later with jools holland

güzel haber! jools  holland e2'deee.. eskiden, herkes tek bir evdeyken, kardeşimle cuma akşamları bbc de jools holland'ı bekler, ingiltere ile aramızdaki 2 saatlik saat farkı sebebi ile gece geç vakitlerde "later with jools holland" adlı programını seyrederdik. şimdi artık bbc de bu program yok- en azından ben göremiyorum- ama nerede var? henüz tam olarak zaplama alışkanlığı kazanamadığım e2 kanalında... her cuma saat 22.15 de başlıyor. eğer bir cuma akşamı, evde oturmak gibi durağan bir iş yapıyorsanız en guzel şey jools seyretmek olabilir, yani ben tavsiye ederim, artık siz ne yaparsınız bilemem. jools holland, hali hazırda hem müzisyen, hem şarkıcı, hem squeeze grubunun kurucusu, hem sunucu, yani hem de hem... programının en güzel yanı ise tek bir studyoda 5-6 farklı sahnede farklı türden müzik yapan insanları ağırlıyor. böylece tüm müzisyenler aynı anda studyonun içinde oluyor. sırayla şarkılarını söylüyorlar, birbirlerini dinliyorlar. bence harika bir sinerji! ben de şu an evde jools seyrediyorum ve şansıma bu hafta kaiser chiefs ve seasick steve var, ayrıca başkaları da var, boy george var... aman da aman. ah o stüdyoda ben de olsaydım, açık denizlere yol alsaydım :)lilililiiiiiiiiiii lululululuuuuuuuuuuuuuu.

bruce kime nispet yapıyor?

hani bir kaç ay önce, 29 ekim de madison square garden'de olacak olaylardan bahsedilmiş ve kedi- çiğer ilişkisi gözler önüne serilmişti. işte o güzelim ama bensiz geçen gece gerçekleşti :( sizce bruce "kızıl ninja" karısı patti'yi öperek kime nispet yapıyor????? kime olucak, banaaaaaaaaaa!! (yalnız hakkaten de bakışında bi muziplik yok mu?) neyse müthiş "cool" değiller mi? nazar değmesin, tütütütütütütütütütütüüüüüüü...

aynen bu şekilde bir yerlere gidesim var. hiç bilmediğim ve görmediğim diyarlara... yeni yerler görmek, değişik yemekler yemek, farklı mimari, güzel insanlar, ılık hava, uçak, tren, metro, tramvay, otel odası, tarih, taze bilgi ve güzel bir harita!!

asla "asla" deme

uzun bir süredir "asla, hayatta olmaz, hiçbir zaman" dememeyi öğrendim, çünkü baktım ki bu lafları ettikten bir süre sonra her şey değişmiş ve ben de ettiğim lafla baş başa kalmışım! mesela bu boyumdan büyük kelamlar nelerdir diye inceleyecek olursak;

• asla şunu yemem, bunu içmem
• hayatta bir daha onunla konuşmam
• şunu bana kimse giydiremez
• o adamı kesinlikle dinlemem
• bilmem ne'den nefret ederim
• bana şunu kimse yaptıramaz
• şundan kesinlikle vazgeçemem
  

e peki bu büyük laflara dair küçük örnekler nelerdir?

eskiden ağzıma sürmediğim enginarı ve kerevizi çok seviyorum, hayatta en nefret ettiğim yiyecek mertebesine yükselen ton balığını her öğlen salatamın içinde mideye indiriyorum, koladan vazgeçemem derken şimdi hiç aramıyorum, eskiden türk sanat müziği sevmezken şimdi duyunca bi hoşuma gidiyor, twitter'dan hiç hoşlanmazken şimdilerde keşke bir i-phone benzeri aletim olsada her an olan biteni twitlesen diyorum, eskiden asla hayvan baskılı kıyafet giymem derken, şimdi bu desenler hoşuma gidiyor (ama henüz satın alma aşamasına gelemedim), tabii burada açıklayamayacağım bir sürü başka şey var, kafama dank eden "bir daha asla" dediğim ve şimdi yaptığım, yapmayı istediğim.... velhasıl, hayat işte böyle bir şey, herşey değişiyor, özellikle biz değişiyoruz. zaman bir çok şeyi görmemizi, sindirmemizi, sevmemizi, idrak etmemizi sağlıyor. zihnimizi şartlanmalardan arındırmak lazım.  tam da bu sebeple karşımızdakilerin değişebileceği ihtimali üzerine her zaman herşey için açık bir kapı bırakmakta fayda var, bence, kanımca, kırmızı kanım, beyaz bayrağım, teslimiyetim...

sözün özü. free your mind and the rest will follow. diyebilinir.

nevin hirik

hayallerimiz eriyor da yerine yenileri geliyor mu?

işte tam da hüzünlü müzik havası... bu akşam . huzurlarımızda. namı değer . magnolia electric co. lioness çalarsa. ağlarım.

not: yahu genç yetkililer, hafta için konserlerini erken yapma işini bi düşünseniz süper olmaz mı? bir de biletin üzerini ben yazdım ama valllahi de billahi de işte bu bilet!!

garantisi olan 4 gün

evet sevgili dünyalılar, bir pazartesi gününün daha kucağına atlamış bulunuyoruz. ama bunun konu ile hiç alakası yok. konu şu ki bir yılda garantisi olan 4 gün vardır. bunlardan 1'i üzüleceğimin garanti olduğu, diğer 3'ü de sevineceğimin garanti olduğu günlerdir. önce kötü sonra iyi;

üzüntü garantili gün: yani bu yıl için dün... gmt'nin bize oynadığı kalleş oyun. yani saatlerin kış sezonunda geri alınması olayı! her yıl bu gün geldiğinde garantili olarak üzülüyorum. dün saat 5 buçukta hava karardı. yakında daha da erken kararacak. işten karanlıkta çıkacağız. bu da beni çok üzücek, mahvedicek! sevglii gmt, acaba biz başka bir yerlerden tasarruf edeceğmize söz versek, sen de bu uygulamayı teşvik etmekten vaz geçer misin? mesela giyeceklerimizi akşamdan hazırlayıp, sabahları karanlıkta giyineceğimize söz versek. haftada bir kez çamasır, bir kez bulaşık yıkayacağız desek. ya noooolur yaa, moralim bozuluyo feciii şekilde!

mutluluk grantili 3 gün: bu günlerden bir tanesi "üzüntü garantili"'nin tam tersi... yani yaz geldiğinde saatleri ileri aldığımız gün. ohhhhh en güzel gün. hayatımızın aydınlandığı gün. yazın habercisi gün. cici gün! diğer iki gün ise gs- fb maçının olduğu iki gün. ohhh etraf sessiz. sokakta, trafikte kimse yok. alışverişe mi gidiceeniz çat gidin, köprüler arası mı geçiceeniz, çat geçin, yürüyüş mü yapıcaanız, çat zig zag çize çize yürüyün.

işte bu saçmalık da böyle bitti. diyeceğim şudur ki gmt olmasa şu saatler ile oynaştığımız iki gün otomatik olarak ortadan kalkar ve bizimde ruhsal dalgalanmalarımız engellenir. maçlara gelince onlar toplumsal yaradır ve yıldan yıla kangren olmaya doğru gitmektedir, peh ve de yuuuuh.

