madonna ve ben

Madonna - Live Aid 1985. from MadonnArgentina on Vimeo.

80'lerde, her bir genç kızda olduğu gibi, bende de bir madonna hayranlığı vukuu bulmuştu. klasik olarak onun gibi giyinmeye ve saçlarımı onun gibi yapmaya çalışırdım, kliplerini seyreder, fotoğraflarını duvarlarıma asardım. ama esas benim için çok komik olan madonna hikayesi şöyleydi;

hani şu live aid'in olduğu sene, bob geldof lar , U2'lar filan... ben o yaz ayvalık'ta kapmış olduğum iğrenç bir virüs sebebi ile çok hastalanmıştım. o zamanlar izmit te oturuyoduk. kolibasili gibi bi virüs benim bademciklerime yerleşmiş aynı zamanda karaciğerime de zarar vermişti (bu nasıl oldu die sormayın, olmuş işte diyiip geçin). dana kadar iğneler oluyo ve hasteneyi koca bir kız olarak ağlamaktan birbirine katıyordum. iyileşmek için evde bi süre yatıp sürekli serum yiyip, hiç hareket etmemem gerekiyodu, okula gidemez, voleybol oynayamazdım. neyse işte ben de tırıs tırıs eve gittim. iğneden acayip korktuğum için serum durumları kabus oldu, benim için feci günlerdi, ama işte o gün gelmişti. live aid konseri!! ohhh harika, yatakta yatarak konserin tümünü seyrettim, hatta o zamanların favori icadı olan videoya da çektim. bizim ki beta idi... konserde madonna yı seyredince delirmiş ve hayran olmuştum. üzerinde renkli bir tayt ve beyaz bir ceket vardı galiba!! harika dans ediyordu. (şu an yazarken de çok gülüyorum). live aid'de madonna yı seyrettikten sonra, her gün serum şişesi bittikten sonra video yu açıp madonna nın karşısında "holiday" ve "get into the groove" şarkıları eşliğinde onun giib dans etmeye çalıştım. üzerimde pijama, karaciğerimde virüs, kolumda serum sonrası bant, peşimde ananem ve annem!! "kızım hastasın yat ne dansı ediyosun şimdi, aboooovvv" derdi ananem, "kızım allllaahaşşkına yat şuraya bak babanı arayacağım şimdi" derdi annem. ben de onları dinlemeden, sanki madonnanın türkiye şubesiymişim gibi onu taklit edip, deli gibi tepinir, bağıra çağıra da şarkıları söylerdim!!

işte böyle, malumunuz madonna "celebration" adlı bir album çıkardı, eski şarkılarına selamlar gönderdi, album kapağını da ünlü grafitti sanatçısı mr.brainwash yaptı (yukarıda gördüğünüz üzere). ayrıca mısır apartmanında cda projects adlı galeride martin schreiber'in "madonna nudes" adlı sergisi var ve 27 ekim e kadar sürecek. hem cd hem de sergi 70'lerde doğanlar için geçmişe bir ce eee deme fırsatı olabilir. içimden geldi öptüm sizi!!

not: video yu yazdıktan  sonra koydum, kıyafeti doğru hatırlamışım, danslar 4üncü dk da filan başlıyor.

AFERİN OBAMA

Aferin Obama

Gene şaştım kaldım

bu dünyaya

Sen git ayı bombala

Aynı günde

Nobel Barış Ödülü’nü versinler sana.

Gençsin

Seviliyorsun

Umut bağlandı sana

Ama halimize baksana

Yetmedi atom bombası Hıroshımaya

Şimdi gel de sen ayı bombala

Hatırlar mısın?

Ufaktın daha,

Astronotların ilk ayak bastıklarında aya.

Kovboy kızılderili oyunu gibi,

Ya da deniz piyadelerin

Gitmişcesine Trablusgarp’ta Osman topraklarına,

50 yıldızlı bayrağını dikmişlerdi aya.

Ama sen de biliyorsundur

Dalgalanır gibi duruyorsa da

Rüzgarsız uzayda,

Başını eğmeden dimdik kalmasının nedeni

Bayrak, aliminyum çubuklarla takviyeli.

Dünya başkanı gibi bakanlar çok sana

Ama yakışmıyor bombalar

Ne Afganistana ne de aya

Yazık olmasın, seçildiğinde

Van’da kesilen koyunlara.

Belki gün gelir bayraksız bir dünyada

Uzaya son bombayı atan adamdı

Diye yazılır adının yanına.

RADİKAL GAZETESİNDE BUGÜN YER ALAN GÜNDÜZ VASSAF'IN ŞİİRİ İŞTE BÖYLE. ÇOK BEĞENDİM, PAYLAŞTIM!

heads did roll, on the floor

09.10.09 cmts. saat 18.00... hala sarhoş muyum? bilemiyorum. tam emin değilim. sabah uyandığımda hala sarhoştum bundan eminim. akşam yatarken feciiiii sarhoştum bu garanti!! gece çıkmalarımın tek mekanı olan trip de dün gece yine kendimizce eğlenceli bir gece geçirmiş olduk. ben hatırladığım kadarı ile 10 gibi girdim, 2 gibi çıktım ve arada hiç mola vermeden şendi, tekila, bira içtim, sevdiğim şarkıları dinledim, bruce dinledim, hurricane #1 dinledim, johhny cash dinledim, davendra dinledim, duman, james, nick cave, mando diao dinledim dans ettim. geçmişte kendimi kontrol etmek için hiç sarhoş olmayan ben, son 3 senedir sarhoş olmanın tadına vardığımdan, bu durumdan çok memnun oldum. oh kafa bi dünya, saçmala dur durumları!!!

sigara yasağından sonra trip e gittiğimde hayal kırıklığına uğramış ve buralara bir yere yazmıştım ve fakat şimdi herşey düzelmiş durumda, bu da hoşuma gitti. ama sokağın durumu hoşuma gitmiyor. kaldırımlarda masalar ve insanlar, yoldan geçen arabalar yayaların yürümesine imkan vermiyor. bu arada hani saçlarımız sigara kokmayacaktı ve biz de buna çok sevinecektik!! nasıl oldu bilmiyorum ama sabah kalktığımda saçlarım sigara kokuyordu!!

gece çıkması diyince istanbul da genelde şaaaşaalı giyinip kız ya da erkek kesmek ve elektronik müzik eşliğinde mal gibi durmak anlaşılıyor ama trip te bir kot bir t-shirt giyip birbirini süzme olayından uzak rahat ve mütevazi bir gece geçirebiliyorsunuz ve istedğimizde budur!

emeği geçenlere teşekkür ederiz ve bizi eğlendiren kişinin cuma akşamı ile ilgili kendi gözünden yazısını okumak isterseniz buraya tıklamanızı öneririz.

not: biz trip i hep çok sevdik başka yerde hiç eğlenemedik!!

beğendiklerimizi ifade etmek "cool" olamamak mıdır?

bizim toplumda şöyle bir durum var sanki ama emin de değilim.birilerine yaptıkları şeyi beğendiğinizi söylediğinizde- çoğunlukla- "cool" olmaktan uzaklaşıyorsunuz ve insanların gözünde böceğe dönüşüyorsunuz. bu psikolojik olarak nasıl açıklanıyor bilmiyorum. insanların üzerinde yarattığınız ego patlamasının bir sebebi mi, yoksa insanların iyi bir şey yapması direkman onları sizden üstün mü kılıyor, ne oluyor anlayamıyorum.

ben kendi adıma şunu hiç tereddütsüz olarak söyleyebilirim ki, beğendiğim her şeyi, sahibi kimse söylerim, söylemekten de çekinmem. mesela restoranda yemeği mi beğendim çat ahçıya garson ile mesaj gönderirim, konseri mi beğendim çat sanatçıya mail atarım (brian ferry ye atmıştım en son :)), bir butik mi beğendim hemen sahibine söylerim, müzikleri mi beğendim onu da bulur bunu söylerim. aynı şekilde eğer insanlar benim yaptıklarımı beğenir ve söylerse de bu da hoşuma gider ama hiç egomu araya sokmamaya çalışırım.

velhasıl bu davranışlarımın çoğunlukla garip karşılandığını gördüm. olsundu yine de bunu yapmaya devam edeceğim. iyi iş yapanlar takdir edilmelidir bence, onlar bunu nasıl algılarsa algılasın. şuracıkta iyi iş yapan kaç kişi var zaten!! haa benim bi şi söylemem kimin ne kadar umurunda olmalı o da tartışılır tabii ki... ama her şeye rağmen alçakgönüllü olmak önemlidir diyorum. başka da bi şi demiyorum.

