akşam baktım federer önde gidiyor
sabah kalktım del potro kupayı öpüyor...

:(:(:(:(:(:(

11B

içinde bulunduğumuz günlerde istanbul, 11.bienale ev sahipliği yapıyor. çeşitli ülkelerden sanatçılara mantılar açıp, börekler pişiriyor, sosyetik konuklara şaraplar ikram ediyor, yerlilere ise meyve suyu yanına kuru pasta veriyor.

saçmalık bi yana, gerçekten güzel bir atmosfer var. geçtiğimiz çarşambadan beri çeşitli açılışlar, partiler vs etkinlikler dolu dizgin sürüp gidiyordu. şimdi ise artık sergi gezme zamanı. öncelikle eğer dünya siyaseti, politika gibi konulara ilgi duyuyor iseniz bu seneki bienali ziyaret ediniz. eminim hoşunuza gidecek bir gün geçireceksinizdir. ben de ucundan kıyısından sanata meraklı bir kişi olarak kendim için gitmeyi planladığım sergileri şöyle bir sıralıyorum. ama bu konuda gerçekten bir şeyler bilmek isterseniz dün radikal de yer alan ahu antmen yazısına şuradan bakabilirsiniz.

* bienal'in ta kendisi
* istanbul modern'de sarkis sergisi
* sabancı müzesi'nde beuys sergisi
* santral istanbul'da yüksel arslan sergisi
* galerist'de craig martin-craig sergisi
* yapı kredi'de Olga Chernysheva sergisi
* siemens sanat'da ‘Viatico: Yolluk’ sergisi

işte eğer ki bayramda- seyranda, yağmurlu haftasonlarında, güneşli pazar günlerinde, arkadaş baskısı ile, her ne neden ile olacaksa olsun bunlar güzel sergiler gibi sanki, olabilir, mümkün, hayırlısı, kısmetin önüne bi şi geçmez, gideceğiniz varsa gidersiniz elbet..

ne haftasonu ama..

bu hafta sonu gelişen spor olaylarına yarı bilerek yarı bilmeyerek seyirci kaldım:

öncelikle ispanya- türkiye basket maçını bilerek ve farkında olarak zamanında tv karşısına geçerek seyrettim ve iyi ki de etmişim, zira süper heyecanlı bir maçtı. son anda bizim yaptığımız blok sayesinde ispanyolların sayı yapamaması kısmı, tam kendi kullandığınız arabada bir kaza atlattıktan sonraki kalp atışı derecesinde heyecanlıydı. yarın akşamki maçı heyecanla bekliyorum. içimden bir his şampiyon olacağımızı söylüyor!!!

bugün ise tesadüfen yakaladığım "dünya atletizm finali" adlı etkinlik vesilesi ile- ki bu tanımda bir spor olayı olduğundan haberdar diildim- ussain bolt u 200 metrede koşarken seyretme fırsatım oldu. kendisi çok yorgunmuş o yüzden sadece 1.oldu, dünya rekoru neyin kırmadı. ayrıca vlasic in de rekor denemelerine şahit oldum, o da rekor kıramadı ama şampiyona 1.si oldu ve sonrada disko kraliçesi oldu, bir de bayanlar 3000 m de mesereti seyrettim, kendisi hayran olunacak bir disiplin ve başarı öreneği vs vs.

e sonra bi de belki us open da iyi bi şi yakalarım die eurosport u bi açtım ki federer djokovic maçı daha yeni başlıyo yani şu an- yani bunu yazmaktan 5 set oyun kaçırdım bile. vay be dedim ne şanslı bi gece.

ayrıca esas tenis ile ilgileniyor iseniz şuraya tıklayın ve serena nın clijters karşısında nasıl diskalifiye olduğunu seyredin. sinirden beyni oynayan serena, yandaki zavallı japon hakeme bi çıkışıyo, bi kızıyo, elini beline koyup kadına "seni dışarıda feci dövücem sefil japon, ben kimim sen biliyo musun" tarzında bi bağırıyo. sonunda bu küstah davranışları sonucu yarı finalde diskalifiye olup ablasının öcünü alamıyor.

işte böyle sevgili gezegen sakinleri. kah bilerek ve isteyerek, kah bilmeyerek ama çok sevinerek tanık olduğumuz spor olayları bu hafta sonu böyle gelişti. yarın maalesef pazartesi. buradan sizlere bob geldof tan bi kuple sivuple;

Tell me why?
I don't like Mondays.
Tell me why?
I don't like Mondays.
I want to shoot
the whole day doooooooooooooooooooooooooooooown.