şu an olmak istediğim yer

günün süper adamı

bu sabah güzel hava sayesinde kendimizi bir kez daha moda çay bahçesinde kahvaltı ederken bulduk. bugünün diğerlerinden farklı bir yanı vardı, ki o da küme küme sarı lacivertler... malum, hem maç sebebi ile hem de kadıköyde olmanın verdiği sahiplenme ile fb taraftarları kostümlerini giyip kahvaltıya, kağıt oynamaya, çay içmeye çıkmıştı. merak ediyorum, 6 kişilik bir arkadaş grubunun tamamı fb'li olabilir mi? yoksa sözü geçen arkadaşlar sessiz sakin olanlara zorla fb forması giydirip mi dolaştırıyorlar? yoksa bugün sadece bu maç için fb'li tanıdıklar arkadaş numarası yapıp bir arada mı geziyor?

neyse asıl konu şu ki, moda çay bahçesinde her zaman bizlere çaylarımızı getiren, her biri birbirinden şahsına münhasır görevlilerden olan hasan, bugün bordo renkli servis önlüğünün içine galatasaray formasını giymişti ve ceket formatındaki önlüğün içinden spot ışığı gibi parıldıyordu forması... yüzünde de hem kafa tutan, hem umursamaz, hem muzip ve hem de her zaman olduğu gibi kendisine has saf ifadesi vardı. bugün için benim süper adamım hasan'dır. tüm o fb'lilerin içinde, moda'da, galatasaray forması ile dolaşabilecek biri varsa bir adım öne çıksın lütfen :)

not: fb stadının önünden geçerken gs'li olan annem " tabii ya herkes kendi takımının formasını giyip dolaşabilmeli, neden hasan a şaşırıyoruz ki?" dedi. babamda "tamam o zaman sen şimdi sarı kırmızı bi şiler giyip buraya gel bakalım ne olucak" dedi. bende "anne ben seni uzağa bırakırım, sonra da tanımam!" dedim.

yasak koyanındır!

bu iş buraya kadar. benim gözümde artık bu ülkedeki sigara yasağının bir gerçekliği kalmamıştır. zaten ben de şaşırıyordum "vallaha da millet uyuyo be, vapurlarda filan kimse martılara karşı bir tane yakıp telendirmiyor" diyordum, ki neyse yüzüm kara çıkmadı. dün binmiş olduğum bir arabalı vapurda iki vakkaaa ile karşılaştım ki bir tanesi "işte biz, işte sigara yasağı" dedirten türdendi. birincisi, gayet aleni bir şekilde bir amca vapurun dışında yaktı sigarayı, içti içti içti sonra da yanık hali ile direkmen çöpe attı. kimse bi şi demedi.biz de salak salak ona bakıp, kurala uyduğumuz ile kaldık. ikincisi ise tam internette şeref turu atacak bir video teması idi:arabalı vapurun ön kısmına doğru duran küçük bir araba, vapur seyir halinde,arabanın içinde 5 adet genç insan, pencereler kapalı, 3 tanesi sigara yakmış ve çekip çekip arabanın içine üflüyor. e bakıldığında vapurda içiyorlar mı? yooooo, onlar vapurun içindeki arabanın içinde içiyorlar. bu yasağa girer mi? bence bu kadar parlak zekalı insanların olduğu bir ülkede girmez!! dışarıdan nasıl gözüküyorlardı derseniz, ona da cevap "REZİLLL!!" olurdu. fecilerdi gerçekten, hem el kadar arabanın içinde birbirlerine sigara üflediklerinden, hem de yasağa karşı küçük akıllarının onlara oynadığı oyun yüzünden! biz, yani araçlarının yanında dikilen diğer araç sakinleri, onlara bakıp bakıp güldük. onlarda içeriden kendilerine güldüler.

SüRPRiZ oLGuSu

eskiden, biraz daha eskiden, ben sürprizden sürprize koşan bir insanken aslında sürpriz yapmanın risklerini hiç düşünmezdim. şimdi, yani aydınlanma çağından sonra, birisine sürpriz yapmanın riskli bir durum olduğunu düşünmeye başladım ve sürprizinizden %100 emin olmadığınız sürece de yapmamanızı sizlere salık veriyorum:)

yani bu ne demek? şu demek: her ne kadar siz karşınızdakini tanıdığınızı düşünseniz de, herkesin sadece kendisine ait bir dünyası, beklentileri, düşünceleri var. başkasının dünyasına girmeniz maalesef mümkün değil, bu sebeple size süper bir fikirmiş gibi gelen sürprizler karşı tarafı zorlayabilir ve hatta mutsuz dahi edebilir. tabii ki havayada uçurabillir. ama görüldüğü gibi bunlar hep birer ihtimal... çoğunlukla sürprizi yapan kişi, eğer  kendisine yapılsaydı çok hoşuna giderdi mantığı ile yola çıkarak bir sürpriz hazırlamaya başlar ve işte bu en tehlikeli "sürpriz hazırlama iş akış şemasıdır". mesela bunlar ne olabilir? yılbaşını başbaşa geçirmeyi beklerken sevgilinizin bir sürprizi sonucu, birden  tüm arkadaşlarınızı sizin eve doluşturması, siz evde yayılmak isterken elinize sürpriz bir konser bileti tutuşturulması, siz kaş'a  gideceğinizi sanırken birden bir sürpriz sonucu akdeniz sahillerinde on beş yıldızlı bir tatil köyünde tatil yapmanız, siz yaşgününüzde çılgınca eğlenmeyi beklerken romantik bir akşam yemeğinde masaya bir tek taş koyulması... velhasıl bu örnekler çok çoğalabilir. burada demek istediğim şey şu saydığım sürprizlerin kötü olması değil, sadece sizin havanıza uymama ihtimali olmasıdır. bu sebeple ben son zamanlardaki sürprizlerimi "meta"lar üzerinden yapmayı tercih ediyorum. ne de olsa kimseyi bağlayıcı bir durumu yok. "meta" ne mi? işte ne bileyim karşımdakinin ilgi alanına giren ve istediğini bildiğim eşyalar.

hazır sürpriz demişken benim en çok seveceğim sürprizler- ki kimse üstüne alınmasın- uçak biletleri, konser biletleri, bosé kulaklık :), şu bu o sonra bi de şunlar ve de bunlar ve bir de şu ve ekleyecek olursam bu var, sonra da oo.. gibi şeylerdir. bir sürprizde bütçe değil önemli olan ince düşüncedir bence... karşınızdakine, kendinizi onun yerine koyup en fazla neden hoşlanacağı üzerine kafa patlattığınızı hissettirmek ve sürprizinizle de bunu anlatabilmekdir ki bu da her yiğidin harcı diildir!

not: hayatımda ne kadar az sürpriz kelimesini yazmışım ve yazmak ne kadar zormuş. bu yazıyı yazarken hep sürprüz yazdım sonra düzelttüm, yok düzelttim :)

CHAGALL - şimdi burada

24 ocak'a kadar yapacağım şeylerden bir tanesi, pera müzesinde yeni başlayan mark chagall sergisine gitmek olacak! kendisi 1900'lü yılların başında yaşamış rus bir ressam. ben onun resimlerinden çok etkileniyorum, özellikle yukarıdaki resmi "doğum günü", zamanında beni çok duygulandırmaktaydı. bu resimde chagall "ölümsüz" olarak kendisi ve karısı bella'yı  resmetmiş. sergi 24 ocak'a kadar pera müzesinde olacak. yağmurlu bir günde gitmek müthiş olabilir!!

klasik bir insan probleminin polaroid hali :)

doğum günün kutlu ve mutlu olmasın!!!!

morrissey, morrissey... acıların çocuğu, mutsuz yaşamların guiness'i, kimi zaman üstüne giyecek bir şeyi olmayan, kimi zaman kalacak yeri olmayan, kimi zaman kalbi kırık, kimi zaman aklı bozuk, kimi zaman kızgın ve öfkeli. işte size bugün morrissey'in harika bir şarkısından bahsedeceğim: "unhappy birthday". sözleri özetle şöyle;

I've come to wish you an unhappy birthday
'Cause you're evil
And you lie.
And if you should die,
I may feel slightly sad
(But I won't cry).

Loved and lost
And some may say
when usually it's nothing.

Surely you're happy.
It should be this way ?
I said "No"
And then I shot myself
So, drink, drink, drink
And be ill tonight

From the one you left behind,
Oh, unhappy birthday !

aman yanlış anlaşılmasın, tanıdığım kimsenin doğum günü diil bu aralar, yani sarkazm yok bu post'ta! ben bu şarkıyı çok çok seviyorum, çünkü hiç kimsenin bu lafları sarfettiğini duymadım. çünkü cesaret ister, çünkü gerçeklik ister, dürüstlük ister! "sana mutsuz bir doğum günü dilerim, çünkü sen şeytansın ve yalancısın, ve eğer ölürsen birazcık üzülürüm ama hiç de ağlamam!sevdim ve kaybettim, kimilerine göre bu hiç bi şi diil. tabii, sen mutlusun... böyle mi olması gerekiyordu?  hayır dedim ve kendimi vurdum. yani içip, içip, içip akşam hasta olacağım. arkanda bıraktığından sana mutsuz bir doğumgünü!!!" vallahi de bravo! hiç içinizden birilerine bunları söylemek gelmedi mi? genellikle eğer hala görüşüyorsak eski sevgililerimize "doğum günün kutlu olsun, nice yıllara" gibi sirin sözler söyleriz. hiç telefonu açıpta "doğum günün rezil geçer ve inşallah beter olursun, ve bu akşam umarım bensiz hiç eğlenemezsin, ve ömür boyu mutsuz olasın!!" diyesiniz gelmedi mi? (bana bunu diyecek insanlar tanıyorum, dememek için aramıyorlar belki de :) !)

