phoenix- ARİZONA

dün oturdum, yok yattım, yok aslında yarı oturdum yarı yattım,- ver bakalım semra hn şu dvd'yi dedim, köprüden geçtim- yok yok öyle olmadı ... aslında şöyle oldu gerçekten de yarı yattım. evde semra hn olmadığı için dvd yi kendim koydum ve play'e bastım. işte sonunda "crazy heart" izlenmeye hazırdı. tabii ki her sağlıklı kadın gibi ben de yıllar yılı- kendisi gençken de, orta yaşlı iken de, orta yaş üzeri iken de- jeff bridges'i çok beğeniyorum. ağzım açık seyrediyorum. kendisi gerçekten çok iyi bir iş çıkarmış ve gayet ama gayet ama gayet sıradan bir senaryoyu ilgiyle izlenir hale getirmiş (tabii aktörler bu günler için var da diyebiliriz), ve yine tabii ki müzikler de çok güzeldi, ki ben zaten belkide önceki hayatımda arizona çöllerinde kement attım da country müziğini bu yüzden çooook seviyorum- bundan da şüpheleniyorum!!

ama bu filmin bende uyandırdığı başka bir dürtü ise çok daha etkiliydi. evet sevgili dünyalılar ben arizona'ya gitmek istiyorum. kahverenginin her tonunu, atları, büyük pick-up'ları (kamyonetleri), çiftlikleri, dağları- taşları, yerel barları, o barlarda çalan müzikleri, o barlarda oturan kovboy şapkalı kadınları- erkekleri, önümde buharlaşan yolları, az pişmiş biftekleri, barbeque partilerini görmek istiyorum. tabii ki gitmişken çok çok güzel kovboy çizmeleri almayı ihmal etmemeliyim. hadi bana eyvallah!! nereye mi??? gündüz düşümeeee...

stop torturing our hearts

hey siiiiiiiiiiizz, kalplerimizi rahat bırakın da keyfimize bakalım!!!

ANNE, KEŞKE.... SÜT DİŞLERİMİ... BEBEKLİK DİŞLERİMİ....

son zamanlarda aklıma düştü çocukluk dişlerim, süt dişlerim!! o kadar korkardım ki canım acıycak diye, dişler ağzımda sallanır, sallanır, sallanır ve sonunda babam o kadar gıcık olurdu ki beni sever gibi yapıp kandırır ve elindeki mendil ile dişimi tuttuğu gibi çekerdi! tabii ki de çoğunlukla acımazdı ama ben yine de yaygarayı koparırdım. biraz daha aklım başıma gelince ama hala süt dişlerim varken, kendi kendime dişime ip bağlayıp o ipi de kapıya bağlayıp birilerine kapıyı bi çektirirdim, diş kopup giderdi. eminim bu operasyonda ananenim parmağı vardı ama ben şu an hatırlamıyorum!! bu süt dişlerimi mendillerimin arasına koyar saklardım ama sonra ne yaptım bilmiyorum. şimdi ise onları göresim var. evet gezegen sakinleri süt dşlerimi görmek istiyorum. evrene mesajımı buradan gönderiyorum, bring my, bring my, bring my milk teeth baaaacccccckkkkkkk!!!

anneme not: yaaa anneeeeeeee, keşke saklasaydın beee. insan bi şi yi saklar, patik diil, eldiven diil bunlar bildiğin organım benim, atılır mı yaa oooffff!! 

herkese not: şu an paşabahçede süt dişi kutusu satılıyor, beyinler gelişti tabii, şimdiki çocuklar benim gibi ileride delirmesin, süt dişlerini geri istemesin, evreni meşgul etmesin diye şirin kutular satıyorlar. ahh beee keşkeeee!! anneee anneeeee

ennn ennn ennnn ennn harika müzik filmleri

işte enn'li bir post ile karşınızdayım. nme.com her zamanki gibi çok güzel bir derleme yapmış, bana da buraya kopyalamak kalmış!! baktım ki ben çoğunu bilmiyorum, kendime ödev verdim çoğunu seyredicem... bu arada tabii ki high fidelity'nin ilk 10'da olması harika- ki aslında konulu bir film olup müzik filmi listesine girmesi bence ayrı bir başarıdır. onun dışında ben trainspotting ve 24 hour party people'ı görmüştüm ama iştahım kabardı, bir kez daha görücem :) bu arada  konumuz en harika ilk 10 müzik filmi:
(nme aslında 50 film seçmiş ve işte hepsi buracıktaaa)

1- 24 hour party people (2002)

  

2-  anvil:the story of anvil (2008) 


3- control (2007) (joy division)













4- almost famous (2000)



5- some kind of monster (2004) (metallica)













6-trainspotting (1996)

7- quadrophenia (1979)












8- don't look back ( 1967) (bob dylan)


9- this is spinal tap (1984)

10- high fidelity (2000) 

ev sahibinizi ne kadar tanıyorsunuz?

hani ingilizce'de ev sahibine landlord deniyor ya "yuuh" diyesim geliyor. bir nevi "kölelerin sahibi", bir nevi "toprak ağası", bir nevi "lordlar kamerası"... aklıma böyle büyük büyük şeyler geliyor. ev sahibi hatta ev sahibesi demek ise daha bir güzel, şöyle ufacık tefecik tontiş bi teyze aklıma geliyor!! (ilk kez ingilizce'ye rağmen turkçe'de bir şey beğenmiş oldum, bunu da buraya çiziyorum_________.)

