi mi, bir büyücü mü, bir walt disney kahramanı mı? perry farrell (solist) üzerinde bordo tayt, bordo atlet, ayağında siyah zımbalı uzun çizmeler, belinde kalın siyah kemer (yanlarından püsküller sarkıyor) elinde bir siyah tüy ve yine siyah bir silahşör şapkası, saçlar kahve-sarı meçli, vücut son derece sağlıklı ve fit, sürekli bağırıyor "we came aaaaaaall the way from los angeles californiaaa" diye.. gerçek üstü bir durum. hareketler deseniz şaşırtıcı. yani görmek lazım. harikaydı, ben hiç beklemediğim bir şeyle karşılaştım. bu arada gitaristleri seyircilerden bir kızla french kiss usulü olmak üzere öpüştü. bol bol gitar sololar, hiç düşmeyen bir performans. bayıldım da bayıldım.

biz bu iki performansın ardından juliette ile perry nin bir çift olması gerektiğini düşündük. ikisi de süper üşütük ama perry gay olabilir bilgim yok hissiyatım var!

bu iki enerji topu ve amerikalılara özgü gösterişten sonra duman geldi sahnemize. öncekiler ne kadar enerjik ve sağlıklı ise kaan bi o kadar her zaman ki gibi :) ama tabii ki her zaman ki gibi de harikalar. al jileti eline, fışk fışk fışk kes kolları bilekleri olsun bitsin! bu arada onca grup arasında michael a bir selam gönderen sadece onlardı (tabii benim seyrettiklerim içinde).bu da tarz hareketti. bir de bir de eski köprünün altında ile bitirdiler, bu benim çok hoşuma gitti - hadi gel buluşalım eski köprünün altında, kimseler görmesin, mehtaba karşı uzanalım eski köprünün altında, kimseler bilmesin, kimseler duymasın!

bizim için bu gün böylelikle bitti, NIN ve prodigy bize göre olmadığından dağıtılıp evlerimize gittik..

pazar
iki hedefim var. razorlight ve kaiser chiefs.

razorlight bir boy band i andırıyor, ama söylemeye başlayınca bu çocuktan bu ses nasıl çıkıyor dedirtiyorlar. umduğumdan daha çok seyircisi ve seveni var, iyi bir performans bence ve biz de hakkını vererek bol bol dans ediyoruz. razorlight sonlanınca bu sefer yine yemek peşine düşüyoruz ve günlerdir- aylardır- yıllardır direndiğimiz mc donalds menulerine def ile kendimizi bırakıyor, güle oynaya big mac ve mac chicken menuleri yiyoruz. çok fazla aylaklık edemeden kaiser chiefs anonsu geliyor ve biz koşarak sahnedeki yerimizi alıyoruz- bu arada aramızdan biri (def) alternatif sahnede Janelle Monae yi seyretmeye gidiyor. (o da aramıza katılsa da anlatsa yaşadıklarını :))

kaiser chiefs çıkıyor ortalık yıkılıyor. hele ki iki ya da üçüncü şarkıda ruby gelince deliriyoruz. avazımız çıktığı kadar ruby ruby rubeeeee diye bağırıyoruz. solist ricky wilson çok yakışıklı, hiper enerjik, deli, şeker ve bir çok şey. seyircileri coşturdukça coşturdu, her şarkıda eşlik ettirdi, bizleri hiç yalnız ve kendi başımıza bırakmadı. seyircinin arasına atlamamak için kendini zor tuttu daha doğrusu korumalar onu zor tuttu. sürekli "we r kaiser chiefs" dedi, beynimize bunu kazımak istedi, seyircilerin arasında giderek hareketli kameradan bizlere bakıp el salladı, ve sonunda "Oh my, god I can't believe it, I've never been this far away from home! Oh my, god I can't believe it, I've never been this far away from home!" diye bağıra bağıra bir hal olduk ve onları da bu şekilde uğurladık.

mutlu son.. ve biz de evlerimize gittik...

her şey çok guzel, tüm grup ve solistler süperdi. gitme imkanı olup da, bu grup ve solistleri sevip de, sırf poposunu kaldırmadan dream tv ye takılanlar, yansınlar kaçırdıklarına...

not: eğer sıkılmazsanız sonra bir de organizasyon düşüncelerimi yazıcam. napalım, kolay değil, senede bir kere "" festival"e gidiyoruz !!!