uzun lafın kısası, haftaya the smiths akşamı varmış, eğer orada çalarsa bu şarkı eskiden kalbi kırılanlar, birilerinden nefret edenler bu şarkıyı bağıra çağıra söylemeli ve huzuru bulmalı!!

işte şarkı şurada. eğer vaktiniz var ise lütfen dinleyin, çünkü morrissey means it!!!!

evimizin hanımı olalım, hiç çalışmayalım!!

hope in a hopeless world

bu aralar "parasol" fazlaca film hikayesi kucakladı. bu durumu da aslında - ben kendim- sıkıcı buluyorum, ama yine de işte iz olsun, bir de gönüller bir olsun diye hemen iki düşüncemi tıkırdatıyım.

michael moore benim her işini takip ettiğim bir kişi diil. kendisine karşı nötr düşüncelerim var. "kapitalizm; bir aşk hikayesi" belgeseline/ filmine bazı beklentiler ile gittim...  nedense hepimize mal olmuş, daha global ama aynı zamanda da kendimin de esiri olduğu tüketim toplumuna göndermeler yapan bir kapitalizm hikayesi bekliyordum ama, belkide doğal olarak bay moore tamamen amerika'nın kapitalizm macerasını anlatmış. finansal sistemden madur olan amerikan vatandaşlarını- finansal sistemden nemalanan amerikan vatandaşlarını  tüm açıklığı ile gözler önüne sermiş. yani son dönemde tüm dünyayı sarsan mali kriz bu aslında...  reagan döneminden bush'a gelinceye kadar geçen zamanı, dramatize etmeden ve  klişelerden uzak bir şekilde, gözler önüne sermiş... tabii bu durumda siz- bir türk seyircisi olarak- olayın hafif dışında kalıyorsunuz, hele ki filmde onlar için kabus olan durumlar, sizin ülkenizde binbir beter bir şekilde, her an, cereyan ediyorsa kendiniz için fazlasıyla üzülmeye başlıyorsunuz.

benim filmden yakaladığım en önemli şey, hiçbir şey sonsuza kadar sürmek zorunda diildir ve değişim, birlik olan toplumlar için mümkündür. amerika'da yeniden grevler başlıyorsa, insanlar haklarını aramak için sokaklara dökülüyor ise- ki bay moore bu değişimi obama ile özdeşleştirmiş- bu tüm toplumlar için olasıdır. umarım, bir gün, biz de bu ülkede bir şeylerin değiştiğini görürüz. kabusum oldu sanki badem bıyıklar hiç gitmeyecek ve demokrasi hiçbir zaman gelmeyecek!! herşey bitti di mi? sona doğru adım adım!! zaten 2012'ye ne kaldı şunun şurasında , yandık ki ne yandık!!

not: her ne kadar film amerika merkezli desem de, obama'nın seçildiği gün içimi kaplayan anlamsız sevinci hatırlamazsam riyakarlık yapmış olurum.

bir sonbahar günü iş çıkışı sinemaya gitmenin çeşitli durumları

eğer yağmursuz bir sonbahar günü içindeyseniz, bu güzeldir. yağmurlu olması da fena değildir. eğer bir sonbahar gününde iş çıkışı sinemaya gitmeye karar verdiyseniz, bunun avantajlı bir çok yanı vardır, ancak avantajlar ve dezavantajlar, sizin işten kaçta çıktığınıza ve sinemanın işiniz ile olan uzaklığına göre fazlasıyla gereksiz bir şekilde farklılık gösterir. şimdi öncelikle, 7 den sonra işten çıkıyorsanız bu saçmalıkları okumakla vakit geçirmeyin. eğer 7 den önce işten çıkıyorsanız ve bunu okumaya yetecek kadar boş vaktiniz varsa, o zaman okuyun, ne bileyim ki... size ne yapacağınızı söylemek benim görevim değil aslında. ayy neyse şurada ufacık bi geyik yapıcam kelimeler nasıl da sarpa sarıyor yazıyı! yahu diyorum ki, eğer 7 den önce işten çıkıyorsanız ve sinemaya girmeden önce 1 saatiniz var ise ve eğer sinema beyoğlunda ise- hmmm sizi gidi demek bir festival filmine gidiyorsunuz! zira artık vizyon filmlerine hep avm'lerde filan gidiyoruz diil mi?- o zaman 6.30 a kadar açık olan sergileri gezebilirsiniz, eğer sergilerden hoşlanmıyor iseniz o zaman kitapçıları gezebilirsiniz, eğer bu ikisinden de hoşlanmıyorsanız, o zaman yine yanlış bir yerdesiniz! isterseniz öyle aylak aylak sokaklarda gezin, o da güzel olur... sonra efendim, başka bir fayda ise yemek yemeye vaktiniz olmayacağından ayaküstü bir tost ya da simit atıştırabilirsiniz. böylelikle az kalori alır ve şişmekten kurtulursunuz, hatta eğer zayıf bir insansanız filmde firigo ya da mısır dahi yiyebilirsiniz. sonra mesela, 9.30 seansına gittiğinizde gelen uykunuz, 7 seansında gelmez. uyuklamadan ve dinç bi şekilde filminizi seyredersiniz, üstüne üstlük çıktığınızda hala saat 9 30 gibi bi şi olacağından kahve içmeye, arkadaşınız ile buluşmaya, eve gidip tv seyretmeye, eve gidip internette takılmaya da vaktiniz kalır. bakın ne hoş oldu! bence iyi oldu bee!

not: film kadıköy de ise demeyi isterdim ama kadıköy de neredeyse salon kalmadı, kadıköy de filmle ilgili olan en iyi şey the end, e o da aslında korsan taksi! reks e gidilebilir çok şart ise, o zaman da gidin trip te ya bira için ya da coffeee&shop da cheese cake yiyin. eğer bir avm'de filme gidisyorsanız- ki bu kısaltma sinirimi bozuyor- zaten o zaman alışveriş yapmaktan başka bir seçenek var mı sevgili dünyalılar??

sergej  hein

ladies&gent., this turkish airlines flight number 14671 will have a delay for an unknown period of time! SORRYY

ayyyyyy!! vallahi fenalık geçiriciiiiiim. hiç sevmediğim bir huyum var sevgili gezegen sakinleri. yani aslında sevmediğim ve başklalarının da hiç sevmediği bir çuval dolusu huyum var ama şimdi ben bi tanesini söyliyceem. o da erteleme huyu... bize bahşedilmiş şu 1 tanecik hayatta, bir sürü bir sürü şey yapmak istiyorum. bunların çoğu basit şeyler. maalesef aslında hiç bir  büyük hedefim olmadan yaşayıp gidiyorum (bu da bir bozukluk galiba). basit şeyler, mesela, şu an bir kitaba başlamak, yaz sonrası tekrar spora başlamak, yogaya başlamak, fransizca dersine başlamak, rejime başlamak, cd lerimin tasnifi ve cd case'lere transferine başlamak, evdeki tüm lüzumsuz eşyalardan kurtulmaya başlamak.. peki ben napıyorum? evdeki geçirdiğim tüm zamanı sepet gibi yatarak geçiriyorum. şu basitin basiti işleri ise sürekli erteliyorum. bir sihirli değnek gelecek sonunda bekliyorum, herşeye başlamamı sağlayacak ve bende bu erteleme huyundan kurtulmuş olacağım. aksi takdirde; okunmayı bekleyen 1000 kitap, 10 merdiven çıkınca nefes nefese kalan bir bünye, sadece ingilizce konuşabilen bir beyin, ideal kilosuna inemeyen bir beden, cd leri hep dağınık ve yer kaplayan bir kişi ve evi çöp eve dönecek bir apartman sakini olacağım.

eyyy güçlü ruhlar ve pozitif enerjiyi pozitif olaylara çevirmeye kadir evren, haydi kolaysa gelin de ben size olumlu enerji verme zahmetinde bulunmadan siz, kırk yılda bir, karşılıksız bir iş yapın!!

bekliyorum

aha işte burada

isterseniz gözlerimi de kapatırım

some girls are "better" than others!!