emlakçılar daha iyi bilir :) genelde hep kiracı kavun karpuz rolündedir, orası burası koklanır, şöyle bir elde hoplatılır, "hmmm bu iyi fena diil, bekar hiç diil, serseri hiç hiç diil, aklı başında bordrolu eleman, hemen alalım evimize koyalım" denir- gibi geliyor bana. bunun aksini hiç düşünmemiştim taaa ki bu hafta sonu bunun aksini düşünen bir arkadaşıma denk gelene kadar. tam tersi nedir? yani, ev sahibinize her ay paralar akıtırken onun iyi birisi olup olmadığını, bu parayı hak edip etmediğini ölçüp biçmektir. helal olsun vallahi de süper düşünce, bence de böyle yapmak lazım bir yer kiralarken ev sahibini kavun gibi hoplatmak, onun, çalışıp didinip zar zor kazandığınız bu paraları hak edip etmediğine bakmak lazım :)

yıllardır sefil bir kiracıyım, ne ev sahibimin yüzünü gördüm, ne sesini duydum. aracılar aracılığı ile her ay bir banka hesabına kiramı yatırdım durdum. eğer onu "iyi insanlık testi"nden geçirmek aklıma gelseydi muhtemelen şu an bu evde oturuyor olmazdım, ama neymiş sevgili gezegen sakinleri; "bu gezegende gün geçmiyor ki yeni bir şey öğrenilmesin, gezegen değil mübarek resimli dünya atlası :)"

not: eğer derseniz ki "madem çok biliyosun, ee madem de artık öğrenmiş oldun, o zaman çık o evden kendine paranı hak eden bir ev sahibi bul", ee doğru dersiniz de taşınma parasını vermek isteyen iyi kalpli bir gezegen sakini var mı????

ohhh beeee!!

hakkaten de ohh beeee!! bunu görmek içimi rahatlattı... repliklerimiz hep aynı değil mi ? "keşke burada olsaydın, keşke şimdi şurada olsaydık, keşke yaz olsaydı, keşke param olsaydı keşke keşke". yanlış anlaşılmasın ben "keşke"ye karşı bir insan değilim. hani bazı tipler var "keşke demekten hoşlanmam, pişman olmam aslaaa" diye beyannatta bulunurlar, hah bildiniz siz onları, işte ben onlardan değilim. insansak eğer ve bir çok hata- yanlış- salaklık yapıyorsak "keşke"de diyeceğiz tabii ki. dibine kadar pişman olacağız yaptıklarımızdan, hatta kahrımızdan öleceğiz- öleceksek ölellim heeyyy. mesela ben !! 

ayy neyse sevgili dünyalılar, "KEŞKE BURADA OLMASAYDIN!!" ne de güzel geldi kulağıma. hani böyle içimiz şişer, kabarıri kabarıır, sanki patlayıp her bir hücremiz etrafa sıçraycak gibi gelir yaa, yanımızdaki insan/insanlar boğar bizi, boğar da boğar. işte o zaman deriz içimizden: "hay allah tependen baksın, I wish u were not heeeeeereeeeee"

bang- bang> tek atışlık cevaplar

en sevdiğiniz yemek nedir? en sevdiğiniz şarkı nedir? en sevdiğiniz şarkıcı kimdir? en sevdiğiniz kıyafetiniz hangisi? en sevdiğiniz arkadaşınız? en son okuduğunuz kitap?? en son seyrettiğiniz film?? en beğendiğiniz film??? en beğendiğiniz yönetmen????? en sevdiğiniz anneniz en sevdiğiniz babanız en sevdiğiniz eşyanız en sevdiğiniz en beğendiğiniz en bilmemneniz!!!!!!!!!!!

böyle sorular var. insanlar birbirlerine soruyorlar, tv de soruyorlar, röportajlarda soruyorlar, birbirini tanımaya çalışırken soruyorlar... yahu bu sorular ile karşılaşınca kendimi bi salak hissediyorum. aklıma hiç bir şey gelmiyor, ya da aklıma 10 tane şey geliyor. sonra düşünüyorum yani neden tek bir şey söylemeliyiz ki? bu soruları çoğul olarak sorsalarda biz de tavşan gibi araba farının önünde dona kalmasak! ama yani herkes benim gibi değil- bunu görüyorum. bazı insanlar bu sorulara çat diye cevap  veriyor. "evet, en beğendiğim yemek lahana sarması, en son okuduğum kitap "orangotanların üreme zamanındaki cilveleşmeleri", en sevdiğim grup "the booklets", en sevdiim şarkı "if I were you", en sevdiğim yönetmen archile spoonmaker, en sevdiğim bilmem ne bilmem ne..."  

neyse . ben bu soruların cevabını bulamıyorum, bulsam da diğer sevdiklerime haksızlık etmiş gibi oluyorum. geçen gün bir blog yazarı en sevdiği albümü yazmış ve sonra da okuyuculara "en sevdiğiniz albüm nedir?" diyesormuş. herkes de çatır çatır dökülmüş, benim ki şudur benim ki budur diye. blogger içgüdüsü benim de cevap vereceğim tuttu. allah sizi inandırsın bir baktım ki 10 albüm yazmışım "kızım sen bu toplara hiç girmesen keşke, olmayınca olmuyor"  diyesim geldi kendime. diyeceğm o dur ki; allahaşkına tek atışla bizi vurup yere düşürmeyin, kurşunlar bitene kadar saydırın bari bir işe yarasın!!

bunun üzerine geçen gün uçakta kendi kendime yazdığım "tamamını sıkılmadan dinleyebileceğim albümler" notu geldi. hiç arşive bakmadan karışık düzende.. sonra buraya yazayım dedim ama baktım ki yine haksızlık olucak, bıraktım öyle listeyi, üzmedim kimseyiiiiiiiiiiii :)

chileeeeeeeekkkkkkkkkkkkkkk

pazara gittim mis misss kokulu çilekler aldım sezonun ilk çileğini yiyip ananemin öğrettiği gibi bir kahkaha patlatayım dedim guzelce kaba koydum suda beklettim suyu süzdüm sapını kopardım bir tane ağzıma attım kahkahayı atayım dedim aaaaa atılmıyor bir tane daha yedim bu da çilek mi dedim sadece kokusu var kendisi yok aman sakın almayın daha çilek koku var tat yok benden söylemesi tecrübe konuşuyor birileri bizimle oynuyor. bööööğk

aklıma bir çocukluk şarkısı geldi

pazara gidelim

bir tavuk alalım

pazara gidip bir tavuk alıp naapalım

hapur hupur yiyelim!!

(: :)

serbest çağrışım- gündelik şeyler

serbest çağrışım freud'un bir akıl kusması yöntemi ama ben bugün kendi serbest çağrışımımı yazıcam, bir kusma değil çünküm konseptli !yani:  seviyorum işteeee var mı diyeceğiiiin!!!