CASH

bugün johnny cash in ölüm yıldönümü. daha önce şu yazıyı buraya döktüğüm için ayrıca uzun bi şi yazmıycam. işte o yazıda şu yazı.

kendisini buradan anıyorum ve hala walk the line filmini seyretmemiş olduğumu belirtmek istiyorum. aslında bugün seyretsem bu yağmurlu günde süper anlamlı olabilirdi. belki de ederim, hayat sürprizlerle dolu diil mi?? ben bi film salonu sahibi olsam bugün walk the line ı gösterime koyardım :)

şu düşünce çok doğrudur ki "cash bir şarkıyı cover ladıktan sonra o şarkı artık onun şarkısı olur". mesela neredeyse personal jesus bile...

ben the mercy seat şarkısını çok severim. nick cave in şarkısı olmasına rağmen de cash onun hakkını daha iyi verir bence. işte şarkıda şöyledir;

A life for a life
And a truth for a truth
And anyway there was no proof
But I'm not afraid to tell a lie.
And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I'm yearning
To be done with all this measuring of truth.
An eye for an eye
And a truth for a truth
And anyway I told the truth
But I'm afraid I told a lie.

is this it?

aslında buraya yazacak kadar zerre değeri olmasa da, nefretimi kusmadan duramadım. hani şu 90 ların uçan kuşu affetmeyen zampara mankenlerinden yaş- ar alptekin adında birisi var ya, hah işte o.. ne olmuş biliyo musunuz? koyu müslüman!! yani buna diycek bi şi yok tabii herkes istediğini olsun da noolur evinde olsun. kendisi feci bir karakter olup çıkmış! gençlere doğru yolu göstermek için üzerinde parlak sim ile "5 vakit namaz" yazan t-şörtler satıyomuş. açıkçası ben düşüneceğimi bilemedim. fazla da ileri gitmek istemem ama bana riyakarca geliyo.

daha da önemlisi ve esas ileri gitmek istediğim şey şu; dün akşam yine ben sabbb'a tümer e takılmışken kendisi de konuk iken dedi ki; "bu hayatta en sevdiğim varlık önce allah, sonra annem ve babam ve sonra da kızım. neden kızım son sırada biliyor musunuz? çünkü ona bi şi olsa tekrar bi çocuk yapabilirim ama anne ve baba tektir". şimdi bu gerçek, şaka filan diil. bi de bi de şööyle dedi; "bu hayatta en imrendiğim kişi başbakanımız, ve haci bilmem ne efendi .... vs". siz bu insanın çocuğu olsanız ne yapardınız? binlerce şükür ki diilsiniz :) ya da küçük kız bu yazıyı okuyosan annenin yanına git, benden söylemesi.

işte derin bir psikanalize gerek kalmadan yapabileceğimiz bir karakter tahlili!! herkes kendisi içinden küfretsin, ben burada seviyeyi koruyayım :)

velsahıl sevgili medeni azınlık, biz ister açılalım, ister saçılalım, ister saçımızı başımızı yolalım, imreneceğimiz kişileri bilmediğimiz sürece bize gezegenin bu topraklarında huzur yok!!!

bu filmi biliyor musunuz? bu filmin müziklerini biliyor musunuz? bilmiyorsanız belki bilmek istersiniz. bu post için fimin bilgilerine girdiğimde tarihinin 1991 olduğunu gördüm. vay be dedim 18 sene önce... ben bu filmi 18 sene önce seyretmemiş olabilirim ama en kötü ihtimal ile 15 sene önce seyretmişimdir, ki bu da hiç fena diil. hakettiği başarıyı elde edememiş bir film olarak değerlendiriliyor film çevrelerince, benim de hatıramda kalan müthiş bir distopya filmi olduğudur. ben bu film ile nasıl tanıştığımı hatırlamıyorum, film müziklerinin olduğu cd bana nasıl geldi onu da bilmiyorum. önce cd geldi sonra fimi mi seyrettim, onu da bimiyorum. daha önce de söylediğim gibi b..ktan bir hafiza var bende.

ama herşey bir yana bu filmin müzikleri müthiştir, bakın şarkı listesi şöyle;