MÜZİK RUHUMUZUN GIDASI OLSUN VARSIN

evet bu hafta sonu ülkemizin kapitale vurgu yapan en büyük müzik festivali cereyan edecek. kimse kusura bakmasın ama güzel müzik yapılacağı için kapitalmiş, coca cola ymış, bilmem neymiş ben gidiyorum. gerçi hafif misafir durumunda olacağım ama olsundu. cmts juliette lewis, jane s addiction, duman pazar razorlight ve kaiser chiefs. bu kadar. dolayısıyla akşam bir saatte girip kısa bir süre sonra da çıkacağım. bir keresinde 2 sene önce mi ne, yine rock'n coke da duman ı seyretmiştim ve acayip beğenmiştim, süper bir ortam vardı, bu yüzden bu sene de böyle olmasını temenni ediyorum. bu sene daha da daha da steril bir ortam olacakmış hadi hayırlısı. bizler festivale gidiyoruz ama yok oram toz olmasın, burama su gelmesin, aman çişimi tutayım orada wc lerin yakınına dahi gitmeyeyim, konserde sıkışmayayım, kimse de bana değmesin şeklinde prensiplerimizi de belirliyoruz. kokoş toplumuz vesselam. bu arada diyette olan ben ve benim sosyal sorumluluk sahibi arkadaşım orada az kalorili bir şey bulamayacağımız için en düşük kalorisi olan biraya vereceğiz kendimizi. gıdamız da müzik olacak.

bu arada bu hafta obey yani namı değer shepard fairey nin jane's addiction posterini konuk ettim zira yarın da canlı dinlemesini yapacağız. durumlar budur. haydi çocuklar festivale!!!

bunu hak edecek ne yapmalı?

Ill do anything you ask me to
And if you want another kind of love
Ill wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
Im your man

If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
Ill examine every inch of you
If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
Im your man

işte bu sözler biz kadınları hayal alemine götürüyor..





sonra gerçek hayatı görünce daaaaaaaaaaaaaannnn yere çalıyor.




biliyorsunuz sevgili dünyalılar gezegenimizde nesli tükenen bazı canlılar var, siz siz olun bu sözlere az biraz benzeyen şeyler söyliyecek erkeklere iyi bakın, siz de onların istediklerini yapın, ellerini sıcak sudan soğuk suya sokmayın, gerekiyorsa yemek yapın, masaj yapın, ne bileyim yapın!

ne dediniz? vardı da biz mi yapmadık mı???

cık cık cık.... duymasınlar!!

not: sözler leonard cohen, şarkı im your man. devamı da burada

BİR HABER BEKLİYORUM- çakralar çakralar

birisinden bir haber bekliyorum ama kimden ne haberi beklediğimi bilmiyorum. tabii ki güzel bir haber olucak. ve sanki bu gerçekleşmiş gibi içimde bir heyecan oluyor. bunun hafif hafif üşütme belirtileri olduğunu düşünüyorsanız, yanılmıyorsunuz. bugünlerde beni çakkkra lar galiba çok açık. ne düşünsem oluyor. ona göre haberiniz olsun. bir bakasınız sizi düşünürüm !! inanmıyor musunuz? bakın bir örnek. en nadide metworking kanalı feysbuk ta en son 8 sene önce gördüğüm ve çok sevdiğim bir arkadaşıı gördüm. meğer ortak arkadaşlarımızda varmış. sonra ona bir mesaj yazdım. dün. bana cevap vermesini beklerken yine aynı günün akşamı. dün. def ile asmalımescitte otururken birden kendisi karşıma çıktı. bakın gördünüz mü? sonra başka bir sürü şey daha... ona göre korkun benden. işte bu çakkra meselesi sebebi ile bana iyi bir haberin geleceğini seziyorum. eğer gelirse burada yazıcam, hadi bakalım, olaylar nasıl gelişecek sevgili gezegen!!