* dolmakalemin kağıt üzerinde kayarak yazmasını

* tam kışlık parfümün bittiğinde dutyfree civarlarında olup yazlık parfümümü satın almayı

* arabada kendi seçtiğim şarkıyı en yüksek ses ile dinlemeyi ve bağırarak söylemeyi ve herkesin bana deliymişim  gibi bakmasını

* jiddi grupların pop şarkılarını cover'lamasını (örnekse manic street preachers > umbrella)

* eski arkadaşlarımın "aklıma düştün bir arayayım dedim" demesini

* saatler sonrasında deriiiiiin bir nefes çektiğim sigarayı

* sokakta buzzzzzzzzzzz gibi bira içmeyi

* her bir etkinliğe gitme çabalarımı

* kırmızı ojeyi

* eski eşyalardan kurtulmayı, biten makyaj malzemerini- sonlanan kremleri çöpe atmayı

* kışlıkları hunharca kaldırıp yazlıkları baş köşeye koymayı

* yeni ofisimiz için- zevkine güvenilir kişi olarak- tabak çanak alışverişi yapmayı

* balkonumdaki saksılara yeni çiçekler ekmeyi

seviyorum.  

aslında tabii ki daha çok çok çok çok fazla şeyi de  seviyorum da bunlar bugünlerde beni sevmeye zorlayan şeyler... yo yo yo yoooo bir sevgi kelebeği değilim, bir polyanna hiç değilim!

 

. benden size bir b side .

. resmin içinde.

. etkisi geçene kadar .

. bu aralar .

. böyle .

||

. noktaları birleştirmece .

yani kısacası tıklayın noktalara, ulaşın şarkıya

ps: noktalar damien hirst, çizgiler indis

meraklısı için 3 günlük londra maceraları

"ayyyyy bir londra da londra, başlıycam senin londra'na!!" diyen sevgili gezegen sakinler  bu yazıyı okumasın! ki bunu anlayışla karşılayabilrim. "neden durup dururken ben londra'ya gittim" diye kendime sorarsam, kendim de bana "sıkılmıştın, bir konser macerası arıyordun, uçak bileti almak için birikmiş puanların ve birlikte takılabileceğin bir arkadaşın vardı" derim herhalde... tam olarak ben de kendimi anlamış değilim zira aslında sıfır param vardı. neyse işte tüm bu imkanlar ve imkansızlıklar bir araya geldi ben de gittim. kısa ve öz şunları söyleyebilirim:

-----sergi köşesi -----------

archile gorky-tate modern -

aslında sergiyi gezmeden önce gorky'i çok iyi bilmediğim için çok da heyecanlı değildim, ancak adam Van'lı bir ermeni çıkınca birden olay ilginç hale geldi. gorky'nin işleri çok soyut ki beni pek cezbetmez ama hikayesi çok hüzünlü. ne olduğu belli olmayan malum ermeni göçü durumları sırasında rusya'ya giden bir sanatçı, hayatının sonunu kendisini asarak getirmiş. maalesef en çok ziyaretçinin geldiği tate modern'de turklerın yaptığı soykırımdan bahsediliyor, insan kendini kötü hissediyor, noolurdu ki insanlar topraklarından ayrılmasaydı, dünya çağında başarılı sanatçılar, müzisyenler bu topraklarda büyüseydi.... neyse  merak edenler için sergi detayı şu, sanatçının kısa özeti ise şurada.

henri moore-tate britain-

henry moore'un heykellerine bakınca aslında basit formların bile çok fazla şey ifade edebileceğini anlıyorsunuz. sadece iki küçük kıvrımla en yoğun duyguyu verebilen heykeller. çok çok güzel bir sergiydi, çok meşekkatli bir iş, el emeği göz nuru, bu insanlar karşısında kendimi çok aciz hissettiğimi söylemeliyim galiba... sergi de işte burada.

chris ofili - tate britain-

nadir bulunan zeeenci ve de genç sanatçılardan biri olan ofili'nin harika ama harika ama harika işleri var yalnız tek sakıncası, her bir tuvalinde koccccaman fil b.okları var, bu durum  3 tuvalden sonra oldukça rahatsız edici olabiliyor, aslında hepsi boncuklar ve simler ile süslenmiş ama ne de olsa b.k b.ktur !!! rengarenk, eğlenceli, neşeli, yaratıcı nefis nefis !!bakınız şu linkteki resimlerde görünen yuvarlak şeyler.

irving penn- national portait gallery-

1960'lardan bu yana çekilen en güzel fotoğrafların ve vogue'un sanatçısı irving penn'in sergisi de müthişti, son 50 yıla damgasını vuran insanların portreleri... hepsi o kadar güzel çekilmişti ki adeta portlerin içinden geçip ruh hallerini görebiliyordunuz. irving penn geçtiğimiz günlerde bu dunyaya veda etti ama bence fotoğrafları bu dünyada çok uzun yıllar hayranlıkla seyredilecek. bu sergi de şuradan izlenebilir.

-konser köşesi --

giriş -- londra'ya gidiş bahanem askında royal abert hall'daki arctic monkeys konseri idi. 40 poundluk biletler çıktığı an tükenince, bizde biletlerimizi günler önce, ikinci elden çok daha yüksek bir bedel ödeyerek almıştık.

gelişme - konser günü giyindik süslendik, hiç yapmadığımız bir şi olan taksi tutma işini, o gecenin şerefine gerçekleştirdik, salona erkenden gittik, kapıda sıraya girdik, sıra bize geldi, biletleri verdik, biiiiiiiiiiiiiiippppppppppp, biletler scan edilemiyor!! amanın!!! görevli bizi ana gişeye gönderdi, ana gişedeki müdür biletlerimize baktı, "bu biletler re-print edilmiş ve ilk sahibinin adını söylemezseniz giremezsiniz" dedi, biz söyleyemedik, bizim gibi söyleyemeyen başka insanlar olduğunu gördük, mağdurlar kümesi olarak bir süre bekledik, bize yardım edemediler, dolandırılmıştık!! shooot!!