1. Graeme Revell: "Opening Theme"
   
2. Talking Heads: "Sax and Violins"
   
3. Julee Cruise: "Summer Kisses, Winter Tears"
   
4. Neneh Cherry: "Move With Me (Dub)"
   
5. Crime and the City Solution, "The Adversary"
   
6. Lou Reed: "What's Good" (Reed)
   
7. Can: "Last Night Sleep"
   
8. R.E.M.: "Fretless"
   
9. Elvis Costello: "Days" (Ray Davies)
   
10. Graeme Revell: "Claire's Theme" (Revell)
    
11. Nick Cave and the Bad Seeds: "(I'll Love You) Till the End of the World"
    
12. Patti Smith and Fred "Sonic" Smith: "It Takes Time" (Smith, Smith)
    
13. Depeche Mode: "Death's Door"
    
14. Graeme Revell: "Love Theme"
    
15. Jane Siberry and k.d. lang: "Calling All Angels"
    
16. T-Bone Burnett: "Humans from Earth"
    
17. Daniel Lanois: "Sleeping in the Devil's Bed"
    
18. U2: "Until the End of the World"
    
19. Graeme Revell: "Finale"
    

gördüğünüz gibi yok yok. hemen hemen tüm sevdiklerim bir arada :) damar bir cd işte, çok karanlıktır, öyle her zaman dinleyemezsiniz. dinlediğinizde gerçekten dünyanın sonu geldi sanırsınız. arka arkaya gelen tüm şarkılar birbirini bütünler. hiçbirisi tek başına orada değildir. yani bir atmosfer sözkonusudur. çok yağmur yağarken camın önüne geçip dünyanın sonunun nasıl olacağını hayal ederek dinlersiniz.

filmin esas şarkısı olan U2 nun ve nick cave'in ayrı ayrı söylediği farklı şarkılar olan "until the end of the world" duyduğum en güzel şarkılardan ikisidir. U2 o zamanlar gerçek U2' ydu tabii, şu an ki naylon U2 değildi. şimdi bu saçmalıkları neden yazdın derseniz; 1- bu şarkıyı bugün dinledim, 2- u2 konserine gidenler ve onların hakkında yazanlar vardı, 3- bir distopyanın içinde olasım var, 4- bu blog işleri zaten bu tür geyikler için değil mi?

nick cave in şarkısı işte bu; http://fizy.com/s/13g1iv

u2 nun şarkısı da işte şu; http://fizy.com/s/138nhy

kızları öpüp, sonra kalplerini kırıp sonra da "sanki dünyanın sonu gelmiş gibi davranıyorsun" diyen erkeklerin şerefine!! hop

bizi topukları ile döveceklerdi!

daha öncede belirttiğim üzere şehrimizde bienal etkinlikleri tüm hızı ile "start" aldı. yarışmanın 1.gününde sosyetik ve kremdelakrem katılımcı grubu koç ailesinin verdiği davete katıldı. davet antrepoda gerçekleşti. hem master öğrencisi, hem maaşlı çalışan, hem indis, hem moda blogger ı, hem sanat hayranı, hem müzik böceği, hem aşk kelebeği bendeniz de oradaydım. nokta. tabii ki benim oradaki kitle ile uzaktan yakından bi alakam yoktu ama cumhuriyette sanat yazısı yazan sevgili arkadaşımın davetiyesine katık oldum.

katılımcılar müthişti yahu, mustafa koçgiller mi, tansa-derin mermercigiller mi, alınverin reklamlarındaki hem çingene güzeli hem ekonomist giller mi, vural gökçaylı- atıl kurtoğlugiller mi, güneri civagil mi, jet giller mi, kısacası kimi ararsanız orada. davet nitelik itibari ile öyle şaaaaşaaaalı bi şi diil. bi hangarda ayakta durup, açık büfeden yemek yiyosunuz. yemeklerde gayet mütavazi... ama mütevazi olmayan nedir? ayakkabılaaaaaaaaar!!!! tüm jetgillerin ayağında 1500 punto topuklar, genelde tabanının al kırmızısınndan anladığımız lou boutin ayakkabılar, markada marka şöleni!! benim kıyafetim ise topshop tan bir elbise ve tayt, ve derimoddan vintage görünümlü bi ayakkabı.. bu aşamada kendimi çok acındırmış olmama bakmayın, en tarz kişilik bendim!! (yani fena diildim)

neyse, gece bi şekilde geçti, biz biraz kokteylde takıldık sonra sergiyi gezdik filan falan ama bence en önemli çıkarım şu idi; "ayakkabınızın markası ne olursa olsun, 2 saat sonra kendinizi bir taşın üzerine bırakıp ayakkabılarınızdan kurtulmak için çeşitli yöntemlere başvurursunuz". gecenin sonuna doğru tüm kadınlar, biz de dahil, yamuk yumuk yürümeye, ayakkabılarımızı çıkarmaya, ya da ayak acısından yüzlerimizdeki buruşma etkisini yok etmeye çalışıyorduk!!! en son biz arkadaşımla o kadar acı içideydik ki, aramızdaki camper ayakkabılı the lunatic koşarak arabayı aldı bize getirdi. bizim ona gitmemiz sözkonusu bile değildi!!

bize yazık diil mi??