not: ay ımızı bombaladılar sevgili dünyalılar, su bulma ümidi ile. bu da vahim geldi bana.

sınırlarda yaşayanlara******************************************************

gelsinler artık, özlemişim...ekovedebanimen... in the m a r g i n s . başlığa dokun.

herkes güzel bir hafta sonu geçirsin. şu fotodaki gibi :)

"eylemsiz özgürlük olmaz"

"her arzu özgürlüğe yol açmaz, ama özgürlük bir arzunun tanınması, seçilmesi ve peşine düşülmesi yolunda bir deneyimdir. arzu bir eksiklikten kaynaklanır. şu andaki bir eksiklikten... özgürlük bu eksikliğin tatminini içermez ama önemini temsil eder."  

john berger, kıymetini bil herşeyin

ne diyorsunuz? arzularınız var mı? bir eksiklikten mi kaynaklanıyor? özgür olmadığınızı mı düşünüyorsunuz? özgürlük için herhangi bir eylemde bulundunuz mu? eğer bulunduysanız tatmin oldunuz mu?

aşkımemnuuuuu

yaa aslında bu dün gecenin konusu ama, uykuma hakim olamadığım için şimdiye kısmet oldu. konumuz aşk-ı memnu dizisi!! seyredenler var mı, yoksa tamamen göz ardı mı ediyorsunuz bilmiyorum ama ben son günlerde azar azar takılmaya başladım. bunun da nedeni annemlerde bulunduğum sıralarda babam da dahil olmak üzere bu dizinin hararet ile seyredilmesi oldu. mecburen ucundan kıyınsından bulaştım. "anne bu kim?", "şimdi bu neden böyle yapıyor?", "baba bu kadın da fena diilmiş" filan derken konuya hakim duruma geldim. ben dizinin "fan" ı filan diilim henüz... kaçırısam da üzülmem ama, seyrederken,dizi de adrenalinimi yükselten bi şiler var...

bir kere hiç şööle arkanıza yaslanıp da rahatlayabileceğiniz bir sahne yok. herkes stres dolu. bir araya gelen 3 kişi oldu muydu bakışlar konuşuyor! insanları arasında cıızzzzzzt elektirik akımları geliyor gidiyor ama illa da birini kurban olarak alıyor, kimileri çarpılıyor. sonra sözler yılan ısırması kıvamında. bir kere dudaktan döküldü mü zehiri tutana aşk olsun, hemen karşıdakinin deri altına enjekte oluveriyor. sonra telefon konuşmaları ayrı bir stres, suskunluklar en şaibeli dialoglar haline geliyor. artık evin ergen kızı da genç bir kadın moduna geçtikten sonra tek masum karakter evin küçük oğlu olddu.. o da yazık saf saf bu elektrik akımlarının altında kalıyor. sonunda, aklı dışarıdaki bıçkın delikanlıya kaçan gelin hanım, elim bir trafik kazası ile cezasını buldu!!

velhasıl, isimler, mekanlar, kıyafetler, olaylar herşey absürd bir yumak şeklinde "gerilim" dizisi diye de tanımlayabileceğimiz bir yapım ortaya çıkartıyor. hani küçükken biz, martılar adası diye bir dizi vardı ya, hem korkardık hem de bayıla bayıula seyrederdik. şimdi de aşk-ı memnu dan korkuyorum ama denk gelince de seyrediyorum. yani korkuyorum çünkü, allah muhafaza, bir aile yemeğinde tüm karakterler bir araya geldiğinde, elektrik akımları öyle bir kontak yapacak ki gelip beni dahi vuracak vallahi die !!

IAN BROWN'UN GARDROBU EFENDİM!

eğer ki ian brown- maymunlar cehenneminden kaçış- un gardrobu ile ilgili sırları merak ediyorsanız postmoda'ya tıklayın. yok eğer merak etmiyosanız tıklamayın. hatta ne haliniz varsa görün! daha önce çeşitli sebepler ile tıklamış olanlar "of pof yine mi" yapmasınlar. biraz hoşgörülü olsunlar. biz de bi pazarlama faaliyeti yapıcaz herhalde diil mi? burada ot ot takılmıycaz!! çekinmeyin işaret parmağınzı çalıştırın :)

BİR OFİSİN ISSIZ HALİ

istanbul dışında bir diyarda, kimsenin kalmadığı büyük ofiste tek başıma çalışıyorum. hava karardı. duyduğuM tek ses kendi çıkardığım ses. tıkır tıkır klavye, bileğimdeki bileziğin masaya vuruşu, göz kapaklarım... tuvalete gitmem lazım. ayağa kalkıyorum. dum dum dum dum topuk seslerim (amma da parke yapmışlar be kardeşim). tuvaletin ışığına dokunuyorum, ama her zaman kilitlediğim kapısını bu sefer kilitlemiyorum. sanki içeride kilitli kalma ihtimalim var gibi... elimi yıkarken arkamda birisi var gibi geliyor. elimi kurulamadan dışarı çıkıyorum. dum dum dum, parkelerden geri yürüyorum. bu strese hiç gerek yok. hemen çıkmalıyım. ilerleyen saatlerde ruhlar gelicek. belli oldu. eski amerikalı öğretmenlerin ruhlarııııııııııııııııı. BÖÖÖÖHHH!!! annneeeeeeee..

may your mind be wide open
may your heart beat strong
may your mind set you free
may your heart lead you on

neymiş sevgili dünyalılar, mantık ile duygu hep birlikte, koordineli, paslaşarak, gerekiyor ise diz dize omuz omuza hareket edeceklermiş. mantık ya da duygu birbirini sindirmeye çalışmayacakmış. ne o öyle duyguları bastırmaya çalışmalar ya da duygularını zıvanadan çıkarıp mantığını evde bırakmalar. yok olmayacak öyle. ikisinden de azar azar idare edip gidecez. sonunda vals var bunun. ikisi vals yapacak. james.

no woman, no cry

işte yine feci bir ülke haberi- ülke puanı (show tv deki striptizli günlere hello)- daha geldi. birleşmiş milletlerin yaptığı "cinsiyete dayalı gelişme endeksi" araştırmasında- ki bu endeks kadınların toplumsal hayata aktif katılımını ölçüyor- 109 ülke içinde bizim köy kaçıncı olmuş dersiniz? tam tamınaaaa yüüüüüüüüüz biiiiiiiiiirrrrrrrrr... yani 101. , güzel sayı değil mi? havalı, böyle çok çok! peki bizim yanıbaşımızda hangi köycükler var? pakistan, azerbeycan, tongaaaaaaaa, İRAN, fas, cezair, suudi arabistan, mısır, bagladeş, yemen. this completes the results of the un.. good night TURKEY!!

ee ne diosunuz? biz hala buralarda kendi postmodern hayatlarımızı yaşaya duralım demek ki bizim gibi yaşamayan 65 milyon insan var (attım tabii belki de 68 milyon)!!! ben daha dün size dedim, bizim adımız mısır olsa valla herkes daha rahat edicek. bizi de avrupa ya sürerler belki. ohh gel keyfim gel!!

şimdi hani bizim sidik yarışı yaptığımız, denize çatır çatır döktüğümüz yunanistan kaçıncı sırada? sadece 28. küçücük bir sayı. kesin onlar BM'ye rüşvet vermiştir di mi? lobi yapmıştır, adilik yapmıştır, çirkeflik yapmıştır... yapmıştır da yapmıştır! bizden sadece bir deniz uzaktalar, çoğu bizim buralardan göçmüş, ama şu an 7 kadın bakan adayları var. peki yunanistan ile bizim aramızda 1 fark söyleyin. sadece 1 fark. herşeyi değiştiren. çekinmeyin söyleyin...

olay budur. "hayır kadınım ağlama" mı deriz, "kadın yok, ağlamak yok" mu deriz, galiba hiç fark etmez!!

not: bu endekste isveç 1. , britanya 15. sırada.

haberin detayı için buraya tık tık.

he was born in- new jersey- the usa

yakışıklı patronun 60 yaş kutlamaları çerçevesinde londra daki snap sanat galerisi bir sergi düzenlemiş. sergide bruce'un 1975 yılında çıkmış olduğu "born to run" turunun fotoğrafçı Barbara Pyle tarafından çekilen fotoğrafları ve geçmişten bugüne 7 fotoğrafçı tarafından çekilen bruce fotoları yer alıyor. işşte şuracıkta detayları da var.
ne kadar yakışıklı ve umarsız ve saf ve mütevaziler diil mi? özellikle kasket olayı tuz biber olmuş :)

sonbahar bulutları bize çeşitli oyunlar oynuyor ve her gün süper güzel manzaralar ortaya çıkıyor. bizde fotoşop yok, oynama yok, aldatmaca yok. herşey neyse o..