sonuç - naapsak naapsak dedik, gişede 25 pound'a bilet satılıyordu, birbirimize baktık, "bas bas paraları leyla'ya bi daha mı gelicez dünyaya" dedik (zaten başıma herşey bu avam felsefe sebebi ile geldi),  biletleri aldık, içeri girdik, ve mutlu son :) :)

arctic monkeys yirmili yaşlarının ortalarında çok genç insanlardan oluşmasına karşın, bence, çok iyi işler yapıyorlar. konserde ne  bir şımarılık, ne de seyirciye yaranma çabası olmaksızın, geldiler bangır bangır çaldılar, sürprizsiz- düz- temiz-tatmin edici bir konser kotarıp, beni çok memnun ederek gittiler, yaklaşık 3 saat yüzümde bir gülümseme ile oturdum, sevdiğim şarkıları çaldılar, baterist matt helder harikaydı, alex turner'ın lirickerine ve bestelerine diyecek laf yok, ayrıca yeni saç kesimi de çok güzel olmuştu.

diğer  köşesi - -

bunların dışında bol bol güzel yemek, bira, shoreditch, rough trade, carnaby filan da falan da hepsi yapıldı. yine gecenin kör karanlığındaki uçak ilen geri dönüldü. tabii ki kızlar çok güzel, erkekler çok yakışıklı ve herkes çok özgün ve özgürdü.

kötü not 1: bugün turkcell den aradılar, ayfon'umdan girilen internet bedeli alarm çaldırmış, ben de paradan yana şans olsa zaten puanla bilet almazdım, şimdi tel faturası ksımetsizliği çıktı. rakamı söylemiycem kimsenin dudağı uçuklamasın!! yine dolandırıldım galiba!!

iyi not 1: ikinci el biletlerimizi aldığımız seatwave bugün bize paralarımzı geri ödeyeceğini söyledi, artık tel faturasına itirazım kabul edilmezse bir kısmını ordan öderim!! pehhhhhh!

nötr not: diyeceğimi unutum

tüm sevgili dünyalılara istedikleri kadar para ve seyahat edecek kadar puan toplamalarını diler, limon satmak için pazara doğru yollanırım!!

 

 

3 gün boyunca 

yürüdümyürüdüm yürüdümyürüdüm yürüdüm 

yürüdüm yürüdüm yürüdüm yürüdüm yürüdüm 

yürüdüm  yürüdüm yürüdüm 

yürüdüm  yürüdüm 

yürüdüm 

PARLAAA! PARLAA!

uzaklardan çok uzaklardan bir şarkı gönderiyorum. and it goes ...

mücadele etmek için asker olmanıza gerek yok

ama yine de içinizde bir savaşçı olmasına izin verin,

 kahrınızdan ölmek için bir şair olmanıza gerek yok

 zaten sizi ödüren içinizdeki ufak tefek dertler,

 herkes kötü ayrılıklar yaşar

biraz acı biraz keder...

geleceği boşverin

ve 

şarkı söylemeye devam edin!!

yellow-mellow

anne-baba, ben geldim burada iyiyim. üzerime biraz ince şeyler almışım ama idare ediyorum. yağmur tabii ki yağıyor ama yine de şemsiye açacak değilim !! aslında kalkıp geldim ama az param var, yine de mutluyum çünkü bir sürü mini eteğim yanımda!! bugün bol bol sergi gezeceğim, eğer bir siparişiniz varsa tate'den filan hemen kapıp getireyim :) biliyorum babam çağdaş sanata dayanamaz, bayılır :) neyse, dışarıda sarı bir araba beni bekiyor. önce taşıdığı saksıyı trafalgar meydanına bırakacağız sonra da gezintiye çıkacağız. yok yok merak etmeyin ben kullanmıycam. yaaa eğer ben buraya iltica etsem çok mu kızarsınız az mı?? allahaşkına söyleyin. hemen cevabınızı bekliyorum. aman haaa karar verirken MIND MY GAP....  

yani biliyorsunuz beni..  

öpücük.

 

işte yine bir yolculuk zamanı... kaskımı giyip, fularımı ve gözlüklerimi takıp, scooter'ıma binip, uçarak uzaklaşacağım. taşıtım çok havalı olduğu için zamanında karşı yakaya varacaiımı tahmin ediyorum. oralarda hava mutedir dalgalı, az yağmurlu 14 derece civarında. şimdilik tüm metro hatları açık, tahminimce kızlar açık ayakkabı bile giymeye başlamışlar. 

sözün özü

I'm going back to 505,
If it's a 7 hour flight or a 45 minute drive,

basit, saf ve karşılıksız- bob marley ikinci hayatta jamaika da, tamam mı?

ayyyy her yerde bu birilerini birilerine everme programları konuşuluyor. tabii ki onlar konuşulmuyacak da ne konuşulacak bre sevgili dünyalılar, parasol mü? gerçekten iredelenmeye, araştırılmaya, sorgulanmaya değer derecede vahim programlar bunlar.... sosyolog abilerim ablalarım deşifre edin şu toplumumuzu (topluluğumuzu) da, siz sağ biz selamat bir huzura erelim. benim anladığım kadarı ile bu birini birine monte etme işinin temel unsuru "varlık"da yatıyor. hayatınızın aşkını bulmak için sormanız gereken sorular; "evin var mı?", "araban var mı?", maaşın var mı?" "bakmakla yükümlü olduğun insan var mı?" eğer bu sorular sağ salim atlatılırsa ooooooh değmeyin keyiflerine.

bu hokkabazlıklar ve maddiyatın geldiği durumu düşününce, ya da bunların hiçbirini düşünmeyip de sadece gerçek aşkı düşündükçe aklıma bob marley geliyor. bir çatının altında, tek kişilik yatağını paylaşmaya razı, her gün ve her gece sevmeye gönüllü, tüm kartlarını açık oynamaya meyilli, hem istekli hem de aşka hazır, sevmeyi ve hoş tutmayı isteyen bir bob marley. bu şarkıyı dinleyince hayalimdeki resim şöyle bir şey; ince uzun rastalı zenci bob, onun sevgilisi zenci ve güzel ben, beyaz kumları olan bir deniz, gece, deniz kıyısında bir bungalow, ılık bir rüzgar, kamp ateşi, bira, regi...