FRANKOFON KISKANÇLIĞI

şu gezegene bi daha doğsam, yine kız olmak ama mevcut durumumun tamamını değiştirmek; ingiltere de doğmak, guzel sanatlar okumak, veeee frankofon olmak isterdim. eğer bu hiç olmayacaksa, o zaman bari afrika da doğmamış olmaya şükredip, türkiye de doğmak ve frankofon olmak isterdim. yani diğer bir deyiş ile, eğer hiç bi şi değişmeyecek ise ve herşeyim aynı kalacaksaydı bile bari frankofon olsaydım!!

fransızcayı şöyle anadilim gibi konuşsam, ingilizceyi nasıl olsa öğrenirdim- zaten teoride herkes ingilizce biliyor maşallah, cv lerine yazıyorlar ingilizce çok iyi die, sonra konuşmaya gelince gak guk gak guk, bi türlü gitmiyo o da ayrı mesele- neyse ana konu benim frankofon olmaya özenir durumum. bu özentimi çocuğum olsa, onu saint joseph e gönderek tatmin eder, kendisinin kadiköy sokaklarında cirit atmasına göz yumardım.

velhasıl bu fransızca işi olmadı, tabii sadece bu zamana kadar, hiçbir şey için geç değildir lafı var ya!!! ben bu lafa gıcığım, valla o kadar çok şey için çok geç oluyo ki, bi de bu lafı afıran kişiye paye veremeyeceğim!!

bakın mesela şöyle bir şarkı döner;
Ma techno-délire psychédélique
Apocalyptico-dramatique...

yani ne diyo;

ma tekno deliiğğrr fizedeliqqq
apocaliptiko dramatiqqq
liliiiiiiiiiii

işte gördüğünüz gibi dildeki ahenge ve uyuma ve estetiğe ve seksiliğe bakınız...(anlamı ne bilmiyorum ama bu ahengin yanında anlam hiç kalır)

ben kıskanç bir frankofon hayranıyım ve lütfen bunu anneme söylemeyin., yoksa şöyle der :
"ee kızım, biz seni memur halimizle kolejlerde okuttuk, nankörlük yapma bakiim!"

"anne, saint josph de kolej, izmir de de vardı, keşki beni memur halinizle orada okutsaydınız!!"

not: küstahlığımın şakalardan ibaret olduğunu dikkate alarak bu yazıyı tekrar okuyunuz, evde annelerinize kafa tutmayı denemeyiniz".

kitabım geldi ama unutuyorum da!!

kütüphanem kitap ile dolsa taşsa da, okuma hızım ona yetişememekte.. ama bu aralar- aman da şeytan kulağına kurşun- bir okuyasım var, bir okuyasım var sormayın gitsin. sabah yarım saat erken kalkıyorum kitap okuyorum. akşam işten çıkıp eve gidip kitap okuyorum filan da falan. ayrıca geçtiğiimiz haftasonu paso kitap okumanın yanında yeni kitaplar da edindim.

huy olarak bir yazara başladım mıydı tüm kitaplarını edinip okuma takıntım olduğundan, bu aralar j.d.salinger dönemindeyim. son dönem bu takıntıma maruz kalan diğer yazarlar julian barnes, ian mcewan, alain de button, nick hornby idi. hepsini hiç sıkılmadan bir çırpıda okuyuverdim :) gelecek için yeni kurbanım ise walter benjamin olacak... (aman aferin!)

şimdi sanki çok havalı havalı yazdım yazarları, kitapları diye beni kınamayın, esas problemimi söylesem bu havalı tutumumun söndüğünü göreceksiniz. sevgili dünyalılar, ben okuduğum kitapları unutuyorum!!! geçen gün kütüphanenin karşısına geçtim, ve "okuduğum kitaplar" bölümündeki kitaplara göz gezdirdim, ve çoğunun konusunu dahi hatırlayamadığımı gördüm. yani psikopata bağlayıp her yıl tüm kitapları tekrar mı okuyacağım, yoksa okuyup okuyup okuyup hatırlamamaya devam edip anın tadını mı çıkaracağım, not mu alacağım, kitaplar ile ilgili vücuduma dövmemi yaptıracağım. of da of, puf da puf... hafizası kuvvetli insanlara gıpta ediyorum. mesela şöyle diyebilirler:" 1997 yılında okumuş olduğum otobanda tavşan koşusu adlı romanda yer alan sally karakterinin beyaz tavşan ile bakışması şöyleydi de böyleydi...." (uydurma kitap bu)