of ki of, bu hafta geçer mi sayın gezegen sakinleri. kendimi ufo lara kaptırmak istiyorum, if possible- pliiiiiiiz.

sahaf abiler

içinde fingirdediğimiz bu günlerde taksim deki gizli bahçe "gezi parkı"nın bir köşesinde sahaflar toplaştı ve bizlere toplu bir selam geçişi yapıyorlar. benim sahaflar ile ilgili özel bir anım şimdiye kadar olmadı. genelde çağdaş edebiyatı takip ettiğim için eski kitapları ya da belgeleri pek bilemedim. ama yine de dün bu etkinliğe bir göz atmadan da geçmedim. öncelikle oldukça çok sahafın katıldığı bir geçit olmuş ama sanki biraz sembolik bir katılım gibi çünkü az sayıda kitap var standlarda...
bunun dışında sahaf kişilerin çoğu koca sakallı, şöyle kelli felli, oturaklı, at kuyruklu entel dantel abiler. yani onların yanına gidip de bir kitap sorsam küçülür de küçülür minniminnnacık bir hale gelirim, bu sebeple hiç bulaşmadım hatta göz göze bile gelmedim. sanki gözlerim karşılaşsa bana "seni sefil insan, sen kitaptan ne anlarsın. hıh" diycekler gibi geldi.
diğer bir sahaf kişiler grubu ise sanki sokakta yürürlerken birden yolda bir kitap grubu bulmuşlar ve onları limon sanmışlar ve buraya satmaya gelmişler gibi... onlarında kitap dünyasından haberi yok sanki. ama tabii ben hiçbiri ile yakın temas kurmadığımdan bunlar sadece fiziksel görünüm analizi olmaktan öteye geçemez.

bir de, hepimizin bildiği gibi, bizim toplum ilginç bi toplum. her türlü etkinliğin yanı başına sunii çim halı döşeyip, çirkin mi çirkin "armut minder" tabir edilen yastıkları yerlere koyarak nargile satma konusunda acayip kabiliyetliler. hemen buraya da döşemişler düzeni!!! düşünüyorum da bize avrupa modeli filan beyhudeee, mısır modeli şahanee!!!

not: allahım allahım eğer bi gün gerçekten - bir mısır olsun, bir tunus olsun ne bileyim bir fas olsun- bu modeller bu topraklara gelecekse, bizi buraya göndererek şaka yaptığını sööle olur mu? hepimiz derin bir nefes alıp yerlere yatarak kahkahalarla gülelim.. ohhh beeee diyelim!!

süper haber

ülkemizin nadide havayolu şirketi thy kasım dan itibaren sabiha gökçen den de uzak diyarlara uçuyormuş. tabii hemen kurban bayramında yapılması planlanan londra seyahati için bilet araştırmasına girildi. bu sayede de öğrenildi ki stansted den 22.45 de dönüş vaaaaaaaar. yehuuuuuuuuuuu. bunun nesi süper haber derseniz, cevap da şudur; atatürk havalimanına dönen londra uçakları en geç 16 10'du ki bu bütün günün ölmesi demek idi. şimdi ise akşama kadar sokaklarda finklemek için zamanımız var. keşke ekim de de bu tarife olsaydı be yaaa!! malum 29 ekim tatili neyin de var. sizin ilgilendiğiniz başka diyarlar varsa onlar için sabiha gökçen tarifelerine bakınız, belki size de çıkar, kim bilebilir?

not: benden önce bu haberi duyan tezcanlı kişiler sayesinde sabiha gökçen biletleri almış başını gitmiş!! peh

3 Ekim Cumartesi 28 (açık güneşli) - 4 Ekim Pazar 22 (sağnak yağışlı)

devletimizin meteoroloji işleri müdürlüğüne inanıyor musunuz? o zaman bu hafta sonu;

cumartesi:
kızlar: sandalet, şort ya da çorapsız mini etek, bir t shirt, fön çektirilebilir

erkekler: şort, lastik pabuç, t shirt

mekanlar: avrupa yakasındakiler kendi yakalarında, anadolu yakasındakiler kendi yakalarında deniz kıyısı-boğaz kıyısı gezinme, denizdeki balonlara ateş etme, çay yudumlama, öpüşme, tekne gezisi, vapur yolculuğu, park bahçeler müdürlüğüne bağlı parklarda ve beltaşa(neydi bu nadide kurumun adı) bağlı alkolsüz mesire yerlerinde aylak aylak ayak sürtme (aman görevlilere dikkat, samimi pozlarda yakalanırsanız uyarıyı yersiniz!)

pazar:
kızlar: kapalı ayakkabı (çoraba gerek yok), pantolon, t-shirt/ sweat shirt, yağmurluk, şemsiye (fön çektirmeyin bozulur!)

erkekler: pantolon, lastik pabuç (deri olmasına dikkat edin çin kesi giymeyin), t shirt, yağmurluk (şemsiye almayın erkeklere yakışmıyor)

mekanlar: ev, arkadaş ziyareti, sinema, pub (keşke olsaydı), arabanızın içinde yolculuk, anadolu-avrupa yakası değişimi yapılabilir, sergi- bienal ve türevleri, varsa spor musabakaları, yoksa kendi aranızda spor.

oki mi? bakın ne güzel bir şehirde yaşıyoruz, bırakın 4 mevsimi görmeyi hafta sonunda dahi 1 gün yaz bir gün sonbahar. sen bizi seviyosun belli ki, valla da seviyosun billa da seviyosun !!!

EKİM AYINDA AKSİYON ÜSTÜNE AKSİYON!!

evet istanbul da yaşayan sevgili gezegen sakinleri, sonbahar ın şehrimize teşrifi ile birlikte, okullar açıldı, trafik canavarları çoğaldı, toplumda ne giyeceğini bilemeyen, bu sebeple hem bu havada ugggg botlara başvuran, çizmelerini ayağına çeken, hem de halen çorapsız etek giyen ya da yazlık elbiseleri ile dolaşan gezegenli karışıklığı baş gösterdi. bunların yanı sıra aksiyon üzerine aksiyon, etkinlik üzerine etkinlik bastı üzerimize ve ben de işte şuracığa ekim ayında neler yapılabilir, maratonla başlayıp, yavaş yürüyüşe nasıl geçilir sizlere bunlardan bahsetmek istiyorum. tam da isabet oldu ki bugün eylül ün son günü yani yarın ekim'e yeni bir başlangıç yapabilirsiniz.

1- bach istanbul: klasik müzik sever misiniz? ben pek de yakın değilim ama bach istanbul etkinliğinde beni çeken 2 şey var; biri mekanlar yani saint antuan klisesi ve sirkeci garı! sirkeci garında bach'ın jazz ile yorumlanmasını seyredebilir, st antuan da ise damardan klasik müzik alabiliriz. detaylı info isterseniz şuraya basın. ikincisi ise poster tasarımı... son günlerde gördüğüm en güzel görsel bu diye düşünüyorum. her harfte mekanlara ilişkin bir özellik var. bunun dışında renkler çok guzel. yani hiç gideceğim yoksa bile poster tasarımı sebebi ile bile gidebilirim!!

2- old seed& plak partisi&başka güzel şeyler: her ay arkaoda ve bant işbirliği ile düzenlenen bu etkinlik kadıköy camiasının entellektüel kişilikleri ve plak piyasası ve ilüstratörler ve kızlar ve erkeklerin katılımı ile gerçekleşiyor, günün sonunda da nadide ve de mütevaziiii müzisyenler müzik neyin yapıyor. bu sefer oldseed. ben hiç gittim mi? yok gitmedim, ama niyetim var. iyi niyetim var. 4 ekim pazar için çok iyi niyetliyim











3-11.istanbul bienali: "insan neyle yaşar?" sorusu çerçevesinde sanat yaşamımıza katkıda bulunan bienalimiz son sürat devam ediyor. eğer siyasi içeriklere ilginiz var ise mutlaka gidiniz. otoriteler tarafından başarılı bir bienal olduğu söyleniyor. işte daha fazla yüklenmek için şuraya çıt çıt yapın.