vallahi de billahi de her şeyin basit, saf vekarşılıksız olanı güzel sevgili gezegen sakinlari. işin içine para, kariyer, yaşam tecrübesi, yaşam darbeleri, çakallık, kurnazlık, bencillik ve hırs girdi miydi tat kaçıyor, renkler siyah beyaz oluyor ve maalesef galiba zaman ilerledikçe, yaşlar alındıkça siyah beyaza daha da bir yaklaşılıyor. itiyorum itiyorum, git git giiiit.

giyinme ya da giyinmeme özgürlüğü

 fotoğraf:spencer tunick

giyinme özgürlüğü ile ilgili olarak, bu koordinatlarda yaşayan çoğu insana göre, oldukça serbest bir durumum olduğunu itiraf etmeliyim. gönlüme göre giyinip hatta bir çok zaman fazlasıyla gönlüme göre giyinip sokaklarda, plajlarda, evlerde, okullarda dolaştım. laaaakin son zamanlarda bu mahalle baskısı mıdır, bilinçaltına yerleştirilen muhafazakarlık mıdır nedir "giyinme özgürlüğüme ket mi vuruluyor?" sorusu aklımı kurcalıyor, sokağa çıkmadan önce aynaya baktığımdaki "acaba?" sorusu sıkça kulağımda çınlıyor. bu hiç hoş değil. halbuki bu koordinatların az biraz batı tarafında kimin ne giydiği, ne yaptığı, tercihleri özgürce vücut buluyor.

şimdi bu konuya nerden daldın derseniz, konu şu ki iki gündür, kısa londra seyahatim sırasında ne giysem diye düşünüp duruyorum. burada giyemediğim, en  abuk, en saçma, kendimce en çılgın, en asi, en seksi, en şöyle, en böyle kıyafet ve makyaj kombinasyonlarını düşünüp duruyorum. bu da aslında acınası bir durum. yaşadığım yerde kısıtlanan giyinme özgürlüğümü başkalarının sınırları içinde yaşamaya çalışmak, olayın taa dibine vurmak için çaba harcamak... diyeceksiniz ki her şey bitti bir giyinme özgürlüğümü kaldı? ee kusura bakmayın ama bu hafta böyle oldu :)

not: bir an kendimi şeriat düzeninde yaşayan kadınların  çarşaflarını atıp, seks bombalarına dönüştüğü bir uluslararası uçağın içinde gibi hissettim. pehhh.

seksi ve gizemli bir tavşan olmak sıradan bir insan olmaktan daha iyi gibi ...

büyük kulakların çekiciliği yadsınamaz!!

yetenek, sen nesin gerçekten?

a. 1. Bir kimsenin bir şeyi anlama veya yapabilme niteliği, kabiliyet, istidat: 2. Bir duruma uyma konusunda organizmada bulunan ve doğuştan gelen güç, kapasite. 3. eğt. Kişinin kalıtıma dayanan ve öğrenmesini çerçeveleyen sınır. 4. eğt. Dışarıdan gelen etkiyi alabilme gücü.

BÜYÜÜÜÜÜÜÜK KOCAMAAAAAAAAN turkçe sözlükte yetenek kelimesinin anlamı bu şekilde yazıyor.  nereden çıktı bu yetenek işi derseniz, şöyleki hafta sonları tv de zaplarken, "türkiye'nin yeteneği acun ılıcalı" tarafından halka sunulan yeni bir hizmet olan "yetenek sizsiniz turkiye" adlı yarışmaya denk geliyorum. sonra biraz o kanalda kalıyorum, çünkü gerçekten merak ediyorum türkiye'de nasıl yetenekler var diye. bu arada da aslında kafam çok karışık. yarışmayı izledikçe "yahu yetenek nedir be? ne melem şeydir bu yetenek?" diye sorular soruyorum kendime. açıkçası ben bir türlü karar veremedim. işte sizlere soracağım sorular;

1- yetenek çalışmakla olan bir şey mi? yani çok çalışıp  taklalar atarak basket potasını smaçlamak "yetenek" midir? ya da  grup olarak çalışıp uyumlu bir şekilde dans etmek bir "yetenek" işi midir?

2- iyi taklit yapmak "yetenek"midir? mesela michael jackson dansı ya da bülent ersoy konuşması...

3- 7 yaşında orta düzeyde org çalıp arabesk söylemek nedir?

4- jonglör olmak yetenekli olmanın sonucu mudur?

peki eğer bunlar yetenek ise ki öyle gözüküyor o zaman şu soruları da soruyorum;

1- tabloları milyarlarca dolarlara satılan güzel sanatlar ile uğraşan sanatçıların durumu nedir?

2- mozart, bethoven vb adamlar ne yapmışlardı?

3- sesleri ile insanları büyüleyen şarkıcıların yetenekli olup olmadığını tartışmak gerekir mi?

4- aktör ve aktristler için ne demeli?

vallahi gerçekten ben bu işi anlamadım. ezelden beri "yetenekli" kategorisine soktuğumuz insanların yapığı şeyleri yapan kimse yok bu yarışmada. ezel değişti bizim haberimiz yok! eyyyyyyyyy yetenek söyle bana sen var mısın yoksa sadece bir yanılsama mısın?

notttt: turk halkının yetenek anlayışı yufka yüreklilik ve maadurun yanında olmak ile doğru orantılıdır.

ben olsam naaapardım!!

işte istanbul koordinatlarında yaşamına devam eden sevgili dünyalılar, bir "ben olsam naaaaaapardım" bölümüne daha hoşgeldiniz. tabii ki bu belki de ilk ve son bölüm. şimdi sizlere "ben aslında gerçekte olsaydım bu aralar naaapardım" onları söölüycem:

 * filmfilm > şehrimiz önümüzdeki günlerde film festivali sebebi ile bir bombardımana tutulacak ama ondan önce ben olsam şuradaki filmi seyreder ama şuradaki filmi aslaaa seyretmezdim. anadolunun kayıp şarkılarını henüz seyretmedim ama çok istiyorum umarım bir gün olur!!! ve fakat bunca yakışıklı bir araya gelir de bir b..k olmaz mı??? olma olmaz olmaz vallahi. dilmize "özel kuvvetler" olarak çevrilen filmi seyrettim ve  bence feciiii bir zaman kaybı!! hiç tavsiye etmem.