not: şu an aşkın antideprasan durumu ile ilgili bir kitap okuyorum- salinger diil ama olsundu. "öldüren cazibe" ne biliyor musunuz? zıt kutupların, aynı hobilere sahip olmayanların önceleri birbirlerini çekici bulması ama sonraları ortak zevkleri olmaması sebebi ile birbirlerine tahammül edememeleri. çok sevdim bunu. yani zıt kutuplar daha iyi anlaşır diye bi şi yok, benzer zevkleri olan ve ortak hobi-beğeni-nefret-hoşnutsuzluk- müzik-film- gezi- kitap beğenileri olanlar her zaman daha süperdir :) ben de hep bunu savunmuşumdur, en azında beni haklı çıkaran deneyler yapıldığını görmek gurur verici :) ho hoooooooyt

bu hafta

güzel bir hafta başlıyor sevgili gezegen sakinleri. eylül zaten hep güzeldir demiştik ya işte bunu doğrulayan nitelikte..

neler mi oluyor? bu hafta hem basketbol maçları başlıyo, hem amerika açıkta sona doğru yaklaşılıyo, hem bienal başlıyo, bienal başlıyo die başka bi sürü yerde bi sürü başka şey başlıyo, ian mcewan ın yeni kitabı çıktı, hava hep yağmurlu olacakmış... olacak da olacak... durum bu seviyededir.

not: bayanlar tenisinde en sevdiğim ikili williams kardeşler sürünüyo da sürünüyo. onları hiç böyle görmemiştim. venus dün sevimsiz clijters a yenildi, serena da geçen ay canada daki turnuvada dementieva ya feci yenilmişti. bakalım amerika açıkda ne yapacak. bi de bi de erkeklerde federer ağlamasın, kupayı hep o alsın :)

duyuru

ingilizlerin kült dizisi "dr.who" bu akşam cnbce de 21:00 da yayınlanmaya başlıyor. hem de iki bölüm arka arkaya olacakmış. nip tuck ın pazar akşamlarını heyecanlandırdığı zamanlardan sonra, "dr" who" lu pazar akşamlarından ben şahsen ümitliyim. ilgilenenlere duyurulur.

hayko

maalesef feci bir saba tümer programına takıldım ama nedeni hayko cepkin in konuk olması. müzikal olarak atıp tutacak kadar bilgi sahibi değilim lakin onu seyrederken düşündüm de bu ülkede daha çok hayko cepkin olmalıydı, daha çok farklı ve tekil insan olmalıydı, bir sürü değişik yaşam tarzı ve bunun yaşama yansıması olmalıydı, böylece hem kopya kopya kopya kişilikler ve görünümlerden kurtulur hem de hoşgörülü olmayı öğrenirdik.

sevgili dünyalılar son yıllarda öğrendim ki hoşgörü önemli meziyet, bir çok şeyi de çözüyor. insanları dinleyip anlamadan dertleri nedir öğrenmeden kapıları kapayıp bir de üstüne yargılamayı başladınız mı işte yanlış bir yola sapmış oluyorsunuz. ben bundan kaçınıyorum ama tam tamına başarılı mıyım? henuz diil.

not: saba tümer in bu kadar başarısız bir programcı olup bunun tersine bi o kadar da ünlü olması ilginç. bir zeka pırıltısı olmalı ama ben göremiyorum. kötü sorular, kötü bağlamalar, kötü muhabbetler, kötü kahkaha..bir de feci kiyafetler... hoşgöremedim bakın!!!

duyuru

nick cave in yeni kitabı bunny munro'nun ölümü bugün çıktı. ayrıca kendisi kitabı cd ye de okumuş bulunuyor.