bazı kadınlar diğer kadınlardan çok çok çok  daha güzeldir ve bu kabul edilmesi gereken bir gerçektir. coco& igor filmini seyrettikten sonra, bir kez daha bu gerçekle yüzyüze gelmiş bulundum. daha önce novo filmi ile de bizleri büyülemiş olan anna mouglalis, coco chanel rolünde nefis gözüküyor. internette yaptığım araştırmada kendisinin yunan asıllı bir fransız olduğu ve "mouglalis" soyadından anlaşılacağı gibi muğla bölgesinden göç etmiş bir ailenin ferdi olduğu yazılıydı. uydurmasyon mu gerçek mi pek bilemedim...

kızlar: bu filme sevgiliniz ile gidecekseniz her şeye hazırlıklı olun

erkekler: bu filme gitmeyin! (sonra film bitince gerçek dünya sizi üzebilir!)

cicim

filmekimde ek seans hakkı tanınan filmlerden bir tanesi- orijinal adı ile "chéri"- türkçe adı ile "aşkım"dı. filmde ise "chéri" kelimesi "cicim" olarak çevrilmişti. ben bu filme gitmeye meraklı değildim ancak dün akşam ki programlar, dün konulan ek seanse gitmeme bahane oldu. öncelikle festivallerde filmlerin, izleyici çekmek için, şişirilmesine bir örnek olarak bu filmi verebilirim, film kötü olduğundan diil ama o kadar da harika! olmadığından ötürü...

bu film ile ilgili olarak çeşitli yerlerde okuduğum özetlerde, filmin, genç delikanlılar ile gönül eğlendiren lea'nın maceralarını anlattığını söyleyen özetler vardı, ki ben bu özetleri şiddet ile kınıyorum çünkü film bundan bahsetmiyordu. bana göre film aslında hayat ve zaman ile ilgili çok dokunaklı bir mesaj veriyordu. evet filmde hala harika bir inceliye ama orta yaşın üstü bir görünüme sahip olan michelle pfeiffer (bi kerede yazdım, bravo bana) yani lea ile 25 yaşındaki genç delikanlı arasındaki ilişkiden bahsediliyordu ama asıl anlatılan şey; bu hayattaki gerçek ve tek aşkımız olabilecek bir kadın ya da erkeğin zaman açısından bizden farklı bir dilimde dünyaya düşmesinin, ne kadar hükmedilemez ve ne kadar çaresiz bir durum ortaya koyabileceğiydi...  bence bu gerçekten hayatın bize oynayacağı en adi oyunlardan bir tanesi olabilir!!

onun dışında herşeyden öte, bir dönem filmi olarak, kostüm tasarımı ve sanat yönetmenliği açısından takdire şayan filmler kategorisinde yerini garanti alır, almalıdır da :)

fall- ing (yani sonbaharlamak)

evet sevgili gezegen sakinleri, yine bir hafta sonu daha geldi çat dedi. şehrimiz adeta biz sıkılmayalım die etkinlikten etkinliğe koşmakta. hiç de gerek yokken ben size bu hafta sonu neler var neler post u yapayım. 

1- bi kere şu yukarıdaki posteri görüyo musunuz? kaan sezyum un bu akşam ki etkinliği ile ilgili. etkinliğe gitmeyi planlıyoruz ama daha da önemlisi süper komik bir poster diil mi?? kedinin aslan oluşu, erkeklerin orangutan oluşu, küçük notlar filan da falan.erkek-kadın ilişkisinin kısa ama öz özeti... zekice zekice...

2- iki kere, yarın babylon da andy votel var. ben gitmeyi çok istiyorum ancak gidemeyebilirim. aynı akşam bay votel dan önce imer demirer var ki onu da jaz ı bilenler çok tavsiye ediyo. haberiniz olsun siz de jaz seviyor ve de bay votel ı dinlemek istiyorsanız şehbender sokağın yolunu bulun.

3- üüüjj, bahsettiğimiz hafta sonunda bir de film ekimi başlamaz mı!!!! bak sen şu allahın işine. bu akşam "aşkım" var ek seansa bilet bulunabiliyor. ben ayrıca kapitalizm, 9, ispiyoncu ve dönüşüm adlı filmlere biletlerimi aldım bekliyorum.

4- tüm bunların yanında dört olarak vizyona giren filmlerde var, ki mesela ang lee nin özgür woodstock adlı filmi geldi , benden kaçmaz, pazar günü için ideal bir etkinlik derim, ben, kendim, sizden bağımsız olarak.

işte bööle. bir geyiğin daha sonuna geldim. aman etkinlik yapıcam derken mutluluğa kendinizi kaptırmayın die, size new model army'den depresyonun damardan alınan hali, bir sonbahar şarkısı gönderiyorum.

And everything is beautiful
Only because everything is dying

autumn

Summer'lı 500 gün

bu film geçen hafta vizyonlarımıza girmiş ve türkçeye "aşkın 500 günü" şeklinde çevrilmiştir. aslında özel isim olan ve aynı zamanda filmin esas kızı olan Summer ile geçirilen 500 günü anlatmaktadır. eğer filmi seyretmediğseniz ama seyretmeyi planlıyorsanız bunu okumayın, ya da canınız nasıl isterse öyle yapın.

filmin öyle fazla fazla irdelenecek bir durumu yok, zaten öyle de olsa ben beceremem. şeker gibi bir film, güzel müziklerin, çok sevimli bir erkeğin ve ilginç bir kızın oynadığı bir film. hem kız hem oğlanın bence gayet başarılı bir performans sergilediği bir film. güzel mekanlar, güzel görseller, yalın hayatlar, aşk, mutluluk, hüzün, acı hepsi var...

her ne kadar sanki film "özgür ruhlu ve bağlanmak istemeyen bir kız ve ona deli gibi aşık olan bir erkek" (her zaman tersi olur ya o açıdan kızların egolarını okşuyor, ne diyeyim!) görünümünde ise de asıl ana fikir bence şudur; karşınıza çıkan kadın ya da erkek size "ben şu an bağlanmak istemiyorum, özgür takılmak istiyorum, adımız arkadaş olsun ama biz daha da derinlere inelim, ammaaaaa hiç bir zaman bir beklentimiz olmasın" diyor ise, bu kişi sizden hoşlanıyor ve sizi ilgi çekici buluyordur ancak hayatının aşkı siz değilsinizdir, ve bu kişi hayatının aşkına rastladığı anda size söyledikleri bir hiç olacak ve o da diğer tüm insanlar gibi kendini aşk klişesinin içinde bulacaktır. ayrıca filme göre kader değil, şans ve tesadüfler vardır. bir nevi "sliding doors" havası yani...

işte film budur. bana amerikalıların ingiliz müziği dinlemesi hep tuhaf gelir, bir türlü onların yaşam stillerine uyduramam hüzünlü ingiliz müziğini, bu yüzden bu filmdeki ingiliz müziği hayranlığı bana yapay geldi. haaa derseniz ki senin gibi türk kızına ingiliz müziği uyar mı? valla bal gibi de uyar, acıların çocuğu diil miyiz ki hepimiz, morrissey de bir nevi orhan gencebay, müslüm gürses, ibrahim tatlıses türevi değil midir bu minvalde?!!

hani hani songs:ohia şarkıları içimi dağlıyodu ya...

bu hayat garipliklerle dolu ve gün geçmiyor ki bir yenisi daha eklenmesin. uzun zamandır takmış olduğum songs:ohia işte şehrimize geliyor. hiç bunu tahmin eder miydim? U2 nun gelmesi benim için daha olası bir durumdu... tek farkları isimlerinin artık magnolia electric co. olması. tabii ben de çoğu ölümlü gibi onların isimlerini değiştirdiğini bilmiyordum ama bant ekibi sayesinde bunu da öğrenmiş oldum. şimdi işin en zor kısmı olan 27 ekim de indigo ya gidecek birilerini bulma çabası olacak!! yahu adamlar taaaaaaaaaa amerika'dan geliyor da ben şuradan şuracığa gidemezsem valla da ayıp olucak. bu arada küçük bir bilgi her iki grubun da kurucusu ve söz yazarı jason molina'ya buradan kalbimi gönderiyorum.- bence- harika şarkılar yazdığı için.

magnolia electric co dinlemek için şuraya basın, songs:ohia dinlemek için buraya vurun.

ben bir kez daha - aşk için her şey mübah kıvamında- şu sözleri sizlere hatırlatarak bu post u sonlandırıyorum.