* kitapkitap > her yer kitap doldu dolmasına ama ben okuyamıyorum o başka... ben olsam  daha önce de bahsettiğim buu kitabı ve bir de şuuu kitabı (ki fantastic mr fox'u seyretmediyseniz ya da beğenmediyseniz tıklamayın bile) almayı, okumayı, sarılıp yatmayı çok isterdim.

* konserkonser > ah aaaaaahh benim derin yaram konserler.... ben olsam bu akşam şu konsere ve keşke ben iki olsam yarın akşam şu konsere  ve muhakkak  şuracıktaki konsere gitmeyi gayet çok isterdim. neler geliyor ve kaçıp gidiyor şu dünyada...ama şımarıklık etmiyeyim ki ben haftaya cumarttesi şu konserde olucam, ölmez de sağ kalırsam.

* en çok en çok > ama biliyor musunuz aslında bunların hiçbiri olmasa bile ben şuradaki yunan adasında hafta sonumu geçirmeyi ve herşeyi unutmayı isterdim.

herkese bol güneşler, tabii ki eğer istiyorsanız!!

soyumun kahyası mısınız?

geçen gün otel odasında haberleri dinlerken, nadide ülkemizde gelişen harika bir olay yine sinirlerimi hoppidi hoppidi oynattı. yahu bu ülkede millet amma da hükmetmeyi, başkalarının hayatına, özgürlüğüne, soyuna sopuna karışmaya  meraklıymış. meğersem artık mart ayındaki bir günden sonra donör vasıtası ile bebek yapmaya kalkan insanlar, onlara yardakçılık eden kişiler, tavsiyede bulunan doktorlar, destek olan akrabalar, uçağı kullanan pilotlar, vize memurları hepsi hepsi hapis cezası alacakmış. "aaaaaaaaaaaa, haydaaaaa" dediniz değil mi? hatta bu saçmalığın gerekçesini de çooook merak ettiniz ya da tahmin ettiğiniz "günahtır!" dediniz. evet muhtemelen günah ama bu yasağı koyanların açıklamasını söylüyorum, DİKKAAAT!! "türk soyunu korumak!!"

vallaaaa yuuuuuuuuuuuuuuh, çürük yumurta attım!! bu arada ufak bir açıklık getireyim. bağışçılar vasıtası ile yumurta ya da sperm alarak bebek yapılıyor ve anne baba olmak isteyip de olamayanlar mutluluktan uçuyor. bunu da  bu ülkede yapamadıkları için kıbrıs'a filan gidiyorlar, bağışçılarda genel olarak başka ülke vatandaşları oluyor. şimdi artık bunu yaparsanız hapse giriyorsunuz. neden? çünkü turk soyunu korumadığınız için. yahu ne soyu be adamlar insanlar hayatlarının hayalini gerçekleştiriyor ne soyu sopundan bahsediyorsunuz? hem madem bu soy konusuna takıldınız alın size benden harika bir öneri. hem de daha kesin bir çözüm. türklerin yabancılarla evlenmesi yasaklansın, yabancılar ile evlenenler dipsiz kuyuya atılsın. hep aynı soyumuz aynı soyumuzla çiftleşsin dursun. ne o öyle gavurlar ile kaynaşıyoruz, soyumuzu bozuyoruz!!

not1: yani allasen nasıl kontrol edicekler bunu her hamile insana dna testi mi yapacaklar? işgüzarlık işte..

not2: ben dünya vatandaşıyım kardeşim, ne istersem de onu yaparım, siz (hükmedenler) kendi aranızda kumda oynayın, birbiriniz ile yavrulayın

yalan dolan yalan dolan

"hiç yalan söyledin mi?" sorusuna hayır diyecek biri var mıdır, varsa da doğruyu söylüyor mudur?  dün tarihli radikal'de jean michel rabate ile,  yani "yalanın etiği" adlı bir kitap yazan kişi ile röportaj vardı. bence oldukça düşündürücü bir konu, bu sebeple de röportajı okuyunca kitabı edinmek ve hemencecik okumak istedim ancak henüz türkçe çevirisini bulabilmiş değilim!! madem türkçesi yok ise o zaman neden sanki varmış gibi üzerine konuşulmuş bunu da henüz çözmüş değilim. neysee..

yalan kelimesine kendimi çok yakın hissediyorum çünkü itiraf etmeliyim ki gençliyim boyunca anneme ve babama sürekli yalan söylemek zorunda kaldım. bunu istemezdim tabii ki ama despotizm beni bir yalancı haline getirmişti. yalan üstüne yalan üstüne kaymaklı yalan.... şu an bana sorsalar; "çocuğunuz size yalan mı söylese daha iyi yoksa erkek arkadaşının adını mı" diye tereddütsüz ikincisini seçerdim.  eğer size sorarlarsa da tavsiyem sizin de ikincisini seçmeniz, bu arada umarım kızınız vardır yoksa durum biraz karmaşık olabilir!!


alışmış kudurmuştan beterdir atasözünün doğrultusunda yalandan bir türlü kopamadığımı belirtmek isterim. özellikle de kendime söylediklerimden. mesela; "bu hafta spora başlıyorum", ya da "cumartesi günü spor merkezine yazılacağım", or "izmir deki otelde her akşam havuzda yüzeceğim", oder "bu ay kesinlikle alışveriş yapmayacağım". içimdeki ben, bunları tekrarlayıp dururken içimdeki diğer ben de kıs kıs gülüyor, içimdeki biri yalancı çobana dönüştü ve artık içimdeki diğeri ona hiç inanmıyor!! bu arada anti parantez kendim dışında kimseye yalan söyleyemez oldum, ben de saflık derecesine varan bir dürüstlük huyu var ve bence bu günümüz koşullarında aptallığa tekabül ediyor. bu kötü huyu nereden edindim onu da çözemiyorum. ama bu da başka bir konu oluversin.

kendi kendime yalana örnekse: şu an izmir deki otelin yatağında miskin kedi modeli yatmaktayım. bir yalanı kendime itiraf etmekle başlayacak her şey lililililiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!

radikal de ki röp.işte şurada...

aileniz sizi dinliyor, patronunuz sizi dinliyor, sevgiliniz sizi dinliyor, iş arkadaşınız sizi dinliyor, terapistiniz sizi dinliyor, gişedeki bilet  memuru, cafe'deki garson, otoparktaki görevli, resepsiyondaki kız, taksideki şoför...

hepsi, hepsi sizi dinliyor.

onlara, anlam ifade edecek bir şey söylemeye hazır mısınız?