4- andy votel dj set: işte bir diğer güzide etkinlik de akbank jazzzzz festivali. ben jazzzz dinler miyim? yok onu da pek dinlemem, bu sebeple bu etkinlik çerçevesinde katılmayı düşündüğüm az sayıda konser içerisinde işte andy votel var. kendisi 17 ekim de babylon da. dediklerine göre zıp zıp zıplayıp, eğlenmekten yerlere yatıp, zevkten kendimizi duvarlara çarpıcakmışız. hayırlısı olsun. akbank jazz fest için de en iyisi buraya yumuşakça dokunun. jazzzzzz hoyratlığa gelmez.. yani herhalde.. valla ben de bilemiyorum.. ööle olsa gerek!

5- filmekimi: illaaaa da "ben filmi festivalde seyrederim kardeşim" diyorsanız işte bulunmaz bir film festivali!!! ben senelerdir ucundan kıyısından bulaşıyorum. filmekiminin de şöyle bir güzelliği var ki, sonbahar da beyoğlunda dolaşma fırsatı ve yeme de yanında yat cinsinden güzel filmler seyretme fırsatı veriyor. bu festivale gidenler bazıları tarafından feciii şekilde eleştirilip hırpalanıyor. amaaaaaaaaaan şu kısa ömrümüzde bir de bu eleştirilere mi kulak asacağız. gideriz filmekimimize kime ne?? fimekiminde dikiş dikmek için de şu pedala basın.


6- yüksel arslan retrospektifi: bienale eş etkinikler çerçevesinde en başarılı bulunan ve en çok ses getiren sergi işte yüksel arslan sergisi. muhakkak gidiniz. bohem bir türk sanatçısının iç dünyasını keşfediniz. penisler, vajinalar, fallik objeler, masturbasyon çılgınlığı, çiş-kan-yumurta akı- vb malzemelerden yapılmış boyalar, siyaset, politika, ortaçağ, mağara resimleri.... bakın gidin diye nasıl da ilginç konulara parmak bastım :) hihihi... gidin gidin gerçekten, hem santral istanbul harika bir mekan, hem de sergi çok başarılı bri sergi :) bu sergi için ise şu adreste dolaşıverin.

işte durum budur. bu arda bir de trip yaptık mıydı keyfimiz keka!! (keka da ne demekse). "kuzum, bu ne küçük entellektüel burjuva tribi böyle" derseniz, valla işte böyle, napıcaksınız küçük dünyamızda kendimizi eğliyoruz. bu vesile ile filmekiminde michael moore'nin kapitalizm:bir aşk hikayesi filmine gidip bir bakayım ne durumdayım:) herkese mutlu, umutlu, bol müzikli, ateşli, çılgın bir ekim olsun. aa bitmek bilmedim. çenem. düştü.

NME'NİN BU HAFTA İÇİN SEÇTİĞİ İLK 10 ŞARKIDAN 2 Sİİ

YUMURTA DOĞURAN KADIN!! ilginç bir klip seyretmek isterseniz bunu seyredebilirsiniz!! yeni transferimiz kate le bon.

Cate Le Bon 'Hollow Trees House Hounds' from casey raymond on Vimeo.

YAŞLANMAYAN TÜRK DOSTLARI!! bana her zamanki gibi geldi, namı değer eko ve de bannymen...

Echo and the Bunnymen - Think I Need It Too by nmemagazine

vitrin mankenlerinin omuzlarındaki büyük yük ve sorumluluk!

şu manzaraya hiç rastladınız mı, hani bir takım eczane ya da ortopedik ürün satan dükkanların önünde, tekerlekli sandalyeye oturtulmuş bir vitrin mankeni, bu mankenin kolunda sargı, bacağında dizlik, belinde korse, boynunda boyunluk, başında başlık, dişinde protez, parmağında sargı, gözünde gözlük! yani ful sakat bir vitrin mankeni. bu mankenin üzerindeki yükü bir düşünün. tüm ürünleri aynı anda sergilemek ve göstermek durumunda. yahu yazık değil mi bu mankenciğe? ayrıca dükkanın önünde ya da vitrinde bu halde bir manken görmek ile korku filminde zombi görmek arasında ne fark var? buradan yetkililere sesleniyorum, lütfen vitrin mankenlerinin omuzlarındaki yükü hafifletin. ne bileyimi her gün en fazla 2 aparat takılacak diye bir kural koyun!

indis, the vitrin mankenlerini koruma kollama kolu başkanı!

not: caddebostan daki eczane, bak seni de uyarıyorum! yürüyüş yolumun üzerinden ful sakat mankenini kaldırıver ya da rüyalarımdan uzak tuuuuuuuuut!!

not1: allahım allahım burada saçmalamak bedava ya, bayılıyorum ayol..

babylon dergi; müzik dergisi mi, mekanın dergisi mi?

bildiğiniz ya da bilmediğiniz gibi dergi dünyamız bu ay yeni bir dergi kazandı; babylon dergi no 1 sonbahar. dergi çıkmadan önce sesi geldiğinden ben de 1 adet kopya edinmek için sabırsızlanıyordum. sonra edindim ve bu yarı yağmurlu istanbul gününde de göz atma fırsatım oldu.

bir kere babylon ve pozitif ekibi bence müthişler. hem istanbul hem de türkiye için ufkumuzu açan, bir sürü müzisyeni canlı seyretmemizi sağlayan başarılı ve gerçekten müziğe gönül vermiş insanlar olduklarını düşünüyorum. hatta pozitif'de çalışmak da hep benim hayallerimden biri olmuştur- hiç bir atılım yaptın mı derseniz ben de hayır derim.

ancaaaaaaaaaaak.. şimdi ben bu derginin çıkacağını duyunca, hem de bant ekibinin bu işi üstlendiğini de duyunca pek bir hoşuma gitmişti. yeni bir müzik dergisi aman da aman demiştim. fakat görüyorum ki aslında bu dergi daha çok babylon'un etkinlikleri üzerine kurulu bir dergi. arasıra sanki mekanın bir reklamı, tanıtımı filan gibi düşüncelerim de ağır basmadı diil. e ama tabii ki de öyle olucak kızım, ne olacaktı adı üstünde babylon dergi diyebilirsiniz, ben de yaa evet aslında öyle gerçekten derim. böylece dergiyi olduğu şekilde kabulleniriz. bu arada derginin içinden 5 tl'lik kupon çıkıyor, bunu da babylondan yapacağınız herhangi bir alışverişten düşebiliyorsunuz. bir nevi dergi parasını çıkarma ihtimaliniz var, bu da iyi bi şi...

ve fakaaaaaaaaaat bir de ne var? derginin dağıtımı konusu. dergi sadece belli noktalardan satışa sunuldu. mesela remzi kitabevi, mesela robinson kitabevi, mesela istanbul modern. başka yerlerde var ama ben şimdi unuttum. epi topu 12 nokta galiba. bu noktalardan pek hoşlanmadım. bana çok elitist bir yaklaşımla belirlenmiş gibi geldi. hep o "beyaz türkler"in gittiği yerler. galiba babylon a gidenleri hedef kitle seçmişler, genel olarak babylona gitmeyen müzik severler ise derginin ayağına gitmek durumunda.

tabii ki bunların hepsi tercih meselesi isteyen istediği şeyi istediği yerde satar ama maalesef bence burada sorun şu. bizim ülkede o kadar az müzik dergisi çıkıyor ki çıkanlar da herkese mal olsun istiyoruz ve o kadar az bu tür organizasyon var ki yaptıkları şeyler fazlasıyla göz önünde oluyor ve o kadar az bu işlere gönül vermiş insan var ki ben de her şeye rağmen onları tebrik edip aman noolur pes etmeyin, devam edin diyerek tahtaya vuruyorum!

cumartesi notları ya da herhangi bir gün

* o kadar tezcanlıyım ki kırmızı ojelerin kurumasını bekleyecek kadar dahi sabrım yok.

* 5 yıldır görmediğiniz birisini aynı gün istanbul modern de ve akşamına bahariye de görme ihtimaliniz nedir?

* sarkis sergisini hiç anlamamış olan 6 kişinin müze retoranında parfeden bahsetmesi normal değil midir?

* pişkinlik, duyarsızlık, samimiyetsizlik eğer ruhunuza işlemiş ise- uyuşturucu misali - bundan kurtulmanız mümkün değildir. hatta bunlar sizi o kadar hapseder ki sonunda elinizdeki her şeyi kaybedersiniz. bu insanlar ümitsiz bir vakkaaalardır.

* eski dostlar ile karşılaşıp gece yarısına kadar sohbet etmek bana çok iyi geliyor. bir geçmişim olduğunu hatırlıyorum.

* her zaman beni gerçekten seven insanlarla birlikte olmalıyım, bu benim enerjimin de süper eğlenceli ve olumlu bir moda geçmesine sebep oluyor.