Wanna feel my heart break if it must break in your jaws
Want you to lick my blood off your paws
İf you can't get her fast enough
I will swim to you

lioness

TOM WAITS'İN SESLERİ

• atların ve trenlerin geçişi*
• okulun paydos zilinde çocuklar*
• aç kargalar
• orkestranın akort yapması*
• eski weasternlerdeki bar piyanosu*
• lunapark treni
• buzun eriyişi*
• matbaa*
• transistörlü radyodan maç nakli*
• bir apartmanın penceresinden gelen piyano dersi*
• traktör
• eski yazar kasalar*
• tap dansçıları*
• arjantin'deki futbol tribünleri
• kalabalık bir lokantanın mutfağı*
• sis düdüğü*
• eski filmlerdeki gazete büroları*
• fillerin yürüyüşü*
• sucuğun kızarması*
• boks ringindeki gong*
• çince tartışma*
• langırt*
• kestane fişeği
• zippo çakmak*
• theremin (ilk elektronik müzik aleti)
• güvercinler
• martılar
• baykuşlar
• kumrular*

 tom waits ile yapılan bir röportajda (roll 6.özel sayı), en sevdiği seslerin bu yukarıdaki sesler olduğunu söylemiş. bu listeyi verirken kaç dakika düşünmüş? yoksa hemen ardı arkasına sıralamış mı? bana sorsalar çoğunu aklıma getiremezdim die düşündüm. tabii ki o bir müzik adamı olduğu için çok daha iyi düşünebilir. verdiği tüm sesler bence de çok güzel, ama bazıları daha da güzel. ben en en beğendiklerimin yanına yıldız koymak sureti ile mim yapmış oldum. bu aralar şehrimizde  tom waits gelsin söz versin durumları kol geziyor, bakalım ne olacak. benim için hava hoş :)

NOT: sisli günlerde yatağımda yatarken kadıköyden gelen sis düdüğünü duyuyorum ve bu harika bi şi !!

rüzgar bazen saçmalatır da...

herşey mis gibi yerli yerinde dururken, güneş gökyüzünde parlarken, birden bire bir rüzgar geldi ve tüm suküneti bozdu. birden bire ansızın, hiç haber vermeden... ben ağaçların yerinde olsam beni ordan oraya hoyratça savurduğı için ve benim de yapabileceğim hiçbirşey olmadığı için  feci kızardım rüzgara... "abicim dur bi sakin ol, ne bu asabiyet, yedin bitirdin bizi, dur bir mola ver!!" diyebilirdim.

ben ağaç olmadığım halde -en azından bu hayatta- çok kızıyorum kendisine çünkü beni korkutuyor. güzel güzel otururken, akşam vakti, birden bire her yer uğuldayıp, balkondaki çeşitli eşyalar korkunç sesler çıkarıyor, üstüne üstlük pencereler de ıslık çalıyor. tüm bunları duymamak için müziiği çok açtım bekliyorum ki öfkeli rüzgar dinsin diye. halbuki doğaya karşı koyulabilir mi? ha şaaaa... anneler ve babalar hiç korkmazlar da çocuklar neden hep korkarlar? the answer my friend is blowing in the wiiiiiiiinddddddddd....ililiiliiiiiiiiiii...

işte sevgili dünyalılar, ilişkilerde böyle, iki kişi sessiz sakin dururken birden bir kıvılcım çakar, rüzgar gelir ve herşeyi yerinden savurur desem ne kadar da klişe üstüne klişe olurdu!! :) heyecan iyidir boşverin, her gün aynı güneş tepede parlayamaz ya!!

hasta mıyım? yoooooo

hasta: 

sağlığı bozuk olan, esenliği yerinde olmayan, hastalanmış, rahatsız 

işte bu tanım, türk dil kurumunun "hasta"  kelimesi için verdiği tanım. biz kızlar ne çok "hasta" oluyoruz değil mi? en az her ay 1 kere... ne oluyoruz? virüs mü kapıyoruz? sağlığımız mı bozuluyor? esenliğimiz yerinde mi olmuyor? allahaşkına ne oluyor? olduğu şu; regl oluyoruz. peki bu bir "hastalık" mıdır? bence hiç de değildir hatta sağlıktır. esas olmazsanız hastasınızdır! ama maalesef dilimize dolaşmış bir kere. "bugün hasta oldum, şu an hastayım denize giremem, hastayım beyaz kıyafet giymesem daha iyi olur." bence bu da kadınları 2.planda gören toplumlarda, kadının başına gelen bu sağlıklı durumu, hastalıklı kılma merakından kaynaklanıyor. halbuki- ki ben sadece ingilizceyi biliyorum- batı toplumlarında ne diyorlar "peryodum var, peryottayım, peryottasın, peryottalar". doğrusu da bu bence sevgili dünyalı kadınlar, biz kendimize hastayım yerine başka bi şi dersek, erkekler de buna alışabilir. - bu arada "ne diyceeeeeeeez?? " haykırışları kulağımı deliyor, valla ben de bilmiyorum, her türlüsü bi garip. "aybaşı" ya da "adet görüyorum" desek çok domestik ve ayrıca ay başında olmak zorunluluğu yok. "regl" desek oda jigle gibi bi ses veriyor, türkçe dilbilgisine de aykırı... "menstural dönemimdeyim" desek çok bilimsel. amaaan, bilmiyorum ne diycez de "hastayım" ya da "halamlar geldi" demeyelim, hem halamızın olayla ne alakası var!! şöyle "coooooool" bi kelime bulsak, havamızı bassak!!! 

yaa bu ülke beni  sonunda ya ingiliz vatandaşı ya da aktivist yapacak korkuyorum!!

not: gerçeklerle yüzleşmenin zamanı geldi de geçiyoooooo!!

hemingway'in mezar taşında:

"ayağa kalkamadığım için kusura bakmayın"  

yazıyormuş. ne de güzel düşünmüş. hem ölü olma hali ile dalga geçip, hem de ziyaretine gelenlere incelikli bir mesaj vermiş. ince zeka başka bi şi tabii.  

(roll'un 6.özel sayısından öğrendim)

madonna ve ben

Madonna - Live Aid 1985. from MadonnArgentina on Vimeo.

80'lerde, her bir genç kızda olduğu gibi, bende de bir madonna hayranlığı vukuu bulmuştu. klasik olarak onun gibi giyinmeye ve saçlarımı onun gibi yapmaya çalışırdım, kliplerini seyreder, fotoğraflarını duvarlarıma asardım. ama esas benim için çok komik olan madonna hikayesi şöyleydi;

hani şu live aid'in olduğu sene, bob geldof lar , U2'lar filan... ben o yaz ayvalık'ta kapmış olduğum iğrenç bir virüs sebebi ile çok hastalanmıştım. o zamanlar izmit te oturuyoduk. kolibasili gibi bi virüs benim bademciklerime yerleşmiş aynı zamanda karaciğerime de zarar vermişti (bu nasıl oldu die sormayın, olmuş işte diyiip geçin). dana kadar iğneler oluyo ve hasteneyi koca bir kız olarak ağlamaktan birbirine katıyordum. iyileşmek için evde bi süre yatıp sürekli serum yiyip, hiç hareket etmemem gerekiyodu, okula gidemez, voleybol oynayamazdım. neyse işte ben de tırıs tırıs eve gittim. iğneden acayip korktuğum için serum durumları kabus oldu, benim için feci günlerdi, ama işte o gün gelmişti. live aid konseri!! ohhh harika, yatakta yatarak konserin tümünü seyrettim, hatta o zamanların favori icadı olan videoya da çektim. bizim ki beta idi... konserde madonna yı seyredince delirmiş ve hayran olmuştum. üzerinde renkli bir tayt ve beyaz bir ceket vardı galiba!! harika dans ediyordu. (şu an yazarken de çok gülüyorum). live aid'de madonna yı seyrettikten sonra, her gün serum şişesi bittikten sonra video yu açıp madonna nın karşısında "holiday" ve "get into the groove" şarkıları eşliğinde onun giib dans etmeye çalıştım. üzerimde pijama, karaciğerimde virüs, kolumda serum sonrası bant, peşimde ananem ve annem!! "kızım hastasın yat ne dansı ediyosun şimdi, aboooovvv" derdi ananem, "kızım allllaahaşşkına yat şuraya bak babanı arayacağım şimdi" derdi annem. ben de onları dinlemeden, sanki madonnanın türkiye şubesiymişim gibi onu taklit edip, deli gibi tepinir, bağıra çağıra da şarkıları söylerdim!!

işte böyle, malumunuz madonna "celebration" adlı bir album çıkardı, eski şarkılarına selamlar gönderdi, album kapağını da ünlü grafitti sanatçısı mr.brainwash yaptı (yukarıda gördüğünüz üzere). ayrıca mısır apartmanında cda projects adlı galeride martin schreiber'in "madonna nudes" adlı sergisi var ve 27 ekim e kadar sürecek. hem cd hem de sergi 70'lerde doğanlar için geçmişe bir ce eee deme fırsatı olabilir. içimden geldi öptüm sizi!!

not: video yu yazdıktan  sonra koydum, kıyafeti doğru hatırlamışım, danslar 4üncü dk da filan başlıyor.