NICK VEASEY- BEN SENİ ÇOK SEVDİM

kendi kendime buralarda atlayıp zıplarken, her hafta bir sanatçı seçip onun işlerini parasol'ün açılış fotoğrafı olarak  sergiliyorum. sanatçı bunu biliyor mu? yok. başkası biliyor mu. yok. ama ben yapıyorum. geçen hafta ki misafir sanatçım nick veasey'di. nick özel makinalar ile x-ray fotoğraflar çekiyor. ben bayıldım bayıldım ve sizlerle paylaşamadığım diğer fotoğrafları da  bir kolaj yaparak buraya koydum. onlara kuru kuru el sallayarak uzaklaşmayı içim elvermedi :)

"Varken olanı hissetmiyorsunuz, 

yokken de olmayanı hissediyorsunuz"

bu benim lafım değil, eğer tıklarsanız güzel bir yazı okuyabilirsiniz.

benimde içimden  bu şarkı geldi 


 

bir +bir=iki

roll dergisi kısa bir süre önce kapanınca karalar bağlayıp gözyaşları dökmüştüm ki aynı gruptan iyi bir haber geldi ve "roll'cular" yeni bir dergi çıkardı. dergiyi alıp da, kıyıp da, okuyana kadar da işte bu kadar zaman geçti. çok heyecanlıydım alırken, kaybettiğimi bulma ihitmalinin heyecanı! okuduktan sonra şunu söyemeliyim ki bir+ bir bir müzik dergisi değil. içinde müzik de var, sanat da var, felsefe de var... ben roll'u tercih ederdim ama kimse bana sormadı tabii ki. "rol'cuların yeni dergisi daha yeraltı, daha derin, birbiri ile bağlantılı sanat, müzik ve güncel konular arka arkaya sıralanıyor. yani express'e daha bir yaklaşmış sanki. olsundu o da kabulümüz. sınırlı imkanlar içinde şımarıklık edecek değilim.

not: dergiyi gergedan ktiabevinden aldım, bir kaç tane de altı kırkbeş kitabı aldım. gergedan bir nevi anadolu yakasının robinson'u gibi ama robinson'un yavrusu gibi. kitapçıda görevli şahıs tipinden de belli olacağı üzere entel dantel bi kişilik... ben altı kırkbeş alınca kadıköy muhabbeti başladı. "ben karga'cıyım" dedi, "ben trip'ciğim" dedim. "express okuyor musun" dedi, "yok ben müzik ile ilgileniyorum express, benim için biraz politik" dedim. sevmedi beni. ayrıldık!

şarkılarla bir gün, şarkılarda bir gün

madem ki radyo yapamadım bari buradan bir kaç şarkı çalıp keyfimizi bulalım. bugün işleyeceğimiz konu, bir iş gününde modlara göre şarkılar konusu. pardon bu arada ders: hayat bilgisi..

1- sabah kalkılır. hava güneşlidir. uykular alınmış, keyifler de fena diildir. dans ederek giyinmek fena olmayabilir.

2- kıyafetler güzel oldu, yola çıkıldı. kepekli tost söylendi, ofise gelindi. gazete+tavşan kanı çay+tost. dünyada neler olmuş? nadide ülkemizde ne saçmalıklar yaşanmış, buna da uygun fazla zorlamadan güzel bir şark... 

3- işler başladı. pc karşısında bir internete bak, bir iş yap. yap yap yap.. offf.. sıkıcı... tatilde olsam, deniz kıyısı mesela, ya da iş dışındaki herhangi bir yer...ben ofiste aklım başka yerde!

4- hayal kura kura öğle saati gelir. kurulmuş robot gibi hergün aynı saatte yemeğe gidilir. diğer ofislerdeki diğer çalışanlar gibi. bir avm nin tabiri caizse food courtunda. hergün aynı yemekler hatta aynı insanlar. o insanları hep yemek yerlerken görmek. şehir hayatı...şehirli hayatı... şehir hastalıkları.

5- tekrar işe dönme zamanı. kurulmuştuk ya, bu sebeple... bir rehavet var yemek sonrası... işleri yavaşlatmak gerekir. daha fazla internette zaman harcama durumları. sanal alemde denk geldiğiniz bazı şeyler sizi düşündürür. iyi de ben  burada ne yapıyorum? clover over dover, i m thinking it over and over..

6- partonlara sattığımız bir 8 saatin daha sonuna geldik. yaşasın özgürlüüüüüüüüüüüüüüükkkkk. ohhhh. harika. kış olsun yaz olsun bahar olsun iş çıkışı saati hep harika!!! jazzy uzaklaştır beni buradan ve lütfen çabuk olsun!!! işte bundan sonrası bana, size, onlara kalmış. eğer sağlıklıysanız, şanslıysanız, eğer akıllıysanız, eğer akılsızlık etmediyseniz, eğer herşey yolunda ise o zaman bu güzel bir hayattır, eğer bulabilirseniz!!

işte bakın geyik geyik geyik derken yine cuma, yine cumaa.... 

perşembe ritüelleri- arıza sebepleri

ben bir ritüel insanıyım. bunun daha öncede söylemiştim. haftasonu kahvaltı ritüelleri, kanyon da sinema keyfi ritüelleri, dergi okuma ritüelleri, kaş tatili ritüelleri, datça tatili ritüelleri, seinfeld seyretme ritüelleri, iş yerinde gazete+kahvaltı ritüelleri, filan da falan... yani eğer bu ritüeller gerçekleşmezse benim ayarım bozulur, huysuz, çekilmez, rezil bi insan olurum. örnekse (okan bayülgen lafı) kaş tatilinde her sabah denizden önce noel babada oturup bi çay içmezsem, iş yerinde her sabah erken gidip kahvaltım eşliğinde radikal okumazsam, haftasonları güzel ve uzun bir kahvaltı etmezsem arıza çıkar ki arıza çıksın canımı yesin. yazıya "ben bir arıza insanıyım mı deseydim ayol??". tabii ki bunlar hep alışılandan vazgeçememe, yeni alternatiflere kapalı olma, tembellik, kapalı zihin şeklinde psişik konulara bağlanabilir.