* moda çok güzel bir yer.

alman hastanesi

hiç sıraselvilerdeki alman hastanesine gittiniz mi? ben hayatımda ilk kez bu akşam bir arkadaşımı ziyaret gittim. aman allahım nasıl bir yer orası? büyük londra oteli halt etmiş yanında. oymalı kakmalı koltuklar, asma tavanlar, aynalar, süsler.. "kitsch" nedir diye sorana "alman hastanesidir" derim terddütsüz. bir de akşam vakti içeriği bir ışıklandırmışlar sormayın gitsin, yanımdaki erkek kişi aynı geneleve benzediğini söyledi. loş atmosfer içinde mavi yandan gömmeli ışıklar. kaç hasta yatıyor bu akşam dedik 23 dediler. az bulduk bu sayıyı ve hastanenin baştan aşağı değişime kucak açması gerektiğine karar verdik.

gözünüz aydın U2 geliyor!!

ben hafifmüzik.org da okudum ama galiba ben okuyana kadar sağır sultan bile duymuştu!! sonunda U2 şehrimnize teşrif edecek. hani gelmiyeceklerdi hani burada insan hakları ihlal ediliyordu hani bilmem neydi. ne değişti de şimdi geliyorlar? bi baktlar ki 360 derecenin içine türkiye de giriyormuş!!!

ben bu habere sevindim desem yalan olur. daha öncede buradan belirttiğim üzere U2 benim için çooooooook eskide kaldı. bono irlanda için şarkı söylediği günlerde.. ama tabii ki eğer 12 ay sonra başıma bi şi gelmemiş olursa neler olduğuna bakmak için gidip göreceğim U2 yu. en azından the edge in hatırı için :) sunday bloody sundaaaaaaaaaay die de bağıracağım gerekirse.

naylon U2 geldi hoş geldi
ama artık bu saatten sonra biraz boş geldi

adlı şiirimi bono ya gönderiyorum bi kuple sivuple..

cızırdayan radyo

vızıldayan sinek

kapanmayan musluktan damlayan su

üst komşunun topuklu terliği

alt komşunun surrrrrround sistemli sinema keyfi

denize zorla sokulan çocuğun feryadı

herhangi bir anda çalan korna

sabah çalan alarm

polis arabasından yapılan plaka anonsu

tabağa sürten bıçak

dişe değen çatal

çıtlatılan parmak

törpülenen tırnak

özgün olmaya evet
kopyalamataklitetmebenzetmeyeçalışmaya hayır

meraklısına bayramda kaş manzaraları

artık bugün sonabahar kış 09-10 sezonuna adım atıyorum. bayram tatilini bir separatör olarak kullanıyorum. bu yeni sezonu" bayramda kaş nasıldı acaba" diye merak edenlere bir kitapçık yaparak taçlandırıyorum. bakın işte güzide tatil kasabamızdaki tatilim benim için şöyleydi;


bütün gecelerimiz deja vu da geçti. anıl ın çaldığı müthiş müzikler ile kah dans ettik, kah dans etmedik. biz her akşam istek şarkı istedik. o da sağ olsun olanları çaldı. ilk akşam bruce dan radio nowhere istediğimizden itibaren her akşam biz içeri girdiğimizde- bize cest olsun diye yaptığnı sandığım- bu şarkıyı çaldı. bol bol mojito içildi ama ben en çok kendimce süper bir keşif olarak adlandırdığım buzlu şendi içtim.


kaş gezilerinin vazgeçilmez yemek noktalarından biri olan bahçe restoranda güzel mezeler yedik ama en çok spaghettici - eski adı ile spaghetti house- de yediğimiz yemekler hoşumuza gitti. onun dışında her gün en az 2 kez noel babada mola verip çaylar- kahveler içtik, meydandan gelen geçenleri seyrettik. bademci ile selamlaştık, köpekleri sevdik, en önemlisi basket maçlarını buradaki büyük ekranlarda seyrettik taaaaaaaaaa ki yunanistan bizi eleyene kadar!
türkiye deki sahil mekanları içinde en güzel dükkanları olan yer kaş bence. işte uzun çarşısında biz de birazcık gümüş neyin aldık. bir de sumru nun dükkanından çok güzel kolyeler ve çantalar... kaygan taşların üzerinde ayağımız kaymasın diye çok çok dikkatli yürdük.
işte bayramda kaş ta olduğumun en büyük kanıtı; mavi nin önü!!! tüm bayram geceleri boyunca mavi nin önü işte böyleydi, ama biz bu kalabalığa hiç girmedik, zira bu kalabalık ilginç bir kalabalıktı. bence artık mavi 80'ler hard rock konseptini biraz güncellemeli, artık bu müziklere ben pek tahammül edemiyorum!
tabii ki her gün denizde çıp çıp yüzdük, bir kaç gün işte gökyüzü böyle gri bulutlar ile kaplıydı. hatta bir akşam üstü deniz dönüşü yağmur altında deja vu da biralarımızı içip, dans edip, sırılsıklam islandık ki bu da çok fantastiş oldu!!
ben hep ve her daim ve her zaman ve her yerde olduğu gibi burada da en büyük çantayı taşıyan kız ünvanını aldım, çantamda yok yokdu. fotoda görünen büyük çantamın içi havlu, kiyafet kitap, pareyo, deniz gözlüğü güneş yağı vs ile dolu iken büyük çantamın içindeki "küçük şeyler çantası"nda ise para, ilaç, sakız, ipod taç, foto maşin, cep tel, dudak parlatıcısı, toka, güneş gözlüğü neyin vardı. herkes "küçük şeyler çantası" ile çok dalga geçti :(
bi sürü bi sürü çeşit çeşit kolye, bilezik, küpe çart curt ıvır zıvır kombinasyonlarım sebebi ile buluşma yerlerine saatinde varamadım, hep geç kaldım, küpelerim x-ray de sebep olduğu metal yoğunluğu sebebi ile ilgi uyandırınca, çantamdan hepsini çıkartıp havaalanına da bir gösteri yapmış oldum :)

hemen hemen her gün limanağzında nuri nin yerine gidip göl kıvamındaki denizde bol bol yüzdüm. deniz kaplumbağalarınım kabuğuna tutunup balıklar ile oynadım, anne köftesi ve çiftlik çuprası yedim. hamakda bir oyana bir bu yana sallandım.

en önemlisi işte sadık dostum ipod taçım ile bol bol müzik dinledim, modem olduğu yerlerde maillarıma baktım, blogları takip ettim... bunun yanında her ne kadar bir fotosu olmasa da, yarısında olduğum aşk ile ilgili bir kitabımı, nick hornby nin shakepeare para için yazdı kitabını ve ian mcewan'ın siyah köpekler kitabını bitirdim. hepsi de bence güzeldi.

bunların dışında bu seferki kaş gezisinde eskinin ne kadar güzel olduğunu ve benim de ne kadar o zamanları özlediğimi fark ettim. ayrıca blogumu çok özledim, bu özlemin şerefine kendisine yeni bir template seçmeye karar verdim... işte böyle sevgili dünyalılar. umarım dalaman uçaklarındaki zengin züppecikler ile karşılaşmak zorunda kalmaz ve mutlu günler geçirirsiniz :) geçmiş bayram kutlu mutlu olsun.

yeni yayın döneminde kendime başarılar diliyorum!