AFERİN OBAMA

Aferin Obama

Gene şaştım kaldım

bu dünyaya

Sen git ayı bombala

Aynı günde

Nobel Barış Ödülü’nü versinler sana.

Gençsin

Seviliyorsun

Umut bağlandı sana

Ama halimize baksana

Yetmedi atom bombası Hıroshımaya

Şimdi gel de sen ayı bombala

Hatırlar mısın?

Ufaktın daha,

Astronotların ilk ayak bastıklarında aya.

Kovboy kızılderili oyunu gibi,

Ya da deniz piyadelerin

Gitmişcesine Trablusgarp’ta Osman topraklarına,

50 yıldızlı bayrağını dikmişlerdi aya.

Ama sen de biliyorsundur

Dalgalanır gibi duruyorsa da

Rüzgarsız uzayda,

Başını eğmeden dimdik kalmasının nedeni

Bayrak, aliminyum çubuklarla takviyeli.

Dünya başkanı gibi bakanlar çok sana

Ama yakışmıyor bombalar

Ne Afganistana ne de aya

Yazık olmasın, seçildiğinde

Van’da kesilen koyunlara.

Belki gün gelir bayraksız bir dünyada

Uzaya son bombayı atan adamdı

Diye yazılır adının yanına.

RADİKAL GAZETESİNDE BUGÜN YER ALAN GÜNDÜZ VASSAF'IN ŞİİRİ İŞTE BÖYLE. ÇOK BEĞENDİM, PAYLAŞTIM!

heads did roll, on the floor

09.10.09 cmts. saat 18.00... hala sarhoş muyum? bilemiyorum. tam emin değilim. sabah uyandığımda hala sarhoştum bundan eminim. akşam yatarken feciiiii sarhoştum bu garanti!! gece çıkmalarımın tek mekanı olan trip de dün gece yine kendimizce eğlenceli bir gece geçirmiş olduk. ben hatırladığım kadarı ile 10 gibi girdim, 2 gibi çıktım ve arada hiç mola vermeden şendi, tekila, bira içtim, sevdiğim şarkıları dinledim, bruce dinledim, hurricane #1 dinledim, johhny cash dinledim, davendra dinledim, duman, james, nick cave, mando diao dinledim dans ettim. geçmişte kendimi kontrol etmek için hiç sarhoş olmayan ben, son 3 senedir sarhoş olmanın tadına vardığımdan, bu durumdan çok memnun oldum. oh kafa bi dünya, saçmala dur durumları!!!

sigara yasağından sonra trip e gittiğimde hayal kırıklığına uğramış ve buralara bir yere yazmıştım ve fakat şimdi herşey düzelmiş durumda, bu da hoşuma gitti. ama sokağın durumu hoşuma gitmiyor. kaldırımlarda masalar ve insanlar, yoldan geçen arabalar yayaların yürümesine imkan vermiyor. bu arada hani saçlarımız sigara kokmayacaktı ve biz de buna çok sevinecektik!! nasıl oldu bilmiyorum ama sabah kalktığımda saçlarım sigara kokuyordu!!

gece çıkması diyince istanbul da genelde şaaaşaalı giyinip kız ya da erkek kesmek ve elektronik müzik eşliğinde mal gibi durmak anlaşılıyor ama trip te bir kot bir t-shirt giyip birbirini süzme olayından uzak rahat ve mütevazi bir gece geçirebiliyorsunuz ve istedğimizde budur!

emeği geçenlere teşekkür ederiz ve bizi eğlendiren kişinin cuma akşamı ile ilgili kendi gözünden yazısını okumak isterseniz buraya tıklamanızı öneririz.

not: biz trip i hep çok sevdik başka yerde hiç eğlenemedik!!

beğendiklerimizi ifade etmek "cool" olamamak mıdır?

bizim toplumda şöyle bir durum var sanki ama emin de değilim.birilerine yaptıkları şeyi beğendiğinizi söylediğinizde- çoğunlukla- "cool" olmaktan uzaklaşıyorsunuz ve insanların gözünde böceğe dönüşüyorsunuz. bu psikolojik olarak nasıl açıklanıyor bilmiyorum. insanların üzerinde yarattığınız ego patlamasının bir sebebi mi, yoksa insanların iyi bir şey yapması direkman onları sizden üstün mü kılıyor, ne oluyor anlayamıyorum.

ben kendi adıma şunu hiç tereddütsüz olarak söyleyebilirim ki, beğendiğim her şeyi, sahibi kimse söylerim, söylemekten de çekinmem. mesela restoranda yemeği mi beğendim çat ahçıya garson ile mesaj gönderirim, konseri mi beğendim çat sanatçıya mail atarım (brian ferry ye atmıştım en son :)), bir butik mi beğendim hemen sahibine söylerim, müzikleri mi beğendim onu da bulur bunu söylerim. aynı şekilde eğer insanlar benim yaptıklarımı beğenir ve söylerse de bu da hoşuma gider ama hiç egomu araya sokmamaya çalışırım.

velhasıl bu davranışlarımın çoğunlukla garip karşılandığını gördüm. olsundu yine de bunu yapmaya devam edeceğim. iyi iş yapanlar takdir edilmelidir bence, onlar bunu nasıl algılarsa algılasın. şuracıkta iyi iş yapan kaç kişi var zaten!! haa benim bi şi söylemem kimin ne kadar umurunda olmalı o da tartışılır tabii ki... ama her şeye rağmen alçakgönüllü olmak önemlidir diyorum. başka da bi şi demiyorum.

not: ay ımızı bombaladılar sevgili dünyalılar, su bulma ümidi ile. bu da vahim geldi bana.

sınırlarda yaşayanlara******************************************************

gelsinler artık, özlemişim...ekovedebanimen... in the m a r g i n s . başlığa dokun.

herkes güzel bir hafta sonu geçirsin. şu fotodaki gibi :)

"eylemsiz özgürlük olmaz"

"her arzu özgürlüğe yol açmaz, ama özgürlük bir arzunun tanınması, seçilmesi ve peşine düşülmesi yolunda bir deneyimdir. arzu bir eksiklikten kaynaklanır. şu andaki bir eksiklikten... özgürlük bu eksikliğin tatminini içermez ama önemini temsil eder."  

john berger, kıymetini bil herşeyin

ne diyorsunuz? arzularınız var mı? bir eksiklikten mi kaynaklanıyor? özgür olmadığınızı mı düşünüyorsunuz? özgürlük için herhangi bir eylemde bulundunuz mu? eğer bulunduysanız tatmin oldunuz mu?

aşkımemnuuuuu

yaa aslında bu dün gecenin konusu ama, uykuma hakim olamadığım için şimdiye kısmet oldu. konumuz aşk-ı memnu dizisi!! seyredenler var mı, yoksa tamamen göz ardı mı ediyorsunuz bilmiyorum ama ben son günlerde azar azar takılmaya başladım. bunun da nedeni annemlerde bulunduğum sıralarda babam da dahil olmak üzere bu dizinin hararet ile seyredilmesi oldu. mecburen ucundan kıyınsından bulaştım. "anne bu kim?", "şimdi bu neden böyle yapıyor?", "baba bu kadın da fena diilmiş" filan derken konuya hakim duruma geldim. ben dizinin "fan" ı filan diilim henüz... kaçırısam da üzülmem ama, seyrederken,dizi de adrenalinimi yükselten bi şiler var...

bir kere hiç şööle arkanıza yaslanıp da rahatlayabileceğiniz bir sahne yok. herkes stres dolu. bir araya gelen 3 kişi oldu muydu bakışlar konuşuyor! insanları arasında cıızzzzzzt elektirik akımları geliyor gidiyor ama illa da birini kurban olarak alıyor, kimileri çarpılıyor. sonra sözler yılan ısırması kıvamında. bir kere dudaktan döküldü mü zehiri tutana aşk olsun, hemen karşıdakinin deri altına enjekte oluveriyor. sonra telefon konuşmaları ayrı bir stres, suskunluklar en şaibeli dialoglar haline geliyor. artık evin ergen kızı da genç bir kadın moduna geçtikten sonra tek masum karakter evin küçük oğlu olddu.. o da yazık saf saf bu elektrik akımlarının altında kalıyor. sonunda, aklı dışarıdaki bıçkın delikanlıya kaçan gelin hanım, elim bir trafik kazası ile cezasını buldu!!

velhasıl, isimler, mekanlar, kıyafetler, olaylar herşey absürd bir yumak şeklinde "gerilim" dizisi diye de tanımlayabileceğimiz bir yapım ortaya çıkartıyor. hani küçükken biz, martılar adası diye bir dizi vardı ya, hem korkardık hem de bayıla bayıula seyrederdik. şimdi de aşk-ı memnu dan korkuyorum ama denk gelince de seyrediyorum. yani korkuyorum çünkü, allah muhafaza, bir aile yemeğinde tüm karakterler bir araya geldiğinde, elektrik akımları öyle bir kontak yapacak ki gelip beni dahi vuracak vallahi die !!