işte bu psişik durumlardan bir tanesi içinde bulunduğumuz günün ritüelidir; perşembe akşamları annem ve babamla aşk-ı memnu seyretme ritüeli. babam çok şeker olduğu için gün içinde mail atmaya  başlıyo.. "bugün love-ı memnu var mı?, behlül kime sardırıcak, adnan ne zaman kalp krizi geçirecek, beşir'in gözlerindeki morluklar ne zaman düzelecek?" sabahtan başlıyo bizim olay. geçenlerde bir gün annem kıprıs'tayken biz babamla perşembe akşamı bir araya geldik, yemeemizi yedik, 9 da tv'nin karşısına geçtik. amanın, o da ne!!! tekrar bölüm!! allah sizi inandırsın başımızdan aşşağı kaynar sular inmez mi? ağla, ağla, ağla, ağla.. babam beni teselli etmeye çalışıyo, ben babamı sakinleştirmeye çalışıyorum... vıyyyyy... olayı sapıttım birden bire de yani benzer çalkantılar yaşadık işte.. neyse suya su koymayayım. bu akşam annemin nefiis yemekleri eşliğinde önce özet bölüm sonra ana bölüm seyredilir. sonunda uyuya kalınır ama yine de perşembe ritüeli gerçekleştirilir. (bu akşam var mı acaba yaaa? onu da bilmiyorum ha!)

notto uno: herkesin içinde bir avamlık var, kaçınılmaz, karşı koyulamaz, avamım- avamsın- avamlar

notto duee: yaz gelince, aşk-ı memnu bitince, hava güzelleşip de kanlar kaynamaya başlayınca napıcaz?? mecburen kıpırdıycaz yerimizden, böyle kışı bahane edip miskin miskin yayamıycaaz

notto tre: sanmayın ki ben baştan beri izleyiciğim, sonradan bağımlı yaptılar beni kötü arkadaşlar!!

notto quatro: bu sefer eğitici bir şey veremedik ama hayat magazinsiz de olmuyor be sevgili dünyalılar. yarın ne olacağımız belli mi ki!!

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

konuşmadan önce içinden 10' a kadar say

bittersweet me

moda burnundaki bu haşmetli ama yalın ağacı hayat ağacı yaptım, dallarına da hayattan kesitler astım. denizde yunuslar, balıkçılar, tekneler, gökte bulutlar, kuşlar, kameranın arkasında ben!! 
sizlere de r.e.m'den bittersweet me şarkısını gönderdim. 
sonuçta hepimiz acıtatlı -iyikötü değil miyiz??

dünya kadınlar günü anladık da neden??

bugün yine birileri tarafından öngörülmüş ve insanlarında peşinden sürüklendiği bir gün : dünya kadınlar günü!!! kusura bakmayın ama  dünya erkekler günü var mı ki dünya kadınlar günü olsun. böyle bir gün ilan ederek bile zavallı kadınlara haklarını savunmak için bir gün bahşediliyor, aman saolun!!! ben almıyayım...

bu kadın hakları söz konusu olduğunda, benim çok başarılı bulduğum bir sanatçı grubu var guerrilla girls... işte onların yukarıdaki mesajı bence kadın- erkek dünyası arasındaki temel konuyu açıklamaya yetiyor.

"kadınların (kadın sanatçıların)  amerikan müzelerine girebilmesi için illa çıplak mı olmaları gerekiyor (yani nüüü tablolardaki gib)?"

 

 herşey değişiyor, hem de öyle yavaş yavaş değil hızlı hızlı, ama ilkokul 1'den bu yana değişmeyen birşey var o da pazar akşamları. sadece karar veremiyorum okula giderken mi daha kötüydü yoksa işe giderken mi? 

sunday f....ing bloody sunday... peh

bu arada gerçekten iş kanımı emmekte. ayyyy canım acıyoooo!!

not: bu akşam oscar'lar var, bakalım bahis sonuçları nooolucakkk!!

nooooo nayn nine 9

şehrimizin kısıtlı vizyonunda oynayan filmlerden adı "nine" olanı izleme fırsatı buldum... filme gitmeden önce buraya film ile ilgili "ayy çok beğendim, ayy harikaydı" filan yazacağımı düşünüyordum, ama filmden çıktıktan sonra daha farklı bir şeyler yazacağım kesindi... 

belki biliyosunuz belki hiç ilgilenmediniz ama film bir yıldızlar geçidi, günümüz yabancı sinemasının en gözde kadınları ve en karizmatik aktörü  bu filmde!!! penelopeeee, kaateeeee, nicoooole, fergiiiieeeeeeee, sophiaaaa, judyyyyy, mariieeeeee veeeeee daniel!! tabii böyle bir kadro olunca insan düşünüyor "bunlarn hepsi ksıkançlık krizine kapılmadan nasıl aynı filmde olur??". film bu sorunun çözümü açısından bence çok akıllıca kurgulanmış. tüm esas kadaınların aynı miktarda bir dans ve şarkı söyleme sahnesi var ve böylece birbirlerinin saçından tutup yerlerde sürümelerine gerek kalmamış, ama bence film de işte sadece bu. tüm güzel hatunlar dans edip şarkı söylüyor. tabii daniel day lewis'i unutmamak lazım. kendisi tabii ki mükemmel, karizmatik vee bence en önemlisi çooooook şanslı zira yukarıda saydığım tüm kadınlara oldukça yakın olma imkanı sağlamış. düşünsenize mesela tom cruise, brad pit, michael owen, george clooney film başına bu yukarıdakilerden sadece biri ile oynaşırken, daniel bunların hepiciği ile öpüşüp koklaşıyor!

klişesinden; görsel bir şölen, harika kadınlar, ve karizmatik bir aktör seyretmek isterseniz gidin ama fazla bir şey beklemeyin. judy dench (müthiş kadın), penelope ve daniel bence filmde performanslarını konuşturanlardı!!