MÜTHİŞ NAZİ HANS LANDA

eveet, sonunda beklediğim an dün gece geldi ve "soysuzlar çetesini" görme şansını yakaladım :) tabii ki her zaman olduğu gibi, sadece amatör bir film izleyicisi olarak bi şeyler söyleyebilirim. öncelikle ben çok beğendim. tarantino filmlerini izlerken ben bi hikaye takip edip ona kendimizi kaptırmanın doğru olmadığını düşünüyorum. yani bu ne demek? mesela soysuzlar çetesi bir nazi- yahudi filmi değildir. bu konu üzerine kurulmuş fantastik bir filmdir. en azından ben öyle seyrettim. zaten tarantino da bence bizi hep bu duyguya hazır tutuyor. mesela soysuzlar çetesini tanıtırken birden bire pulp fiction ya da death proof da da olduğu gibi, çitonk diye bir yazı geliyor ve ekran donuyor. filmden çıkıyorsunuz ve birden bire başka bir yere gidiyorsunuz. işte ben film boyunca nazi-yahudi konusuna kafayı takmadan seyrettim. ben aslında tarantinoyu seyrediyorum. onun deli aklını, hayal gücünü, birikimini, kabiliyetini, heyecanını.. bayılıyorum kendisinin zekasına :)

en en en etkilendiğim şey hans landa (christoph waltz) oldu. filmin 1.bölümünde hans landa ile fransız çiftçinin diyaloğu benim için filmin tümüne vereceğim notu belirlemişti bile. son zamanlarda oyunculuğundan bu kadar etkilendiğim birisi olmadı hatırladığım kadarı ile... ne kadar nazik, ama bi o kadar da stres dolu, ne kadar güler yüzlü ama bi o kadar da korkunç, ne kadar güzel fransizca konuşuyor ve bi o kadar da ingilizce ve italyanca ve almanca vesaire vesaire... bu aktörü daha önce seyretmemiş olduğuma üzüldüm açıkçası.

filmdeki tüm diyaloglar çok zekice ve beni her seferinde fetheden dialoglardı. bu da tarantinonun marifeti tabii ki.

görsel olarak da dramatize edilmiş ölüm sahneleri, kostümler, kamera hareketleri, dekor hepsi çok çok marifetli ellerden çıkmıştı.

brad pitt e de geleyim, çünkü sanki bu filmin en iyi oyuncusu gibi lanse ediliyor- ki bence hans christoph waltz'dur- kendisinin allah vergisi bir aksan kabiliyeti var nazar değmesin ve bu meziyet ile de çok etkili olabiliyor. soysuzlar çetesinde de öyle... bence kendisi bu filmde, müthiş yoğun çalışılmış bir karakter yaratma başarısına imza atabilir.

işte böyle sevgili dünyalılar. insanın zekisi bi başka oluyo (diyerek büyüüüüük bi laf ediyim). benim de onlara zaafım oluyo. hadi hayırlısı..

NOSTALJİ KÜLTÜRÜ

niyet etseydim bir lisans daha bitirmiş olacaktım, 4 senedir bir master yapıp btirmeye çalışıyorum. artık neyseki sonuna geldim. geçen gün bir ödev üzerinde çalışırken de postmodernizm ile ilgili bir çok şey okumak zorunda kaldım. şu an içinde bulunduğumuz yaşam biçimi postmodernizmin ta kendisi. modern zamanlardan sonrası yani. modern zamanların her türlü esasını yıkıp yerine karmaşa, çeşitlilik, düzensizlik, kuralsızlık getiren postmodernizm. bu da piss kapitalizmin bir ürünü işte. bu sıkıcı şeylerle kafa ütülemeyeceğim tabii ki ama çok sık denk geldiğim ve kendimde de bulduğum bir öğe var bu postmodernizmde. noltalji kültürü die bi şi. yani içinde bulunduğumuz zamanlar o kadar yüzeysel, derinikten uzak, meta odaklı ki, geçmişe özlem duyuluyo. daha çok filmler üzerinden ilerliyo bu iş aslında.

ama ben kendi küçük dünyama da uyar die düşünüyorum. kendimde ve küçük dünyamda bulduğum esintilerden bazıları bakın şunlar. mesela vintage olayı. eski kıyafetler ve eski eşyalara olan beğeni, onlardan edinme isteği, 1970 ve 80 lere ait modalar ve trendlere özlem, radyo dinleme merakı, tv den nefret etme, sinemada film seyretme, romantizmden hoşlanma, modern sanata karşı olan beğeni, kendi çektiğim fotoğrafları modern foto programlarında eski efekti ile oynama merakı filan falan. çevreye de bakarsanız mesela plak merakı, plak pazarları, özellikle facebookta yer alan bazı etkinlik ve mekanların tanıtım fotolarının 1970 ya da 80'lerden kalma kareler ile süslenmesi ve bu şekilde temsil edilmesi...

heeey, çocuklaaaar, biliyormusunuz ki siz postmodern zamanda noltalji kültürü hastalığına kapılmışsınız, pek tabii ki ben dee..