19 TEMMUZ DUMANSIZ HAVA SAHASI GÜNÜ

19 temmuz da ülke karışacak. bakalım nerelerde ne kavgalar çıkacak ve kaç garson ya da işletme sahibi katledilecek. öyle bu ülkedeki yiğitlere sigara içmeyi yasaklayamazsınız. çeker vururlar vallahi. hakikaten ne olacak merak ediyorum. ben bir sigara içicisi olarak çok iyi olacağını düşünüyorum, duman altı olmak feci bir şey, içsem de rahatsız oluyorum. hadi restoranlarda idare edilirde, meyhane ve barlarda biraz zorlanabilinir. ama sevgili dünyalılar insan her şeye alışmıyor mu? buna da alışırız bee. bir zamanlar otobüslerdehatta belediye otobüslerinde, uçaklarda, vapurlarda içiliyordu sigara, şimdi o günleri düşününce inanasım gelmiyor. işte bar ve restoranlarda da böyle olacak. muhtemelen işletmeler bir çok teknik geliştirecek mekanlarda sigara içtirebilmek için, ve kışın bar ve restoranların önünde, dışarıda, yeni bri sosyalleşme durumu ortaya çıkacak, kadın erkek sigarasını alıp mekanın önünde buluşacak. (trip te neler olacak acaba?) uzun lafın kısası ben olsam barların yerinde 19 temmuz da "dumansız hava sahası" gecesi yapar en eğlenceli müzikleri çalar ve bu güne olumlu bakmaya çalışırdım. haha pozitif evren güveyiyim ben. duyurulur.

bu sabah uzayın derinliklerine david bowie den bir şarkı gönderiyorum.

in the heat of the morning, in the shadow I'll clip your wings.

bu sabah budur.

şarkının ta kendisi burada

sarah wilmer

AYSE KIZIMIZ ve SOSYAL SORUMLULUK PEŞİNDEKİ DİNİ BÜTÜN VATANDAŞLAR

ayyyy!! duydunuz mu ayşe arman ın yaptıklarını... bu sabah ofise geldim, herkes bunu konuşuyor ben görmemiştim ama hemen ofisteki hürriyete baktım görmüş oldum. bilmiyorsanız söyliyeyim ayşe arman adlı çizgi film karakteri "ayşe türban tak" serisi çerçevesinde giymiş türbanını, atmış kendini sokaklara, yemiş içmiş, yürümüş, oturmuş kalkmış, inmiş binmiş. e iyi de, yani ne oldu şimdi? bu eylemin sonucu ne? sıkıyosa boşa kocanı, türbanlı kadınlardan başkasını almayan bir kocaya var, o zaman bak bakalım gerçekten türbanlı kadın olmak neymiş.. hem bi kere, türbanlı kadınlar türbanları çıkarıp minileri giyip kendilerini senin yerine koyuyor mu? sen neden bunu yaptın? ben anlamadım ama süper manaaasız geldi... bir de bu, gerçek türbanl eşlere sahip, bazı sosyal sorumluluk grupları topkapı sarayında yapılan idil biret konserinde şarap satıldığı gerekçesi ile konseri basmış. ne kadar da bizlerin sağlığını, imanını, günahlarını düşünüyorlar, tebrikler. buna sosyal sorumluluk denmezse ne denir? bu sosyal sorumluluk projesi çerçevesinde CRR de gerçekleşen konserlerde makina kahvesi dışında bir şey içilmiyor. işte böyle. kıssadan hisse; kendin gibi ol, başkalarını kendin gibi yapmaya da çalışma!!