IAN BROWN'UN GARDROBU EFENDİM!

eğer ki ian brown- maymunlar cehenneminden kaçış- un gardrobu ile ilgili sırları merak ediyorsanız postmoda'ya tıklayın. yok eğer merak etmiyosanız tıklamayın. hatta ne haliniz varsa görün! daha önce çeşitli sebepler ile tıklamış olanlar "of pof yine mi" yapmasınlar. biraz hoşgörülü olsunlar. biz de bi pazarlama faaliyeti yapıcaz herhalde diil mi? burada ot ot takılmıycaz!! çekinmeyin işaret parmağınzı çalıştırın :)

BİR OFİSİN ISSIZ HALİ

istanbul dışında bir diyarda, kimsenin kalmadığı büyük ofiste tek başıma çalışıyorum. hava karardı. duyduğuM tek ses kendi çıkardığım ses. tıkır tıkır klavye, bileğimdeki bileziğin masaya vuruşu, göz kapaklarım... tuvalete gitmem lazım. ayağa kalkıyorum. dum dum dum dum topuk seslerim (amma da parke yapmışlar be kardeşim). tuvaletin ışığına dokunuyorum, ama her zaman kilitlediğim kapısını bu sefer kilitlemiyorum. sanki içeride kilitli kalma ihtimalim var gibi... elimi yıkarken arkamda birisi var gibi geliyor. elimi kurulamadan dışarı çıkıyorum. dum dum dum, parkelerden geri yürüyorum. bu strese hiç gerek yok. hemen çıkmalıyım. ilerleyen saatlerde ruhlar gelicek. belli oldu. eski amerikalı öğretmenlerin ruhlarııııııııııııııııı. BÖÖÖÖHHH!!! annneeeeeeee..

may your mind be wide open
may your heart beat strong
may your mind set you free
may your heart lead you on

neymiş sevgili dünyalılar, mantık ile duygu hep birlikte, koordineli, paslaşarak, gerekiyor ise diz dize omuz omuza hareket edeceklermiş. mantık ya da duygu birbirini sindirmeye çalışmayacakmış. ne o öyle duyguları bastırmaya çalışmalar ya da duygularını zıvanadan çıkarıp mantığını evde bırakmalar. yok olmayacak öyle. ikisinden de azar azar idare edip gidecez. sonunda vals var bunun. ikisi vals yapacak. james.

no woman, no cry

işte yine feci bir ülke haberi- ülke puanı (show tv deki striptizli günlere hello)- daha geldi. birleşmiş milletlerin yaptığı "cinsiyete dayalı gelişme endeksi" araştırmasında- ki bu endeks kadınların toplumsal hayata aktif katılımını ölçüyor- 109 ülke içinde bizim köy kaçıncı olmuş dersiniz? tam tamınaaaa yüüüüüüüüüz biiiiiiiiiirrrrrrrrr... yani 101. , güzel sayı değil mi? havalı, böyle çok çok! peki bizim yanıbaşımızda hangi köycükler var? pakistan, azerbeycan, tongaaaaaaaa, İRAN, fas, cezair, suudi arabistan, mısır, bagladeş, yemen. this completes the results of the un.. good night TURKEY!!

ee ne diosunuz? biz hala buralarda kendi postmodern hayatlarımızı yaşaya duralım demek ki bizim gibi yaşamayan 65 milyon insan var (attım tabii belki de 68 milyon)!!! ben daha dün size dedim, bizim adımız mısır olsa valla herkes daha rahat edicek. bizi de avrupa ya sürerler belki. ohh gel keyfim gel!!

şimdi hani bizim sidik yarışı yaptığımız, denize çatır çatır döktüğümüz yunanistan kaçıncı sırada? sadece 28. küçücük bir sayı. kesin onlar BM'ye rüşvet vermiştir di mi? lobi yapmıştır, adilik yapmıştır, çirkeflik yapmıştır... yapmıştır da yapmıştır! bizden sadece bir deniz uzaktalar, çoğu bizim buralardan göçmüş, ama şu an 7 kadın bakan adayları var. peki yunanistan ile bizim aramızda 1 fark söyleyin. sadece 1 fark. herşeyi değiştiren. çekinmeyin söyleyin...

olay budur. "hayır kadınım ağlama" mı deriz, "kadın yok, ağlamak yok" mu deriz, galiba hiç fark etmez!!

not: bu endekste isveç 1. , britanya 15. sırada.

haberin detayı için buraya tık tık.

he was born in- new jersey- the usa

yakışıklı patronun 60 yaş kutlamaları çerçevesinde londra daki snap sanat galerisi bir sergi düzenlemiş. sergide bruce'un 1975 yılında çıkmış olduğu "born to run" turunun fotoğrafçı Barbara Pyle tarafından çekilen fotoğrafları ve geçmişten bugüne 7 fotoğrafçı tarafından çekilen bruce fotoları yer alıyor. işşte şuracıkta detayları da var.
ne kadar yakışıklı ve umarsız ve saf ve mütevaziler diil mi? özellikle kasket olayı tuz biber olmuş :)

sonbahar bulutları bize çeşitli oyunlar oynuyor ve her gün süper güzel manzaralar ortaya çıkıyor. bizde fotoşop yok, oynama yok, aldatmaca yok. herşey neyse o..

of ki of, bu hafta geçer mi sayın gezegen sakinleri. kendimi ufo lara kaptırmak istiyorum, if possible- pliiiiiiiz.

sahaf abiler

içinde fingirdediğimiz bu günlerde taksim deki gizli bahçe "gezi parkı"nın bir köşesinde sahaflar toplaştı ve bizlere toplu bir selam geçişi yapıyorlar. benim sahaflar ile ilgili özel bir anım şimdiye kadar olmadı. genelde çağdaş edebiyatı takip ettiğim için eski kitapları ya da belgeleri pek bilemedim. ama yine de dün bu etkinliğe bir göz atmadan da geçmedim. öncelikle oldukça çok sahafın katıldığı bir geçit olmuş ama sanki biraz sembolik bir katılım gibi çünkü az sayıda kitap var standlarda...
bunun dışında sahaf kişilerin çoğu koca sakallı, şöyle kelli felli, oturaklı, at kuyruklu entel dantel abiler. yani onların yanına gidip de bir kitap sorsam küçülür de küçülür minniminnnacık bir hale gelirim, bu sebeple hiç bulaşmadım hatta göz göze bile gelmedim. sanki gözlerim karşılaşsa bana "seni sefil insan, sen kitaptan ne anlarsın. hıh" diycekler gibi geldi.
diğer bir sahaf kişiler grubu ise sanki sokakta yürürlerken birden yolda bir kitap grubu bulmuşlar ve onları limon sanmışlar ve buraya satmaya gelmişler gibi... onlarında kitap dünyasından haberi yok sanki. ama tabii ben hiçbiri ile yakın temas kurmadığımdan bunlar sadece fiziksel görünüm analizi olmaktan öteye geçemez.

bir de, hepimizin bildiği gibi, bizim toplum ilginç bi toplum. her türlü etkinliğin yanı başına sunii çim halı döşeyip, çirkin mi çirkin "armut minder" tabir edilen yastıkları yerlere koyarak nargile satma konusunda acayip kabiliyetliler. hemen buraya da döşemişler düzeni!!! düşünüyorum da bize avrupa modeli filan beyhudeee, mısır modeli şahanee!!!

not: allahım allahım eğer bi gün gerçekten - bir mısır olsun, bir tunus olsun ne bileyim bir fas olsun- bu modeller bu topraklara gelecekse, bizi buraya göndererek şaka yaptığını sööle olur mu? hepimiz derin bir nefes alıp yerlere yatarak kahkahalarla gülelim.. ohhh beeee diyelim!!