ömer aaaaaşık ile aşık atılmaz

sonunda basket heyecanı da uçup gitti. mücadele etmezseniz ve kazanmak istemezseniz, kaybedersiniz. işte bu kadar basit. bir de tabii takımınızda büyü yapılmış oyuncunuz varsa o da üstüne tuz biber olur.

yani allahaşkına bu ömer aşık ın durumu nedir ben merak ediyorum. savımı da söyliyeyim. bence en son kavgalı ayrıldığı kız arkadaşı ona büyü yaptırdı. dedi ki; "aman da büyücü teyze, şu ömer e bi büyü yap ki hiç bir faul atışı sayı olmasın!!" e yuh. insan düşmanına bunu yapmaz!! bi de bu büyü tam avrupa şampiyonası maçlarına denk geldi mi!! işte buyrun burdan yakın. bir milli takım oyuncusu 513536564 faul atışının 513536562 tanesini sayı yapamaz mı? yapamayabiliyomuş bunu gördük. ömercik in resmen adı çıktı. o faul atışı yapacağı zaman herkes bıyık altından gülmeye başladı. en son kendisi de güldü. ömer tarafından bakarsanız herhalde hayatının en büyük travmasını yaşadı. "allahım allahım noolur bana faul neyin yapmasınlar, şimdi yine herkesin önünde topu elime alıp çembere sokmaya çalışıcam, anneeeee" dediğini düşünüyorum!! e olmayınca olmuyor!!

artık en son bügünki maçta spiker şöyle dedi: "sevgili seyirciler ömer bu iki maç arasında faul atışı çalışması yaptı ama yine de şansızlık işte" gibi bi şi.... yahu, bunca sene bu çocuk napıyodu? neye çalışıyodu?? karpuzlama diye bi şi var, bari onu yapsaydı!!

not1- oğuz 22 yaşında aklınız alıyor mu?

not2- ömer aşık faul atışlarına rağmen aslında çok iyi oynadı, aman diyim

not3- hellas lafına bayılıyorum.

o mu bu mu?

sabah 9 da kalktınız. evden çıktınız. 5 dakika yürüdünüz. elinizdeki anahtar ile kapıyı açtınız. etrafa şöyle bir göz attınız. megafonadan çaycıya seslendiniz. "bir çay" dediniz. yoldan aldığınız poğaça paketini açtınız. o sırada 2 dk uzaklıktaki çay ocağından çay geldi. yediniz içtiniz. etraftaki dükkanlar yavaş yavaş canlanmaya başladı. onlarda sizin yaptıklarınızı yaptılar. içlerinden sevdiklerinize gunaydın dediniz. sevmediklerinizi görmezden geldiniz. biraz gazete okudunuz. 1 saat geçti. içeriye erken uyanmış olan bir kaç kişi girdi. bir kaç fiyat sordular. sonra teşekkür ettiler. 2 saat geçti. 3 saat geçti. öğlen sıcağı bastırdı. uykunuz geldi. bir kaç esnediniz. 4 saat geçti. 5 saat geçti. 2 kişiye satış yaptınız. 6 saat geçti. 3 dk ötedeki dönerciden sandviç söylediniz. karşı komşu geldi. çay ocağından türk kahvesi söyleyip diğer komşunun aşk hayatı ile ilgili dedikodu yaptınız. 7 saat geçti. 8 saat geçti. 9 saat geçti. denizden dönenler turlamaya başladı. sokak biraz hareketlendi. 3 satış yaptınız. 10 saat geçti. büfeden kaşarlı tost ve ayran söylediniz. çaprazdaki komşu ile tostları yiyip karşı komşunun kocası ile ilgili dedikodu yaptınız. 11 saat geçti. 12 saat geçti. 13 saat geçti. saat 22.00. 2 saat kaldı. 5 satış yaptınız. 14 saat geçti. yoldan geçen süper mini etekli ve ince topuklu hatunları süzdünüz. yan komşu ile göz göze geldiniz. alaycı bir gülümseme belirdi yüzünüzde. 15 saat geçti. anahtarları çantadan çıkardınız. kapıyı kilitlediniz. diğer komşular ile 2 dk ötedeki bara gittiniz. 3 bira içtiniz. 17 saat geçti. 5 dk uzaklıktaki evinize gittiniz. 6 ay her gün aynı şeyleri yaptınız. sezonu tapi kapattınız. 6 ay size kaldı. biraz evde takıldınız. biraz istanbula gittiniz. biraz ailenizi ziyaret ettiniz. ve sonra tekrar 9 da kalkıp kapıyı açtınız.

böyle hayatlar var. durağan, zamanı öldüren. tercih meselesi. kaçış durumları. tembellik çekimi. postmodern dünyadan el ayak çekme durumları.

siz ne isterdiniz. bunu mu yoksa şimdikini mi?

e: merhaba, ben çıkış kapısındayım

ş: hemen havaş otobüslerinin oradayım, oraya gelirseniz beni görürsünüz

"hmm, elimde o kadar bavul varken neden bu adam beni buradan almıyor??"

e: tekrar merhaba, ben sizi göremiyorum, ayrıca neden buraya gelip bavullarıma yardım etmiyorsunuz?

ş: peki geliyorum oraya

"ayy sonunda akıl edebildi..."

ş: şey yine benim, çıkışa geldim beni görüyor musunuz?

e: yoooo, ben de çıkışın tam önünde bekliyorum. yoksunuz

ş: e ben burdayım, bakın el sallıyorum, görüyor musunuz?

e: hayır, yoksunuz (off çattık valla)....

ş: burdayım

e: yoksunuz (çıtonk, jeton düştü), beyefendi siz nerdesiniz? ben dalaman dayım

ş: nası yani hamfendi, ben antalya dayım!!!!!!!!!!!

işte uzun süre güneşte yaşayan insanların beyin tomografisi:) dün başıma geldi!!

hangimiz yaban insanı?

biraz sonra yazacağım ve eğer isterseniz sizin de biraz sonra okuyacağınız şeyi, aslında istanbul dışına çıkmadan önce düşünmüştüm ama ne kısmetmiş ki istanbul dışındayken yazıyorum.

konu istanbul da yaşamak aslında... istanbul da yaşadıkça ülkenin geri kalan bölgelerinden ne kadar uzaklaştığımın farkındayım. benim için bir bir çok sergi ve müze gezmek, konserlere gitmek, insanların tv lerde gördüğü mekanlara bir parmak şıklatmasıyla varmakk, trafik kurallarına ve sigara yasağına uymak, bir avrupalı gibi davranmak hayatımı oluşturuyor. bunları yapabilememin tek sebebi ise sadece istanbul da yaşıyor olmam. diğer çoğu şehirde ise bu saydıklarımın hemen hemen hiçbiri yok. müzeler yok, açılışlar yok, dünyaca ünlü grupların konserleri yok, büyük alışveriş merkezleri ve boğaz kıyısında çay içmek yok, trafik kurallarına ve sigara yasağına uymak şart değil.

ben de ne zaman istanbul dışına çıksam artık kendimi uzaydan düşmüş yaratık olarak görmeye başladım, ya da şöyle diyim; sanki insanlar beni öyle görüyor! mesela kırmızı ışıkta geçen şoföre hayret etmeler, cık cık cık yapmalar, her mekanda "burada sigara içilebiliyor mu?" die sormalar, çay bahçesinde çekirdek çitleyenleri yadırgamalar, dejavu da bildik ve son moda şarkıların çalmasına şaşırmalar, bar sahibini takdir etmeler, transferimi yapan şoförün istanbul ile ilgili yüce düşüncelerine karşı alçak gönüllü tavırlar takınmalar vesaire vesaire.

velhasıl, istanbul da yaşayıp da benim gibi uzaylı olduğunu hisseden ey gezegen sakinleri! biz gerçekten başka bir hayat yaşıyoruz, medeniyet ve vizyon geliştirme adına çok iyi ama kendi ülkene yabancılaşma adına vahim bir durumdayız. bunu değiştirmek için ne yapmalı derseniz, valla bize sunulan hayat da bu, eğer seviyorsanız devam edin zira yapacak başka da bi şi yok gibi!! ay pardon ya da şöyle yapın, son dönemlerin favori kavramı olan "empatiyi kurun", kuramıyorsanız ikea nın basit ve detaylı hazırlanmış kurulum kılavuzlarına bakın.

notbir: ya iyi de mesela bugün denize girdiğimiz yerde servis yapan garson, bi kültablası almış önüne herkesin ortasında tırnaklarını "çıt çıt çıt" kesiyodu. şimdi ben nasıl empati kurucam, yok galiba kuramıycam. bırakıcam böyle kalıyım.

notiki: istanbul un medeni olmadığını ve bizim de avrupalı olmadığımızı çok iyi biliyorum. sadece "miş gibi yapmak"tan bahsediyorum. yanlış anlaşma olmasın.

notüç: saat 2 28, peh deli miyim?

herkes kaş aaaaaaaa

evet sonunda benim için bu sezonun en uzun deniz tatili geldi çattı. yarın yollara düşüyorum. ilginç bir şekilde de herkes bu bayram kaş a geliyo. londra daki arkadaşım, kardeşim ve damatgil, kardeşimin ve benim arkadaşlarımız, zaten orada yaşayan arkadaşlarımız ve kimbilir istanbul dan başka bilmediğimiz kimler!!