hey, dünyanın tüm kaybedenleri!
yalnız değiliz

here comes the rain again

işte bugün teorik olarak sonbaharın ilk günü ve pratikte yağmur yağdı!! eğer 1 aralık da da kar yağarsa o zaman mevsimlerin aylar üzerinden dağılımı bayağı bir gerçeklik kazanabilir. şimdilik bugün yağmur yağmasını hoş bir tesadüf ve sürpriz olarak dimağlarımızda saklayalım.

eylül güzel bir aydır. kavurucu sıcaktan sonra içilen buzlu sudur :) , sinemadır, sokaklarda gezme, yağmurda yürümedir, akşamları mont, gündüzleri pantolon, sabahları hırkadır, akdeniz de tatildir, yanık tendir, barlara gitmeye başlamaktır, yeni kıyafetlerdir, moda dergileirnin kalın sayılarıdır, ürpermektir, sarıdır, iki senede bir bienaldir, robinson ziyaretlerinin başlandıcıdır, kadıköy de alacakaranlıkta yürümekdir, son Moda günleridir, nestcafe ve kitaptır, açık ayakkabı ile dışarı çıkıp ayakların ıslanması kalın bluzla dışarı çıkıp öğle saatinde sıcaktan bunalmaktır, biraz hüzün, biraz karanlıktır, değişimdir....

işte harikadır! hoşgelmişsin sonbahar, seni çok özlemiştim :)

alınverinalınverinalınverin

şu yerlerde sürünen ekonomimizi -güya- şahlandırmak için yeni bir reklam kampanyası var; alınverinalınverin.. yani neresinden tutmalı bilemiyorum. benim hoşuma gitmeyen 2 şey var. bunlardan biri reklamın formülasyonu, ikincisi de reklamın verdiği mesaj.

fromülasyon dediğim şey, cehaletim sebebi ile muhtemelen yanlış dediğim bir şey ama olsundu nihayetinde serdar erener ile bir münasebetim olmamasına verin :) ben bu reklamı seyrettikçe ya da dinledikçe, trt spikerlerinin, doğru vurgulamanın, fonetiğin, noktalama işaretlerinin, aksanın, yani ağzımızdan çıkan tüm seslerin ne kadar önemli olduğunu fark ettim. bu reklamlarda kendi alanlarında önde gelen karakterler çiçekçi teyze, bakkal amca, jön simitçi filan olmuşlar, uzun uzun konuşuyor, ezberledikleri metinleri f(p)ırtlatıyolar. yani ne diyeyim, hepsi feci ötesi. ne vurgulama doğru, ne tonlama, ne akıcılık var ne de doğru telaffuz. benim dinledikçe kulağım tırmalanıyor, çaat nerede çıkarlarsa kapatıyorum..

reklamın verdiği mesaj ise daha da vahim. koca koca koccccaman türkiyenin ekonomisi bizim sakız, gül, simit ve oyuncak almamıza mı kaldı. vah halimize. koca koca kocccaa devlet de herhalde koltuğuna oturmuş, bizim bakkal, çiçekçi ve simitçi arasındaki koşuşturmamızı ve ekonomiği bu şekilde canlandırma çabalarımızı laurel hardy seyreder gibi seyrediyor (yani şöyle ki siyah beyaz insanlar hızlı çekimde bir simitçiye bir çiçekçiye bir bakkala gidiyor, bu arada bir dişliye ipler ile bağlılar, onların yarattığı enerji elektiriğe dönüşerek kocaman ekonomi çarkını kıpırdatmaya çalışıyor). yahu devlet baba, şekerim, bak ne diycem, sen benim maaşımdan zorla aldığın vergileri biraz hafiflet bak ben neler alıcam. ööle sakız, simit filan devede kulak kalır. ayrıca sana inat diil mi. almam almam!! sen önce bi ver sonra alırsın..

herşeyi bizden beklemeyin ayol biraz da siz bu dünya malına yönelik bi şi yapın, hep öbür dünyaya hep öbür dünyaya çalışıyorsunuz. aşkolsun !!!

kardeşin kardeşe ettiği

bi tane hemcinsim kardeşim var. kendisi ile hayatımızın çoğu kavga ederek geçmiştir. özellikle küçükken, yaş farkı daha bi kendini gösterdiği zamanlarda, birbirimizden hiç mi hiç hoşlanmadığımız çok zaman olmuştur. zaten benim küçük yaşta yatılı okula gitmem ve sonrasında hep yatılı okumam sebebi ile de oldukça uzun bir süre birbirimizden uzak kalmışızdır. büyüdükten sonra ise arkadaşlık kıvamında düzeyli ! ve çok hoş bir ilişkimiz olmuştur. kardeş çok özeldir ve iyiki de tek çocuk olmamışım. kardeşimle defalarca kez kavga etmiş defalarca kez barışmışımdır ama bu annem ve babam dışında başka kimseyi etkilememiştir. sonuçta bizim gibi ölümlülerin kavgası kimi etkileyebilir ki?