ÖSS NİN ŞEREFİNE

bugün öss sınav sonuçları açıklandı. her sene etrafta bir kaç kişinin kardeşi, çocuğu filan falan sınava girdiğinden ve benim nedense ayrıca saçma bir ilgim olduğundan, puanları, sıralamaya girenleri takip ediyorum ve her sene bu zamanda da- muhtemelen sizin de olduğu gibi- kendi zamanlarım aklıma geliyor. milattan önce bir yılda girdiğim öys sınavında- o zaman öss+öys vardı- %1 e girmenin önemli olduğu bir yılda, ben de katıldım bu geleneğe. lise son da acayip bir hırs basmıştı beni, sabahları erken kalkıp çalışıyordum. ne için? o zamanların en moda bölümleri işletme/iktisat kazanmak için.. haha şu an tabii çok komik geliyor. sınav sonuçlar açılandığında kazandığım üniveristeyi duyunca ağlamaktan helak olmuştum, kazandığım yer i.ü. ing.iktisat idi. peh. ben tatilde olup da annemlerden uzakta olduğu için, babam ile telefonda konuşurken ağlamaya başlayınca babam fırçayı basmıştı, zira o sırada yanımda sınavı kazanamamış bir kaç arkadaşım vardı. bende ki de ne küstahlıkmış! zaten nerde nasıl davranacağımı hala kestirebilmiş değilim... galiba o gün de kesitirememişim. şimdi ne oluyor diye sorarsak, mezun olduktan 12 sene sonra başlamış olduğum sanat yönetimi yüksek lisans programını atılmadan bitirmeye çalışıyorum. tez yazamayıp yaz okuluna gidiyorum.

onun dışında hayat zor ve dünya küçük.

KİTAP ALMA TÖRENİ

ara ara bana kitap alma krizi geliyor. duruyorum duruyorum sonra birden bire 6 kitap kolumun altında eve geliyorum. bir ara internetten- pandora dan- alıyordum kitapları ama o zevk vermedi. şimdi suadiye deki remzi yi seviyorum ama sonra kimi severim bilinmez. nick hornby var ya. ingiliz yazar. ben onu çok seviyorum. öyle ağdalı karmaşık metinler yazmıyor, düz- basit ve eğlenceli. günlük hayat. hani biliyorsunuz high fidelity. müthiş film, sıkıldıkça izlediğim film. işte onun yazarı. velhasıl geçen gün onun hece cümbüşü adlı kitabını okudum biraz. kitapta hornby nin aylık olarak aldığı ve okuduğu kitaplar var. ben de dün remzi ciğime gittim. önce hece cümbüşünü buldum oradan gözüme kestirmiş olduğum kitaplardan birini buldum ve dahası da işte şunları aldım;
* franny and zooey- j.d. salinger (hornby tavsiyesi üzerine)
* villa meçhul- tom robbins (kensidini sevdiğim için)
* yaban koyununun izinde- haruki murakami (kendisine bayıldığım için)
* istridye çocuğun hüzünlü ölümü- tim burton (hem kendisine hayranım hem de altıkırkbeş kitabı)
* büyük sanatçıların gizli hayatları- elizabeth lunday (magazin olsun eğleneyim diye)

son yazdığım kitabı sevin okyay çevirmiş. ben de kitapları aldıktan sonra remzinin kafesinde oturdum aldıklarımı okuyup kek yemek için. aaa bir baktım sevin okyay geldi, bir börek bir kek yedi. şimdi bunları neden yazdım, ben de nick hornby olmak istiyorum.

hava kapadı, ben de şimdiden sonbaharı özlediğimi düşündüm. tam sinema havası değil mi? sinema zevkimizde hiç oldu. eskiden kadıköy de sinemaya giderdik şimdi rezil avm sinemaları bizi kolumuzdan tutup içine çekiyor. hüüüüüüüüüp..