şimdi genelde hep şöyle oluyor; noel babaya oturuyosun ve meydandan geçenleri seyrediyosun ve "aaa hani şu çocuk,trip teki şu çocuk diil miydi", " baksana hani kadıköyde gördüğümüz bi kız vardı ya, hani şu garip olan, işte bakkalda onu gördüm", "yaa hani şunun arkadaşı bilmem kim vardı ya, bi sevgili yapmış kendine, dün plajda gördüm", "alo anniş, hani sizin bi arkadaşınız vardı ya izmir'den, onlar da burda, dün akşam yemekte gördük, size selam söylediler", "eski çalıştığım şirkette çok samimi bi arkadaşım vardı ya, o da bayramda buraya gelmiş".

nereye gidersem gideyim, londra dahil- hep gitmeden önceki gün bir hüzün çöküyor içime. istanbul u bırakmak zor geliyor ama bir kere uçağa bindim miydi, hemen yeni mekanın moduna giriveriyorum :)

kaş ı seviyorum, denizini, bozulmamışlığını, dejavu yu (hep ama hep bizim müzikler çalıyor), restoranlarını, manzarasını, gümüşçülerini, meydanını, mütevaziliğini, herkesi tanıyor olmayı, deniz sonrası çay bahçesinde oturup çayıma pöti bör batırmayı..

not: tatile selam, yazmaya devam :)

akşam baktım federer önde gidiyor
sabah kalktım del potro kupayı öpüyor...

:(:(:(:(:(:(

11B

içinde bulunduğumuz günlerde istanbul, 11.bienale ev sahipliği yapıyor. çeşitli ülkelerden sanatçılara mantılar açıp, börekler pişiriyor, sosyetik konuklara şaraplar ikram ediyor, yerlilere ise meyve suyu yanına kuru pasta veriyor.

saçmalık bi yana, gerçekten güzel bir atmosfer var. geçtiğimiz çarşambadan beri çeşitli açılışlar, partiler vs etkinlikler dolu dizgin sürüp gidiyordu. şimdi ise artık sergi gezme zamanı. öncelikle eğer dünya siyaseti, politika gibi konulara ilgi duyuyor iseniz bu seneki bienali ziyaret ediniz. eminim hoşunuza gidecek bir gün geçireceksinizdir. ben de ucundan kıyısından sanata meraklı bir kişi olarak kendim için gitmeyi planladığım sergileri şöyle bir sıralıyorum. ama bu konuda gerçekten bir şeyler bilmek isterseniz dün radikal de yer alan ahu antmen yazısına şuradan bakabilirsiniz.

* bienal'in ta kendisi
* istanbul modern'de sarkis sergisi
* sabancı müzesi'nde beuys sergisi
* santral istanbul'da yüksel arslan sergisi
* galerist'de craig martin-craig sergisi
* yapı kredi'de Olga Chernysheva sergisi
* siemens sanat'da ‘Viatico: Yolluk’ sergisi

işte eğer ki bayramda- seyranda, yağmurlu haftasonlarında, güneşli pazar günlerinde, arkadaş baskısı ile, her ne neden ile olacaksa olsun bunlar güzel sergiler gibi sanki, olabilir, mümkün, hayırlısı, kısmetin önüne bi şi geçmez, gideceğiniz varsa gidersiniz elbet..

ne haftasonu ama..

bu hafta sonu gelişen spor olaylarına yarı bilerek yarı bilmeyerek seyirci kaldım:

öncelikle ispanya- türkiye basket maçını bilerek ve farkında olarak zamanında tv karşısına geçerek seyrettim ve iyi ki de etmişim, zira süper heyecanlı bir maçtı. son anda bizim yaptığımız blok sayesinde ispanyolların sayı yapamaması kısmı, tam kendi kullandığınız arabada bir kaza atlattıktan sonraki kalp atışı derecesinde heyecanlıydı. yarın akşamki maçı heyecanla bekliyorum. içimden bir his şampiyon olacağımızı söylüyor!!!

bugün ise tesadüfen yakaladığım "dünya atletizm finali" adlı etkinlik vesilesi ile- ki bu tanımda bir spor olayı olduğundan haberdar diildim- ussain bolt u 200 metrede koşarken seyretme fırsatım oldu. kendisi çok yorgunmuş o yüzden sadece 1.oldu, dünya rekoru neyin kırmadı. ayrıca vlasic in de rekor denemelerine şahit oldum, o da rekor kıramadı ama şampiyona 1.si oldu ve sonrada disko kraliçesi oldu, bir de bayanlar 3000 m de mesereti seyrettim, kendisi hayran olunacak bir disiplin ve başarı öreneği vs vs.

e sonra bi de belki us open da iyi bi şi yakalarım die eurosport u bi açtım ki federer djokovic maçı daha yeni başlıyo yani şu an- yani bunu yazmaktan 5 set oyun kaçırdım bile. vay be dedim ne şanslı bi gece.

ayrıca esas tenis ile ilgileniyor iseniz şuraya tıklayın ve serena nın clijters karşısında nasıl diskalifiye olduğunu seyredin. sinirden beyni oynayan serena, yandaki zavallı japon hakeme bi çıkışıyo, bi kızıyo, elini beline koyup kadına "seni dışarıda feci dövücem sefil japon, ben kimim sen biliyo musun" tarzında bi bağırıyo. sonunda bu küstah davranışları sonucu yarı finalde diskalifiye olup ablasının öcünü alamıyor.

işte böyle sevgili gezegen sakinleri. kah bilerek ve isteyerek, kah bilmeyerek ama çok sevinerek tanık olduğumuz spor olayları bu hafta sonu böyle gelişti. yarın maalesef pazartesi. buradan sizlere bob geldof tan bi kuple sivuple;

Tell me why?
I don't like Mondays.
Tell me why?
I don't like Mondays.
I want to shoot
the whole day doooooooooooooooooooooooooooooown.

CASH

bugün johnny cash in ölüm yıldönümü. daha önce şu yazıyı buraya döktüğüm için ayrıca uzun bi şi yazmıycam. işte o yazıda şu yazı.

kendisini buradan anıyorum ve hala walk the line filmini seyretmemiş olduğumu belirtmek istiyorum. aslında bugün seyretsem bu yağmurlu günde süper anlamlı olabilirdi. belki de ederim, hayat sürprizlerle dolu diil mi?? ben bi film salonu sahibi olsam bugün walk the line ı gösterime koyardım :)

şu düşünce çok doğrudur ki "cash bir şarkıyı cover ladıktan sonra o şarkı artık onun şarkısı olur". mesela neredeyse personal jesus bile...

ben the mercy seat şarkısını çok severim. nick cave in şarkısı olmasına rağmen de cash onun hakkını daha iyi verir bence. işte şarkıda şöyledir;

A life for a life
And a truth for a truth
And anyway there was no proof
But I'm not afraid to tell a lie.
And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I'm yearning
To be done with all this measuring of truth.
An eye for an eye
And a truth for a truth
And anyway I told the truth
But I'm afraid I told a lie.

is this it?

aslında buraya yazacak kadar zerre değeri olmasa da, nefretimi kusmadan duramadım. hani şu 90 ların uçan kuşu affetmeyen zampara mankenlerinden yaş- ar alptekin adında birisi var ya, hah işte o.. ne olmuş biliyo musunuz? koyu müslüman!! yani buna diycek bi şi yok tabii herkes istediğini olsun da noolur evinde olsun. kendisi feci bir karakter olup çıkmış! gençlere doğru yolu göstermek için üzerinde parlak sim ile "5 vakit namaz" yazan t-şörtler satıyomuş. açıkçası ben düşüneceğimi bilemedim. fazla da ileri gitmek istemem ama bana riyakarca geliyo.

daha da önemlisi ve esas ileri gitmek istediğim şey şu; dün akşam yine ben sabbb'a tümer e takılmışken kendisi de konuk iken dedi ki; "bu hayatta en sevdiğim varlık önce allah, sonra annem ve babam ve sonra da kızım. neden kızım son sırada biliyor musunuz? çünkü ona bi şi olsa tekrar bi çocuk yapabilirim ama anne ve baba tektir". şimdi bu gerçek, şaka filan diil. bi de bi de şööyle dedi; "bu hayatta en imrendiğim kişi başbakanımız, ve haci bilmem ne efendi .... vs". siz bu insanın çocuğu olsanız ne yapardınız? binlerce şükür ki diilsiniz :) ya da küçük kız bu yazıyı okuyosan annenin yanına git, benden söylemesi.

işte derin bir psikanalize gerek kalmadan yapabileceğimiz bir karakter tahlili!! herkes kendisi içinden küfretsin, ben burada seviyeyi koruyayım :)

velsahıl sevgili medeni azınlık, biz ister açılalım, ister saçılalım, ister saçımızı başımızı yolalım, imreneceğimiz kişileri bilmediğimiz sürece bize gezegenin bu topraklarında huzur yok!!!