ama işte noel ve liam galagher kavga edince, bu iş büyük bir kitleyi etkileyebiliyor. haberin detayı için buraya tıklayın . oasis in bir türlü birbiri ile geçinemeyen iki kardeşinin kavgaları yüzünden grup dağıldı hem de bir konser arifesinde, hem de daha yapmaları gereken başka konserlerde varken. bu sorumluluğu göz ardı etmek ne demek? bence iki adet büyük büyük büyük kocamaaaaan ego demek! bu olay ilk kez olmuyor tabii, daha önceleri de ukala ve snop olduğu bilinen küçük kardeş liam gruptan ayrılmış ve yerine kara kaşlı kara gözlü (gözleri kara değil ama lafın gelişi) ağabeyi noel, tüm zorlukları göğüsleyerek vokal görevi üstlenerek grubu devam ettirmeye çalışmıştı. hatta gruptan ayrıldığı günün yine bir konser arifesine gelmesi sebebi ile liam konseri balkondan izlemişti. yani ağabeyin yerinde olsanız naparsınız? ben olsam kardeşimi bi güzel pataklarım :) küstahlığın böylesi!

şimdi belli ki artık küçük kardeş ağabeyi o kadar delirttiki, akıllı -uslu- karizmada kardeşine yaklaşamamış ağabey kapıyı vurup gitti.

şimdi bi de diğer grup üyelerini düşünün, kardeşler kavga etti grup dağılsın, kardeşler kavga etti vokalist değişsin, kardeşler barıştı grup toplansın, liam ağlıyor grup onu güldürmeye çalışsın, noelin çişi geldi grup onu tuvalete götürsün! ben grubun yerinde olsam "hay sizin gibi kardeşlere başlarız" diyip çekip gider, kardeşlere manevi tazminat davası açar, kendime kan bağı olmayan üyelerden oluşan bir takım kurardım :)

buradan noele bildik bir şarkı gönderiyorum :)

Cos all of the stars
Are fading away
Just try not to worry
Youll see them some day
Take what you need
And be on your way
And stop crying your heart out

özgürlük mü gelecek mi

son zamanların en gözde konusu bireylerin özgürlüğü. herkes özgür olmak istiyor. kimse bir şeylere bağlı kalmak istemiyor. kimse hayatına başkalarının karışmasını istemiyor. malum artık hayat şartları o kadar kolay ki, herkes kendi başına hayatını idame ettirebilecek durumda. tabii özgürlüğün birinci kriteri ilişki durumları dolaylı ikinci kriteri ise para. insanlar özellikle uzun süreli ilişkiler yaşadıktan sonra özgür kalıyorlarsa bir daha onu bırakmayı hiç istemiyorlar. karışan yok görüşen yok suçluluk yok, hesap verme yok yok da yok. bunun karşılığında ne var? bir bağlılık durumu, verilen sözler, kısıtlanan hayatlar, heyecansız geçen günler, formaliteler, başını alıp gidememeler... ben şuna karar verdim ki özürlüğümüzün büyük bir bölümünden vaz geçebilmenin en önemli nedenleri gelecek kaygısının minimuma indirilmesi, güvende olma duygusu ve yalnız kalma korkusu. bir elin nesi var iki elin sesi var durumları.

özgürlük o kadar güzel ki onu elde etmek o kadar zor ki onun tadı o kadar nefis ki sanki hiçbir şeye değişilmez gibi geliyor amaaaa bir de gerçekler var, gelecek, yanızlık, yaşlılık, hastalık, zor günler filan falan.. neden illa hep hayatımızda iki yol var ve hangisini seçersek seçelim ikisinin de iyi ve kötü yanları var? neden seçtiğimiz yol hep hep en avantajlısı olamıyor? illa bizi zorlıycaksınız di mi? düşünmek zararlı bi iş.... velhasıl ben şimdi için şimdi mi yoksa gelecek için şimdi mi durumları için ne yapılması gerektiğini bir türlü çözemedim.

not: sanki ilişkiler baş belasıdır demişim gibi anlaşılmasın, aşk en güzel şey ama ömrü bir ömür olmayabilir :)