jaz festivali jızzzz festivali

eğer gazete filan okuyorsanız son günlerin favori etkinliği 16.istanbul caz festivali (kaçıncı olduğunu kopya çektim). tüm müzik otoriteleri ve onların da otoriteleri caz festivalinin konserlerini yazıyor. hepimiz biliyoruz ki SMV:Stanley Clarke-Marcus Miller-Victor Woot konseri 4 gözle bekleniyordu ve müthiş geçti. bunun haricinde geçmişe kıyasla az ve öz etkinlik var ama çoğu konser caz severler tarafından 4 gözle bekleniyor. ben bir caz dinleyicisi değilim. evde otururken hadi bir george benson çalayım da kulağımın pası gitsin demem. ancak son yıllarda, müzik konusundaki tutuculuğumu yenmek adına artık farklı türlerde müzik yapan insanların canlı performanslarına gitmeye çalışıyorum. hatta benim tutuculuğumu bilen insanlarda şaşırıyor ve "e sen biliyo musun ki o adamı da konserine gidiyorsun" diyor. ee kardeşim illa bilmem mi lazım öğrenmek istiyorum, tepemin tasını attırmayın!! bu minvalde, caz festivali sanatçılarından brad mehldau konserine gitmeye niyetlendim. aa bi baktım bilet bitmiş. ama iyi haber benim gibi gitmek isteyen de bilet bulamayanlara duyurulur, brad konserinin ardına ek bir konser konuldu, 13 temmuz pzts saat 21.00 de. hem de kendisi tek başına doğaçlama tarzında bir şeyler yapacakmış. bir aile ortamı gibi yani, o çalar, biz alkışlarız, biraz sohbet muhabbet. işte haberiniz olsun. crr konserlerinin en kötü yanı içki olmaması bence. ama mekan çok guzel, tabii klimalar çalışmazsa caz festivali olur cızz festivali.. honda jazz var bi de, o ayrı bir konu.

SARI SAÇ DURUMLARI

dün yaptığımız bir kız grubu konuşmasında türkiye de erkeklerin sarı saçlı her kıza baktığı konuşuldu. her kız demek güzel, az güzel, küçük, büyük kızlar. dikkatimi çeken başka bir şey ise genelde anne diyeceğimiz yani annemizin yaşındaki çoğu kadının (55-70 aralığı filan gibi) sarı saçlı olması. bizim ülkede sarı saç durumları sosyologlar tarafından irdelenesi bir durum sanki... yalnız şunu söylemeliyim ki sarı saç herkese yakışmıyor sevgili sarışınlar! neden kendi saçınızın doğal rengini beğenemiyorsunuz bir türlü? bu durumun tam tersine, benim gördüğüm kadarı ile türk kızlarının sarışın erkeklerden çok esmer ya da kumral erkeklere ilgisi var. bu da bizlerin elimizdekilere razı olup, onlarla mutlu olduğumuzu gösteriyor!!!!

geyiğin sonu yok!

JİNEKOLOG OLMAK

bugün ki oturumumuzda son derece ilginç bir konu ve aynı zamanda da tıbbın bir dalı olan jinekolojiyi irdeliyeceğiz. daha doğrusu sorumuz jinekolog olmak nasıl bir şeydir? bence feci şekilde garip bir şeydir. kadın jinekolog olmak da ilginçtir, erkek jinekolog olmak da... bir de erkek jinekoloğun erkek arkadaşı olma konusu var ki, o daha da ilginç bir şeydir. bence o arkadaş hayatı boyunca jenekolog arkadaşını kıskanır, ondan hikayeler dinlemek ister, onu gözünde yüceltir, ona sürekli sorular sorar. halbuki bence jinekolog olmak öyle özenilecek bir şey değildir. sabah akşam kadın hastalıkları ve bu hastalıkların bağlı olduğu mecralar ile ilgilenmek yer yer sıkıcı yer yer bıktırıcıdır. hele bir de erkek jinekoloğun karısı olmak nasıldır? kıskanç mıdır bu kadın? sürekli başka kadınlar ile mukayese mi ediliyordur? kocası ile fiziksel münasebeti iyi midir? (bana pek iyidir gibi gelmiyor). bir de kadın jinekolog olmak var, o da garip- o da çok sıkıcı. tabii ben burada tüm düşüncelerimi detaylı olarak yazamayacağım ama siz düşünün oldukça garip durumlar olduğunu hayalinizde kurarsınız artık (tabii eğer düşünmek isterseniz, bu konunun saçma olduğunu da düşünebilirsiniz). ingilizce de bizarre diye bir kelime var ya tuhaf-garip anlamında ben bayılıyorum bu kelimeye, fonetik olarak tam da anlamı gibi diye düşünüyorum. konuya dönersek bence tüm doktorlar gibi jinekologlar da otomatiğe bağlamış durumda ve artık önlerine ne gelirse bakıp geçiyorlar, bir meslek gurubu daha var böyle önlerine ne gelirse kıyan, onlar da nikah memurları !!!

bu fotoğrafın güzelliği karşısında ne yapmalıyız? biz de iki davul alıp onun üzerinde amuda mı kalkmalıyız yoksa arctic monkeys in crying lightning single ını mı dinlemeliyiz. yeni albümleri humbug yakında çıkıyor.