süper haber

ülkemizin nadide havayolu şirketi thy kasım dan itibaren sabiha gökçen den de uzak diyarlara uçuyormuş. tabii hemen kurban bayramında yapılması planlanan londra seyahati için bilet araştırmasına girildi. bu sayede de öğrenildi ki stansted den 22.45 de dönüş vaaaaaaaar. yehuuuuuuuuuuu. bunun nesi süper haber derseniz, cevap da şudur; atatürk havalimanına dönen londra uçakları en geç 16 10'du ki bu bütün günün ölmesi demek idi. şimdi ise akşama kadar sokaklarda finklemek için zamanımız var. keşke ekim de de bu tarife olsaydı be yaaa!! malum 29 ekim tatili neyin de var. sizin ilgilendiğiniz başka diyarlar varsa onlar için sabiha gökçen tarifelerine bakınız, belki size de çıkar, kim bilebilir?

not: benden önce bu haberi duyan tezcanlı kişiler sayesinde sabiha gökçen biletleri almış başını gitmiş!! peh

3 Ekim Cumartesi 28 (açık güneşli) - 4 Ekim Pazar 22 (sağnak yağışlı)

devletimizin meteoroloji işleri müdürlüğüne inanıyor musunuz? o zaman bu hafta sonu;

cumartesi:
kızlar: sandalet, şort ya da çorapsız mini etek, bir t shirt, fön çektirilebilir

erkekler: şort, lastik pabuç, t shirt

mekanlar: avrupa yakasındakiler kendi yakalarında, anadolu yakasındakiler kendi yakalarında deniz kıyısı-boğaz kıyısı gezinme, denizdeki balonlara ateş etme, çay yudumlama, öpüşme, tekne gezisi, vapur yolculuğu, park bahçeler müdürlüğüne bağlı parklarda ve beltaşa(neydi bu nadide kurumun adı) bağlı alkolsüz mesire yerlerinde aylak aylak ayak sürtme (aman görevlilere dikkat, samimi pozlarda yakalanırsanız uyarıyı yersiniz!)

pazar:
kızlar: kapalı ayakkabı (çoraba gerek yok), pantolon, t-shirt/ sweat shirt, yağmurluk, şemsiye (fön çektirmeyin bozulur!)

erkekler: pantolon, lastik pabuç (deri olmasına dikkat edin çin kesi giymeyin), t shirt, yağmurluk (şemsiye almayın erkeklere yakışmıyor)

mekanlar: ev, arkadaş ziyareti, sinema, pub (keşke olsaydı), arabanızın içinde yolculuk, anadolu-avrupa yakası değişimi yapılabilir, sergi- bienal ve türevleri, varsa spor musabakaları, yoksa kendi aranızda spor.

oki mi? bakın ne güzel bir şehirde yaşıyoruz, bırakın 4 mevsimi görmeyi hafta sonunda dahi 1 gün yaz bir gün sonbahar. sen bizi seviyosun belli ki, valla da seviyosun billa da seviyosun !!!

EKİM AYINDA AKSİYON ÜSTÜNE AKSİYON!!

evet istanbul da yaşayan sevgili gezegen sakinleri, sonbahar ın şehrimize teşrifi ile birlikte, okullar açıldı, trafik canavarları çoğaldı, toplumda ne giyeceğini bilemeyen, bu sebeple hem bu havada ugggg botlara başvuran, çizmelerini ayağına çeken, hem de halen çorapsız etek giyen ya da yazlık elbiseleri ile dolaşan gezegenli karışıklığı baş gösterdi. bunların yanı sıra aksiyon üzerine aksiyon, etkinlik üzerine etkinlik bastı üzerimize ve ben de işte şuracığa ekim ayında neler yapılabilir, maratonla başlayıp, yavaş yürüyüşe nasıl geçilir sizlere bunlardan bahsetmek istiyorum. tam da isabet oldu ki bugün eylül ün son günü yani yarın ekim'e yeni bir başlangıç yapabilirsiniz.

1- bach istanbul: klasik müzik sever misiniz? ben pek de yakın değilim ama bach istanbul etkinliğinde beni çeken 2 şey var; biri mekanlar yani saint antuan klisesi ve sirkeci garı! sirkeci garında bach'ın jazz ile yorumlanmasını seyredebilir, st antuan da ise damardan klasik müzik alabiliriz. detaylı info isterseniz şuraya basın. ikincisi ise poster tasarımı... son günlerde gördüğüm en güzel görsel bu diye düşünüyorum. her harfte mekanlara ilişkin bir özellik var. bunun dışında renkler çok guzel. yani hiç gideceğim yoksa bile poster tasarımı sebebi ile bile gidebilirim!!

2- old seed& plak partisi&başka güzel şeyler: her ay arkaoda ve bant işbirliği ile düzenlenen bu etkinlik kadıköy camiasının entellektüel kişilikleri ve plak piyasası ve ilüstratörler ve kızlar ve erkeklerin katılımı ile gerçekleşiyor, günün sonunda da nadide ve de mütevaziiii müzisyenler müzik neyin yapıyor. bu sefer oldseed. ben hiç gittim mi? yok gitmedim, ama niyetim var. iyi niyetim var. 4 ekim pazar için çok iyi niyetliyim











3-11.istanbul bienali: "insan neyle yaşar?" sorusu çerçevesinde sanat yaşamımıza katkıda bulunan bienalimiz son sürat devam ediyor. eğer siyasi içeriklere ilginiz var ise mutlaka gidiniz. otoriteler tarafından başarılı bir bienal olduğu söyleniyor. işte daha fazla yüklenmek için şuraya çıt çıt yapın.

4- andy votel dj set: işte bir diğer güzide etkinlik de akbank jazzzzz festivali. ben jazzzz dinler miyim? yok onu da pek dinlemem, bu sebeple bu etkinlik çerçevesinde katılmayı düşündüğüm az sayıda konser içerisinde işte andy votel var. kendisi 17 ekim de babylon da. dediklerine göre zıp zıp zıplayıp, eğlenmekten yerlere yatıp, zevkten kendimizi duvarlara çarpıcakmışız. hayırlısı olsun. akbank jazz fest için de en iyisi buraya yumuşakça dokunun. jazzzzzz hoyratlığa gelmez.. yani herhalde.. valla ben de bilemiyorum.. ööle olsa gerek!

5- filmekimi: illaaaa da "ben filmi festivalde seyrederim kardeşim" diyorsanız işte bulunmaz bir film festivali!!! ben senelerdir ucundan kıyısından bulaşıyorum. filmekiminin de şöyle bir güzelliği var ki, sonbahar da beyoğlunda dolaşma fırsatı ve yeme de yanında yat cinsinden güzel filmler seyretme fırsatı veriyor. bu festivale gidenler bazıları tarafından feciii şekilde eleştirilip hırpalanıyor. amaaaaaaaaaan şu kısa ömrümüzde bir de bu eleştirilere mi kulak asacağız. gideriz filmekimimize kime ne?? fimekiminde dikiş dikmek için de şu pedala basın.


6- yüksel arslan retrospektifi: bienale eş etkinikler çerçevesinde en başarılı bulunan ve en çok ses getiren sergi işte yüksel arslan sergisi. muhakkak gidiniz. bohem bir türk sanatçısının iç dünyasını keşfediniz. penisler, vajinalar, fallik objeler, masturbasyon çılgınlığı, çiş-kan-yumurta akı- vb malzemelerden yapılmış boyalar, siyaset, politika, ortaçağ, mağara resimleri.... bakın gidin diye nasıl da ilginç konulara parmak bastım :) hihihi... gidin gidin gerçekten, hem santral istanbul harika bir mekan, hem de sergi çok başarılı bri sergi :) bu sergi için ise şu adreste dolaşıverin.

işte durum budur. bu arda bir de trip yaptık mıydı keyfimiz keka!! (keka da ne demekse). "kuzum, bu ne küçük entellektüel burjuva tribi böyle" derseniz, valla işte böyle, napıcaksınız küçük dünyamızda kendimizi eğliyoruz. bu vesile ile filmekiminde michael moore'nin kapitalizm:bir aşk hikayesi filmine gidip bir bakayım ne durumdayım:) herkese mutlu, umutlu, bol müzikli, ateşli, çılgın bir ekim olsun. aa bitmek bilmedim. çenem. düştü.