bu filmi biliyor musunuz? bu filmin müziklerini biliyor musunuz? bilmiyorsanız belki bilmek istersiniz. bu post için fimin bilgilerine girdiğimde tarihinin 1991 olduğunu gördüm. vay be dedim 18 sene önce... ben bu filmi 18 sene önce seyretmemiş olabilirim ama en kötü ihtimal ile 15 sene önce seyretmişimdir, ki bu da hiç fena diil. hakettiği başarıyı elde edememiş bir film olarak değerlendiriliyor film çevrelerince, benim de hatıramda kalan müthiş bir distopya filmi olduğudur. ben bu film ile nasıl tanıştığımı hatırlamıyorum, film müziklerinin olduğu cd bana nasıl geldi onu da bilmiyorum. önce cd geldi sonra fimi mi seyrettim, onu da bimiyorum. daha önce de söylediğim gibi b..ktan bir hafiza var bende.

ama herşey bir yana bu filmin müzikleri müthiştir, bakın şarkı listesi şöyle;

1. Graeme Revell: "Opening Theme"
   
2. Talking Heads: "Sax and Violins"
   
3. Julee Cruise: "Summer Kisses, Winter Tears"
   
4. Neneh Cherry: "Move With Me (Dub)"
   
5. Crime and the City Solution, "The Adversary"
   
6. Lou Reed: "What's Good" (Reed)
   
7. Can: "Last Night Sleep"
   
8. R.E.M.: "Fretless"
   
9. Elvis Costello: "Days" (Ray Davies)
   
10. Graeme Revell: "Claire's Theme" (Revell)
    
11. Nick Cave and the Bad Seeds: "(I'll Love You) Till the End of the World"
    
12. Patti Smith and Fred "Sonic" Smith: "It Takes Time" (Smith, Smith)
    
13. Depeche Mode: "Death's Door"
    
14. Graeme Revell: "Love Theme"
    
15. Jane Siberry and k.d. lang: "Calling All Angels"
    
16. T-Bone Burnett: "Humans from Earth"
    
17. Daniel Lanois: "Sleeping in the Devil's Bed"
    
18. U2: "Until the End of the World"
    
19. Graeme Revell: "Finale"
    

gördüğünüz gibi yok yok. hemen hemen tüm sevdiklerim bir arada :) damar bir cd işte, çok karanlıktır, öyle her zaman dinleyemezsiniz. dinlediğinizde gerçekten dünyanın sonu geldi sanırsınız. arka arkaya gelen tüm şarkılar birbirini bütünler. hiçbirisi tek başına orada değildir. yani bir atmosfer sözkonusudur. çok yağmur yağarken camın önüne geçip dünyanın sonunun nasıl olacağını hayal ederek dinlersiniz.

filmin esas şarkısı olan U2 nun ve nick cave'in ayrı ayrı söylediği farklı şarkılar olan "until the end of the world" duyduğum en güzel şarkılardan ikisidir. U2 o zamanlar gerçek U2' ydu tabii, şu an ki naylon U2 değildi. şimdi bu saçmalıkları neden yazdın derseniz; 1- bu şarkıyı bugün dinledim, 2- u2 konserine gidenler ve onların hakkında yazanlar vardı, 3- bir distopyanın içinde olasım var, 4- bu blog işleri zaten bu tür geyikler için değil mi?

nick cave in şarkısı işte bu; http://fizy.com/s/13g1iv

u2 nun şarkısı da işte şu; http://fizy.com/s/138nhy

kızları öpüp, sonra kalplerini kırıp sonra da "sanki dünyanın sonu gelmiş gibi davranıyorsun" diyen erkeklerin şerefine!! hop

bizi topukları ile döveceklerdi!

daha öncede belirttiğim üzere şehrimizde bienal etkinlikleri tüm hızı ile "start" aldı. yarışmanın 1.gününde sosyetik ve kremdelakrem katılımcı grubu koç ailesinin verdiği davete katıldı. davet antrepoda gerçekleşti. hem master öğrencisi, hem maaşlı çalışan, hem indis, hem moda blogger ı, hem sanat hayranı, hem müzik böceği, hem aşk kelebeği bendeniz de oradaydım. nokta. tabii ki benim oradaki kitle ile uzaktan yakından bi alakam yoktu ama cumhuriyette sanat yazısı yazan sevgili arkadaşımın davetiyesine katık oldum.

katılımcılar müthişti yahu, mustafa koçgiller mi, tansa-derin mermercigiller mi, alınverin reklamlarındaki hem çingene güzeli hem ekonomist giller mi, vural gökçaylı- atıl kurtoğlugiller mi, güneri civagil mi, jet giller mi, kısacası kimi ararsanız orada. davet nitelik itibari ile öyle şaaaaşaaaalı bi şi diil. bi hangarda ayakta durup, açık büfeden yemek yiyosunuz. yemeklerde gayet mütavazi... ama mütevazi olmayan nedir? ayakkabılaaaaaaaaar!!!! tüm jetgillerin ayağında 1500 punto topuklar, genelde tabanının al kırmızısınndan anladığımız lou boutin ayakkabılar, markada marka şöleni!! benim kıyafetim ise topshop tan bir elbise ve tayt, ve derimoddan vintage görünümlü bi ayakkabı.. bu aşamada kendimi çok acındırmış olmama bakmayın, en tarz kişilik bendim!! (yani fena diildim)

neyse, gece bi şekilde geçti, biz biraz kokteylde takıldık sonra sergiyi gezdik filan falan ama bence en önemli çıkarım şu idi; "ayakkabınızın markası ne olursa olsun, 2 saat sonra kendinizi bir taşın üzerine bırakıp ayakkabılarınızdan kurtulmak için çeşitli yöntemlere başvurursunuz". gecenin sonuna doğru tüm kadınlar, biz de dahil, yamuk yumuk yürümeye, ayakkabılarımızı çıkarmaya, ya da ayak acısından yüzlerimizdeki buruşma etkisini yok etmeye çalışıyorduk!!! en son biz arkadaşımla o kadar acı içideydik ki, aramızdaki camper ayakkabılı the lunatic koşarak arabayı aldı bize getirdi. bizim ona gitmemiz sözkonusu bile değildi!!

bize yazık diil mi??

FRANKOFON KISKANÇLIĞI

şu gezegene bi daha doğsam, yine kız olmak ama mevcut durumumun tamamını değiştirmek; ingiltere de doğmak, guzel sanatlar okumak, veeee frankofon olmak isterdim. eğer bu hiç olmayacaksa, o zaman bari afrika da doğmamış olmaya şükredip, türkiye de doğmak ve frankofon olmak isterdim. yani diğer bir deyiş ile, eğer hiç bi şi değişmeyecek ise ve herşeyim aynı kalacaksaydı bile bari frankofon olsaydım!!

fransızcayı şöyle anadilim gibi konuşsam, ingilizceyi nasıl olsa öğrenirdim- zaten teoride herkes ingilizce biliyor maşallah, cv lerine yazıyorlar ingilizce çok iyi die, sonra konuşmaya gelince gak guk gak guk, bi türlü gitmiyo o da ayrı mesele- neyse ana konu benim frankofon olmaya özenir durumum. bu özentimi çocuğum olsa, onu saint joseph e gönderek tatmin eder, kendisinin kadiköy sokaklarında cirit atmasına göz yumardım.

velhasıl bu fransızca işi olmadı, tabii sadece bu zamana kadar, hiçbir şey için geç değildir lafı var ya!!! ben bu lafa gıcığım, valla o kadar çok şey için çok geç oluyo ki, bi de bu lafı afıran kişiye paye veremeyeceğim!!

bakın mesela şöyle bir şarkı döner;
Ma techno-délire psychédélique
Apocalyptico-dramatique...

yani ne diyo;

ma tekno deliiğğrr fizedeliqqq
apocaliptiko dramatiqqq
liliiiiiiiiiii

işte gördüğünüz gibi dildeki ahenge ve uyuma ve estetiğe ve seksiliğe bakınız...(anlamı ne bilmiyorum ama bu ahengin yanında anlam hiç kalır)

ben kıskanç bir frankofon hayranıyım ve lütfen bunu anneme söylemeyin., yoksa şöyle der :
"ee kızım, biz seni memur halimizle kolejlerde okuttuk, nankörlük yapma bakiim!"

"anne, saint josph de kolej, izmir de de vardı, keşki beni memur halinizle orada okutsaydınız!!"

not: küstahlığımın şakalardan ibaret olduğunu dikkate alarak bu yazıyı tekrar okuyunuz, evde annelerinize kafa tutmayı denemeyiniz".