BENİM GİBİLER İÇİN KOLAYLIKLARIN ARDI ARKASI KESİLMİYOR

şimdi bu post kimileri için utanç verici olabilir. beni kınayanlar olabilir, ayy ne yüzeysellik diyenler olabilir. göğsümü her türlü eleştiriye gerdim yazıyorum.

bazı şeyler vardır ki, onlar için içinizden pratik bir yolun bulunmasını geçirirsiniz. siz içinizden geçirdikçede bu pratik yollar önünüze çıkar (tabii bazen). mesela araç muayenesi için sizin yerinize her şeyi halleden şirketler, vize başvurunuzu sizin adınıza yapan insanlar, siz uçak ile giderken aracınızı tatil yörelerine götüren şoförler, köpeğinizi sizin yerinize gezdiren insanlar, evinizi sizin yerinize temizleyen kadınlar filan falan. işte benim için tam da bunlara benzer bir şey oldu. ben bilinçli bir insan haline geldim geleli -ki çoğu tanıdığımın bu konuda şüphesi var- dünya klasikleri kitaplarını okumuşluğum yok, bundan da üzüntü duyuyorum ama bir türlü de içim almıyor. naapsam naapsam diye dalgakıranın ucundaki kayada otururken birden NTV yayınlarının benim gibi az akıllılar için çıkartmış olduğu "dünya klasiklerinin çizgi roman versiyonu"nu gördüm. hem de sevin okyay çevirmiş. diyorum ki " ee sevin okyay bu taşın altına elini koyduysa, bunları okumak o kadar da utanç verici olmasa gerek" ve 10 tl vererek ediniyorum ilk çizgi romanı. yani macbeth!! biraz da okudum. çizimlerden ötürü bana sanki shakespeare diil de zagor, conan filan okuyorum gibi geldi ama neymiş? bitirdiğimde macbeth de ne anlatıyor olduğunu bilecekmişim. öyle mal mal bakmayacakmışım. işte böyle sevgili dünyalılar. teşekkürler türkiye, teşekkürler neteve.

4444154

bu hattan haberiniz var mı? 4444 154. istanbul daki en iyi dostunuz. arıyorsunuz size nerede nasıl trafik durumları yaşanıyor söylüyorlar. eğer arayanlara ilişkin istatistik tutuyorlarsa şu konuşma sebebi ile;

- trafik kontrol merkezi
-iyi günler hanfendi/beyfendi, bir şey öğrenmek istiyorum, anadolu yakasından avrupa yakasına geçişte köprülerin durumunu öğrenebilir miyim?
- açık/ kapalı/ altunizade den itibaren trafik var (filan falan)
- teşekkerler, kolay gelsin

şimdi ben ne safım. birincisi tabii ki aradıysan bi şey sorucam, sapık gibi susmıycam ama nedense direkt konuya giremiyorum. ikincisi murat kazanasmaz gibi konuşuyorum, teknik ve kalıp halinde, üçüncüsü kolay gelsin lafına hepsi bayılıyor, hemen bir yumuşak iyi günler lafı geliyor.

bir gün bu hattan biri arayıp bana trafik kontrol merkezi plaketi verebilir ya da avrupa yakasına taşınamamı öğütleyebilir. işte böyle. şimdide anadoludan avrupaya geçiş yapıcam. ho hooooyytt..

bir pazar sabahı moda kahvaltısı... bakın söylüyordum da inanmıyosunuz değil mi? işte bu kadar güzel.

FEE DEE RRREEEEEEEEERRRRRRRRRRRRRRR